tekelci murat abi: ‘sevdim ama bi sor niye sevdim. ben kirdim, pisliktim ulan ama sen bana çiçekmişim gibi bakıyordun. seni ölsem unutmam. ’ diye bağırıyor şimdi. sarhoşlar bazen ne söylediklerini biliyorlar.

beni sevdin ama hiç inanmadın bana. ben galiba çok inanıyordum sana, seni senin beni sevdiğin kadar sevemesem de hiç yemediğim bir bok yedim, ben çok inandım sana. ama ikimiz de yanıldık işte. bir eksik bir fazla. bir yarım bir tam. bir yanlış bir yanlış daha. ne fark eder. beni o kadar çok seviyormuşsun ki bana güvenmeyişini siktir etmişsin. ben de sana o kadar inanmışım ki bu şüphenin koynunda büyüyen bir kız için ne demek bilemezdin, sana aşık olmaya bile gerek görmemişim. sana öyle itimat ediyordum ki seni sevmeme gerek yoktu. sana duyduğum o inanç beni senin her şeyin yapmaya yeterdi. oysa aşk insanı en fazla üzgün yapar herhalde. belki biraz yorgun yapar. bilmiyorum. sen bilirsin nasıl olduğunu. ama ben de biliyorum ki o inançla dost oldum sana, onunla kadın oldum. yanına oturdum bir inançla, üzerine uzandım. bir ev diktim bir çarşaf serdim koynuna girdim senin. belki de aşıktım da sana, her şeyden önce o inanç geliyordu işte. ama sen bana hiç güvenmedin. hiç. bana gökte kıyılan bir nikahtan söz ettin ama yerde senin bir şeyin olduğuma hiç inanmadın. aşık olduğun birinden şüphe etmek ne demek eskiden bildiğimi sanardım ama devir şimdi o vakit değil. seni sana inandığıma bile inandıramadım. zaten sen de o ara aşkla yetinemiyor oluşumu anlamadın bir türlü. senin aşkın beni yaşatmadı, benim inancım öldürmedi şüpheni. şimdi aşık olmadığın ama inandığın kadınların elini tut. özür dilerim, seni de birinin sana aşık oluşu kurtarmayacak. koynundan çıkmayacağına emin olduğun bir kadını al koynuna, gece başını yastığa koyduğunda beni özlüyor oluşun da beni kurtarmıyor nasılsa.

ona "seni seviyorum" demek isterdim. sesinin üzerine ağlamak ve konuşmadan onu anlamak. bir hasret mektubu gibi gözlerine sığınmak isterdim. onu kucaklamak, bağrıma basmak, öpmek, koklamak isterdim. o eğer o olmasaydı, uğruna ölebilirdim. o, o olsaydı, orada yanı başımda dursaydı; cennetleri cehennem, sebepleri neden yapabilirdim. keşke şurada tekrar bulabilsem. bıraktığım gibi. küçük bir gülümseme ve bir kaç damla gözyaşı ile o’nu sevebilirdim.

herkes uyuyacak. annen bile dördüncü rüyasında. sen kal duvara baktığınla.

dizlerim göğsümde kıvrandığım o gecenin üstünden çok sabahlar geçti, ben gözlerimi yeni açabildim. evimin tüm acılara gebe odasına güneş yeni doğdu. üzerinden geçmişin tozlarını at, ayakların yere sağlam bassın. ne zihninde uğultu ne kaburganda acı kaldı geriye. o sancılı geceye gün şimdi aydı, günaydın.

Ama görmüyor musun leyla, görmüyor musun canım, ben iyi değilim.

insan girdiği her evde ilk kapıyı öğrenir.

seni sevdim kendimden çok.

kimsem yok derken bile aklıma hep ilk sen gelmişsin. kimseymişsin ama içimde bir yerlerdeymişsin. ne kadar yürürsem yürüyeyim yollar hep sana çıkıyormuş. karanlık bir sokağı aydınlatan o sokak lambası senmişsin. gecenin kör bir vakti evine ekmek götüren baba senmişsin. elinde tuttuğu çiçeklerle annesine doğru koşan küçük çocuk senmişsin. yıllanmış sevgileriyle bankın üstünde ilk günkü gibi birbirine sarılan yaşlı çift senmişsin. kaldırım kenarında filizlenen o çiçek senmişsin. sabahları ağaç dallarından neşeli neşeli cıvıldayan kuş senmişsin. yolda gördüğü kedinin başını okşayan kişi senmişsin. pencere kenarında akşama kadar beklenmeye değecek olan senmişsin. günün herhangi bir vaktinde kapımı çalıp beni gülümseten senmişsin. en güzel manzara senmişsin. sen her yerdeymişsin. her yer senmiş.

dostoyevski "insanı en çok acıtan şey hayal kırıkları değil, yaşaması mümkünken yaşayamadığı mutluluklardır." diyerek en iyi tespitini yapmış zaten.

bazı şeyler geçmez abi. bazı duraklara hiç otobüs uğramaz. bazı kapıların eşiğinden dönülmez. bilirsin bazı sigaralar nefes keser. bazı gecelerin sabahı olmaz. güneş doğsa da ruhun ısınmaz. abi bazı şehirler haritadaki konumundan daha uzaktır. bazı kırıklar toparlanmaz. bilirsin bazı şeyler geçti sansan da bir tokat gibi suratına çarpar.

artık acımıyor diyorsun ama gecenin bir yarısı içinde bir şeylerin hâlâ sızladığını fark ediyorsun.

sikeyim hayatını da, hayalini de. şimdi oturup bir köşeye, sabaha kadar ağlamak istiyorum sadece.

tüm dünya yere seriyordu seni, ben her halimle yanındaydım