☪︎

“tanrı, seni bir kere yaratacak ve sonra sen defalarca kez öleceksin.”

sığamadığı odalarda, kaybolmakla sınanıyor insan.

Yalana bulanmış yığınlar içinde izimizi arıyor, en azından sahicidir diyerek yalnızlığımıza sığınıyoruz.

Kaygıyla reddettim demin yorulmuş olduğumu. Üzülmüş kozalaklara hayal kırıklığı sıktım, üç el. Sıktım çünkü daralmıştım. Sıktım çünkü olup bitemeyenleri kimselere ağlayamayacak kadar yalnızdım.

Dünyanın bütün suçlarını işlemiş, bütün yanlışlarını ben yapmışım gibi yaptığım her işten tedirgin oluyorum. İçimde sürekli bir horlanma korkusu, bir kekeme tutukluğu ürkek dilimde. En iyi bildiğim konuda bile çekine çekine konuşuyorum. Çekilip sonra kabuğuna küskünlüğün, kendime düşlerden sığınaklar kuruyorum kırık dökük izleriyle hayatın. Usul sesli içe değen incecik bir şarkı büyütüyorum, ömrüme benzeyen. Sabah kadar açık, akşam kadar acı. Rengi dört mevsimin uyumsuz karışımı, acemi bir şarkı. Umuda ve gerçeğe böyle katlanıyorum.

Kaygıyla reddettim demin yorulmuş olduğumu. Üzülmüş kozalaklara hayal kırıklığı sıktım, üç el. Sıktım çünkü daralmıştım. Sıktım çünkü olup bitemeyenleri kimselere ağlayamayacak kadar yalnızdım.

Ne mutlu bizlere, Kaptan Van Dijk yürür önümüzde

Gece denizlere sis çöktüğünde, ölüler fısıldar ismini sessizce

Kırk cümle var kurmak istediğim, kırkı birbirinden eksik. Üstelik dilimde kan tadı. Neresinden tutayım ben bu yaşamın?

Ellerimde de hiç derman yok, inanır mısın bir hayli yorgunum.