yazdığım yazılar şahsıma aittir. zaqa ve türevi herhangi bir uygulamada paylaşılmasını istemiyorum. çalmayın.

özlüyorum

yalan söyledim. o gece canım çıkana kadar ağladım. bir şeyler hissettiğimden değil, canım acıdığından ise hiç değil. ağlamak ve delirmek dışında yapacak hiçbir şey olmadığından. delirmenin eşiğindeydim, o gece buz olup geçmeyi öğrendim. ama susmalıyım, biliyorsun bilmiyorsan bile bilmelisin bazı şeyler hakkında konuşulmamalı.

kural bir, olması gereken olur ve engel olamazsın. bazen suyun akışına müdahale etmemek gerekir.

ağzımda dönüp duran bir jilet var sanki. ne zaman konuşsam kanıyorum.

üç beş bir şey karalayacağım ve noktasına virgülüne takılmayacağım. ayağıma bağladıkları taşlarla derin sulara atıldım, karanlığın ortasında gördüğüm ışığa ulaşamıyorum. deniyorum, deniyorum, deniyorum. boğulduğumu kabul etmiyorum. herkese umuttan bahsediyorum. gözleri dolu bakanlara yarın doğacak güneşin bir şans olduğunu söylüyorum. içimdeki ses bunları neden kendime söylemediğimi haykırıyor suratıma. duymazdan geliyorum. yüzümdeki gülümsemeyle, ellerimde tuttuğum ellerini sıkıp konuşmaya devam ediyorum. bu konuşma ona iyi gelmiş, iyiki varmışım, gülümsüyorum. bu bir yalan, bunu bilmiyorlar. bir köpekle konuşuyorum, beraber yağan yağmuru izliyoruz, halimizden memnunuz, ondan bir farkım olmadığını biliyorum, göğsümdeki taş biraz daha ağırlaşıyor, midem bulanıyor. zihnimdeki düşüncelerin kalabalıklığı başımı ağrıtıyor. saydım, dört ilaç içmişim. kimseye söylemedim. sigarayı azalttım, kahveyi de aynı şekilde, sessizliğin sesini arttırdım, kimseyi hatta kendimi bile duymuyorum. telefonları açmak istemediğim zamanlarda aydınlanan ekranı izliyorum, kapanınca yoldan geçen arabaları izlemeye devam ediyorum. kan kokan bir kâbustan uyanınca parmaklarımı sayıyorum; bu bir rüya, sakin ol kızım. geçmeyecek ama geçecek. bir, iki, üç ve tıp. kendimi lavabonun köşesine iliştirdim, inanmak istiyorum, boğulmadığıma ve yaşayabileceğime. beni bu gece uyut, çok yorgunum.

bana bilmediğim bir şeyler söyle. çünkü biliyorum. senin nefretine ihtiyacım yok, aynada gördüğümden zaten nefret ediyorum. senin ve tüm dünyanın yerine. bu kadarı yeterli, boş yere yorma canını, kana bulama ellerini, tüketme nefretini. biliyorum, bana doğrulardan bahsetme. yanlışlarımın beni öldüreceğini her defasında başımı duvara delicesine vurur gibi haykırma suratıma. ben tüm bunları ve daha fazlasını biliyorum, bana bilmediğim bir şeyler söyle. kaçamayacaksın, diyorum kendime. sesim duyulmuyor ama fısıldıyorum hep. kaçamayacaksın bu korkulardan, yollardan, içindeki şeytandan. nereye gidersen git, kendinden kurtulamayacaksın. sabahın beşinden beri dönüp durduğum yatağa kocaman bir dünya sığdırdım. gülüşleri yüzüme yamadım, yalanları dilime pelesenk ettim. bana bilmediğim bir şeyler söyle. boğuluyorum.

bana terk edilmeyi değil, terk edilebilir olmayı öğrettin. ben bundan olduğum her fotoğrafta silik bir anı gibi duruyorum.

kafanı karıştırmayı istemiyorum. sessizliğimin sebebini hep buna bağlıyorum, bu bir kandırmaca. kendi hayatımla çok güzel oynuyorum. acımın insan suretine bürünmesine izin verdim, her gece karşılıklı üç sigara içiyoruz, sonra dünyanın sonuna kadar susuyoruz, hiç konuşmuyoruz, birbirimize bakmıyoruz. balkondan aşağı ayaklarını sallayan küçük çocuk aklıma geliyor, yanağımda yine aynı sızıyı hissediyorum. artık olmuyor, gözlerim dolmuyor. geçecek, diyenlere inanma, devasa bir yalan söylüyorlar ya da inan, devasa bir yalanın ufacık bir parçası ol. kafanı karıştırdığımı biliyorum, bunu istemezdim ve istemedim de. sadece konuşunca hep dağılıyorum, toparlanamıyorum, düzelemiyorum. susunca bir bütünüm ama boşluk oluyorum. kafanı mı karıştırıyorum. beni affet ya da affetme, ben aynalara uzun zamandır düşmanım zaten, fark etmez. sadece tek bir şey istiyorum senden, tek bir şey, ağzında cam parçalarını çiğniyormuş gibi bakma bana. içini o denli mi acıtıyorum,