nereden başlamalıyım, neresinden tutmalıyım hiç mi hiç bilmiyorum. sadece bir yerden başlamak gerek bunu biliyorum. yaşamak demek, kendini baştan yaratmak demekmiş, bak bunu çok net öğrendim. ıslak saçlarımın tenime verdiği ürpertiyi seviyorum ve her duştan sonra aynaya bakıp yaralarımın yerini tekrar tekrar zihnime kazıyorum. kendimi tekrar deşmiyorum ama unutmuyorum da. onlara bakınca mutlu insanlar görmüyorum, kendime bakınca bir boşluk görmediğim gibi. içimdeki boşlukların her birini benimsedim. bazen çok korkuyorum, neyden korktuğumu bilmeden çok korkuyorum. değişmişsin, cümlesini duymak artık boğazıma bir yumru bırakıyor sanki, yutkunamıyorum. geçeceğine tutunuyorum sıkı sıkıya. sakinleş kızım, geçecek. bazı geceler kâbuslardan uyanınca eskiden olduğu gibi telefona sarılmıyorum. kalbimin atışına inat sakin adımlarla yürüyüp yüzümü yıkıyorum, hareketlerime uyanan herayı kucağıma alıp su kaynatmaya iniyorum, bir fincan kahveyle balkonda saatler geçiriyorum. bu hissizliği, dinginliği sana nasıl anlatmam gerek bilmiyorum. beni anlamadığını biliyorum, sadece bazen konuşmazsam delirecek gibi oluyorum, susmak istemiyorum.

bazı gecelerin hiç sabahı olmayacak gibi hissetmekten alıkoyamıyorum kendimi. konuşuyorum. bak, durum öyle değil aslında sana yalan yanlış anlatmışlar, konu bu. benim anlatmam senin de anlaman lazım çünkü ben o gece ölüyordum. ve bu mecazi bir anlamda değil. hiçbir zaman değildi. bileklerimdeki ve boğazımdaki morlukların geçmiş olması iyileştiğim anlamına gelmiyor. anlaman lazım. yirmi sekiz temmuz iki bin yirmi dört. aşamadım ve aşamıyorum. yirmi seans terapi aldım, her gece içtim, uyku ilaçlarına düştüm, hastanelerde sabahladım. bana geçecek deme, geçmeyecek. bana artık yalan söyleme, kaldıramıyorum.

yıllar sonra kapını çaldığımda dediğin ilk şeyin “kahve mi, çay mı?” olmasını beklemiyordum. belki sen de beklemiyordun, emin değilim. belki de bir gün bu kapıyı tekrar çalacağımı biliyordun. hangisi olduğunu düşünmek istemiyorum. soruna verdiğim cevabı ikimiz de beklemiyorduk, düşünmeden söylemiştim: varsa eğer viski. şaşırdın, eminim. boş ve sabit bakışların değişmemiş, dedin. oysa iki gün önce parlıyorlardı, görmeni çok isterdim. yağmurlu bakışlarım sana ne söyledi bilmiyorum. içinin acıdığını görmedim, duygularını hâlâ çok güzel saklıyorsun. haklısın, hâla beş yaşında çocuklar gibi üzülüyorum. içim yanıyordu ama bunu bilmene gerek olmadığından sustum. suskunluğumun zehirli olduğunu söylemiştin bir zamanlar, seni zehirlediğim için özür dilerim.

düş ve kalk. sus ve kus. ne kadar içersen iç kendinden kaçamayacaksın, bilmiyor musun sanki. aptal, aptal, aptal.

bazı gerçekler var hayatta. sabah balkonda sigara içerken alt komşunun muhabbetine denk geldim, hayatın garipliğinden bahsediyordu. dumanı tüten kahvemden tek yudum dahi almamıştım ama içimin yandığını hissettim. garipti, fazlasıyla hem de. değiştiğimin farkında olan insanlar var çevremde, kimi ceset gibi duruyorsun diyor, kimi sakinleşmişsin diyor. hangisi olduğunu bilmiyorum, doğru cevabı bulmamı bekleme benden. yorgun muyum, fazlasıyla. yalnızca geçeceğine inanıyorum. tartışmıyorum ve bağırmıyorum. dinliyorum, çözüm arıyorum, gülüyorum. uzun zamandır ağlamıyorum. bunun literatürde bir ismi var mı bilmiyorum.

merhaba, bilmen gereken şeyler var. unutulmayan şarkılar, şiirler olduğu gibi. yaralarımın iyileşmiş olması her bir yaranın yerini ezbere bildiğim gerçeğini değiştirmiyor. acım biraz yumuşuyor yalnızca. eskisi kadar acımıyor hatta hiç acımıyor bile denebilir. sanırım bu biraz canıma çarpıyor sonradan hiç çarpmamış gibi geçip gidiyor. kendimle olan savaşım ne durumda, onu hiç sorma. geçen aylara kıyasla fazlasıyla sakinim, geçen yıllara kıyasla bir nebze ölüyüm. hâla varım,

her gece, cenin pozisyonunda, kendime sarılarak; sinemi bir tek kendime yaslayabiliyorum.

üç tane papatya çayı içtim, kahveyi azalttım, sigaramı yaktım. sıcak suyun altında tenimi kazımak istedim, kirlilik hissiyatından kurtulamıyorum. bir nefeslik canım varmış, öyle diyorlar. bu ne demek, düşünmek istemiyorum. beni dinleme, anlamsız konuşuyorum. kelimeler küfür gibi akıyor parmak uçlarımdan. beni boşver,

acıyı yanıma değil de sırtıma aldığımdan beridir çok yoruyorum canımı. bilmediğim savaşlar içerisindeyim ve bunu nasıl anlatmam gerektiğini bilmiyorum. aynada gördüğüm bedene tahammülüm kalmamış gibi baktığımı söylüyorlar. yalan veya doğru. bilmiyorum, görmüyorum, duymuyorum. kimseyi o öyle değil bak böyle, diye düzeltmiyorum. kendimi bile düzeltemiyorum. takatim kalmadığını söylediler, yorulmuşum, canım acıyormuş, biraz durmalıymışım, nefes almalıymış. yapamıyorum, diye ağladım ama bu bizim sırrımız. uykuyu kimyasallara bağladım, umudumu uçurumdan aşağı attım. ben şimdi sancılar içerisinde kıvranırken boktan bir uykuya dalacağım, nefesim kesilerek uyandığımdaysa ilk kendimi arayacağım, bulamadığımda biraz ağlayacağım. yorgunum ve nefessizim. sırrımı sakla, acıyı artık sadece uzuvlarımda değil ruhumda da hissediyorum.

Gök gürlemiyor diye fırtına dindi mi sandın