Şaibeli Yazar

Konuşmaya ihtiyacın var, anlaşılmaya, hatta sarılmaya. Ama etrafında kimseler yok... Yalnızlık diyorum. Ne acı değil mi?

Değiştiremediğin ne varsa vazgeç çünkü bazı şeyler değişmez, bazı insanlar da öyle. Seni sevmeyen sevmiyordur bunun ötesi yok "ya sonra" deme sonrası da yok. Yük etme artık kendine unutamadıklarını, olabildiğince hızlı toparla kendini. Çünkü seni sevenler, seni böyle görmeyi hak etmiyor  sende öyle. Kendine bak aynada gözlerine bak iyice yorgun ve kızarmış gözlerine... Onlar mı hak ediyor hayır onlar da değil. Hayatına devam et arkadaşım. İnan kimse bu çektiklerine değmiyor. Vazgeçmen gerekiyorsa vazgeç, gitmen gerekiyorsa git, unutman gerekiyorsa unut. Bunun sorumlusu sen değilsin sana bunu yaşatanlar bunu biliyorsun değil mi? Yeniden, başka bir aşkta tekrar dirileceksin. Sabırla bekle... Haydi doğrul ve bir mum yak karanlığına. Aydınlık günler yakın...

Sonra ne mi oldu ? Bak anlatayım sana ne olduğunu... İçimden gitti hissettiğim tüm duygular birer birer. Tıpkı senin gittiğin gibi... Hissiz, duygusuzun teki oldum çıktım. Hayallerimin intiharından sonra, Bende çok kalmadım buralarda ... Hani bana diyorsun ya, "Beni affet, eskisi gibi olalım" diye. Seni nasıl affedeyim artık... Sen değil miydin giderken ardından tüm kapıları kapatan. Hiç bir şey olmamış gibi hayatına bir başkasını alan. Sen değil miydin, bizi hiç olmamış sayan... Seni affedemem. Hiç bir zaman da affetmeyeceğim... Güvenim kırıldı, kalbimde öyle. Hani diyordu ya şair; "Güven ruh gibidir, terk ettiği bedene geri dönmez" miş diye. İşte böyle.

Biz hep aldandık, aldattık kendimizi... Seviyorum, hiç bırakmayacağım, ben hep yanındayım, nidalarına kandık. İyi ki varsın dedik. İyi ki yanımdasın dedik. Koşulsuz güvendik bazılarına. İçimizi döktük, ne varsa; Sevgiye, aşka dair içimiz de döktük. Sorgusuz, sualsiz... Gözleri öyle bakıyordu çünkü. Çok güzel ısıtıyordu buz kesmiş yüreğimizi. Çoğalıyorduk adeta... Yanıldık... Onlardan bize hissettirdikleri o güzel duygular kaldı geriye. Kırıldık, kızdık, ağladık. Zamanı geri döndüremedik. Özledik sadece sessizce bir köşede... Sustukça daha da kanadı yaralarımız. Tüm şehri yakmak istedik; Sözünü tutamayanları, bırakıp gidenleri, yalnızlaştıranları, hatta dahada fazlasını yakmak istedik. Ve biz, sigara yakmaktan daha öteye gidemedik hiç bir zaman...