#hayatbu

Cemal Süreya ne güzel demiş;

En küçük anlar bile zihnime kazınıyor. Eskimeyen belleğimle her şeyi ve herkesi anımsıyorum. Keşke diyorum çoğu zaman, keşke hatırlamasam. Ama yok. Olmuyor maalesef. Hükmedemiyorum hafızama...

Şimdi ne olacak?

Bugün hayatımda beni şaşırtan bir hediye aldım eşimden. 14 Kasım birbirimize sonsuza dek olsun diye evet dediğimiz tarih. Ben öyle bi sürü hediyeyi, mum ışığı, pasta, ya da yüzük kolye falan sevmem pek. Sadece hatırlasa ve sarılsa yeterdi. Fakat beni ağlatacak bir hediye verdi. Benim adıma korunmaya muhtaç çocuklar vakfına bir çocuğun bir yıllık süt ihtiyacını sağlayacak bir bağış yapmış. Hani aklıma hayatta gelmez. Nasıl mutlu oldum bilseniz. Evet çiçek alsaydı kuruyacaktı ve belki pislik dağıtacak diye bi süre sonra çöpe gidecekti ya da yapraklarını saklamış olacaktım sadece. Ama bu öyle muhteşem bir şey ki bileceğim 365 gün boyunca bir çocuk sayemizde her gün süt içebilecek...

Evet dediğime razı oldun ya Rabbim, ondan da razı ol...