You lost, no longer fight

Niby wszyscy mnie kochają, a ja wciąż czuję się samotnie.

Nie mam siły, po prostu czuję tą cholerną niemoc. Choćby niewiadomo jak bym się starała, to i tak nic nie da, i tak będzie źle nie niewystarczająco.

Jestem porażką moich rodziców.

Do niczego się nie nadaje.

Zostawił mnie, jak peta.

Czuję się, jakby wszystkim było na rękę, gdy nie mówię o tym co się u mnie dzieje. Jakby słuchanie o tym było większą karą, niż moje cierpienie.

Dlaczego wszystko co dostaje, zostaje mi zabrane? Co ma mnie uszczęśliwiać? Pustka? Ciemność? Samotność?

Większość twoich przyjaciół będzie wtedy kiedy będzie chciało.

Nie wiem jak żyć nie tonąc przy tym w wspomnieniach.

Oczy choć nieme, potrafią przekazać więcej niż usta.

Nie tylko na zewnątrz jest chłodno. W moim sercu także.

Czuję znajomą pustkę, ale inaczej niż zwykłe. Tak dobitniej.

" Będę opowiadać naszym wnukom jaka byłaś wspaniała."

Jak to jest czuć się idealnym dzieckiem?

Drodzy rodzice, być szczęśliwym i siedzieć w pokoju samemu całymi dniami się nie łączy.