Dilhun

bir köşe başında kesilmiş nefesim, kısılmış sesim.

ne bileyim. kimse beni inatçı oluşumla sevmedi, depresif halimle sevmedi, ağladığında bile çok güzelsin diyerek sevmedi. sanki bu dünyada fazla olan tek şey benmişim gibi. ben olmayınca daha huzurluymuş gibi hissettirdi. sahi öyle miydi yoksa bu da oyunun bir parçası mıydı? güzel günler göreceğime dair umut ışıklarım söneli çok oldu çiçeğim.

canımın acısından nefesimin akciğerlerimde can çekiştiği günlerden birindeyim yine. karanlık bir köşede kendimi sorguluyorum. ne yaptın kızım kendine diyorum. bunların, bu yaşadıklarının, çektiğin acıların, bileklerindeki prangaların, vaveylalarının tek sebebi ve sonucu sensin. senin kendine yaptığını kimse yapamadı sana.

Çocukça bi küsme değil bu. “İçim dünyaya sırtını döndü…”

dünyanın en zavallı hissiyle tanıştığında ilk kapının yerini aramaya başlayacaksın.

“Sonra içime ve hatta dışıma kapandım. Küsmek gibi bir şey. Bir çeşit gölge fesleğeni. Bir çeşit olmayan hayat. Zaten hiçbir şeyi kararında bırakamamak ve ortasını bulamamak gibi bir sorunum var benim.”

“ben acılarımın başını evcimen telaşlarla okşadım bayım. bir pardösüm bile oldu içinde kaybolduğum. insan kaybolmayı ister mi? ben işte istedim bayım.”