Papatyalar Güzeldir..

Ölmüş. Evet ölmüş. Artık dünyada yok. Bana mesaj atamaz, yalvaramaz. Babasını kaybedip, o zor günlerinde yanında olamayışıma mı hayıflanayım, yoksa genç yaşta ölmesine mi, hayallerine kavuşamamasına mı, yapayalnız kalan annesine mi, eşine mi...

Birlikte her şeye gülüşlerimiz geliyor aklıma. Nasıl güzel anılarımız vardı. Bir hafta önce.. Bir hafta.. 7 gün.. Nasıl da hemen geçmiş!

Elbette papatyalara , lavantalara ve kelebeklere bir Lizeta Kalimeri şarkısı eşlik edecekti.

Bakıyorum onlara. Çünkü insan bazen yaşadığını nabzından değil, bir çiçeğin hala açıyor olmasından anlıyor. Dünya bütün ağırlığıyla omuzlarına çökmüşken bile, onların renklerini bu denli yansıtmasına böyle güzel kalabilmesine hayret ediyorum. Radyoda umut var. ''En derin yaralar kapanıyorsa, en büyük acılar unutuluyorsa, neden korkulur hayatta, söyleyin bana' diye sesleniyor Candan abla.. Dışarda rüzgar var. İçimizde ise adını koyamadığımız uzun bir sessizlik.

Hastane koridorlarını sevmiyorum. Orada zamanın ayak sesleri yok. Dakikalar yürümüyor, insanın içine ağır ağır çöküyor. Beklemek, bazen en yorucu yolculukmuş. Keşke bir kelebeğin ömrüne sığacak kadar hafif olsaydı dünya. Bir papatyanın yaprakları arasına saklanacak kadar küçük olsaydı bütün korkularımız. Belki o zaman acı da yolunu şaşırır, bizi bulamazdı. Ama hayat, insanı en çok kaçamadığı yerden büyütüyor.

Şarkı devam ediyor ' elbette, bazen çiçek açıp, bazen solacağım'

Bir süre sonra anlatmaktan vazgeçiyor insan. Çünkü her kelime, ait olmadığı bir kalbe düşüyor. Ne eksikliğini anlatabiliyorsun ne de yükünü. Sonra susuyorsun. Sessizlik, kimsenin el sürmediği bir yara gibi büyüyor içinde.

En çok da kendine yabancılaşıyor insan. Aynaya bakıyor; yüzü aynı, gözleri aynı… Ama içinde bir zamanlar yaşadığı ev yıkılmış. Kimse enkazı görmüyor. Çünkü bazı yıkımlar toz kaldırmıyor.

Abisi (10) de ayrı bir tatlı… Geçen gün yolculuğa çıkarken bana 'Su gibi git, su gibi gel' demişti. Ertesi gün beni görünce de ilk sorusu: 'Su gibi gidip geldin mi?' oldu. 🥹

Yere- 

Öyle..

Yeni bir söz bulsam

Neye yarar ki -

Söyleyemediklerimiziz

Tüm hissettiklerimi hissedecek fazladan bir kalbe ihtiyacım var.*

Taşın kalbini inciten o küçücük çiçek gibi olabilsek. Hani kimsenin umut etmediği yerde usulca başını çıkaran, 'ben buradayım' demeden varlığını hissettiren o zarif inat gibi. Bazen hayat sertleşiyor, yollar daralıyor, içimiz sıkışıyor ya.. İşte tam da o anlarda, içimizde saklı o minicik çiçeğe ihtiyacımız var. Acele etmeyen, küsmeyen, vazgeçmeyen; sessizce büyüyen ama her şeye rağmen güzelleşen..

Sevgili Dağlar kızı Reyhan (Reho), kalk büyüğün geldi ahshshshs