hiç.

Çünkü yeterince eskiyen her şey affedilir.

ne bileyim. kimse beni inatçı oluşumla sevmedi, depresif halimle sevmedi, ağladığında bile çok güzelsin diyerek sevmedi. sanki bu dünyada fazla olan tek şey benmişim gibi. ben olmayınca daha huzurluymuş gibi hissettirdi. sahi öyle miydi yoksa bu da oyunun bir parçası mıydı? güzel günler göreceğime dair umut ışıklarım söneli çok oldu çiçeğim.

bu, ne derin bir tutkudur.. bu, ne sarsıcı bir ihtirastır.. bu, ne eksik bilmeyen bir arzudur.. bu, ne bitmek bilmeyen ölümsüz şiddetli bir sevgidir…

bir akşam üstü her şeyden bunalınca sana gelebilseydim

Başımı usulca dizine koyacaktım, dört gün dört gece susacaktım.

Yazmaktan yorulmadım ama bir satır da haberin olsaydı.

sana geç kalmış gibi hissettiğim zamanlar oluyor.

bana bakınca hiç mi içinden “bu sevgi heba edilmez.” demedin.

Diyorlar ki; sen delisin, hiç bu kadar sevilir mi?

eğer pişman olsaydın, seni affetmeyi çok isterdim.

Henüz haberin bile olmayan masalarda senin için ayrılmış bir sandalye var.