hiç.

balkona çık ve bir sigara yak. acıdan gebersen de gerçekleşmeyecek hayallerin şerefine.

bir gece, ansızın. her yerden ve herkesten.

Ben sana diyorum ki "evimi yaktın", sen bana diyorsun ki "sen de bana bunu yaptın". Evimi yaktın bitanem, evimi. Evim dediğim yeri kül içinde bıraktın, ben de yandım o yangında.

Ama görsen nasıl yüzsüz umudum var, ölsem ölmez.

beni bırak, takıntılarım var

Çünkü yeterince eskiyen her şey affedilir.

ne bileyim. kimse beni inatçı oluşumla sevmedi, depresif halimle sevmedi, ağladığında bile çok güzelsin diyerek sevmedi. sanki bu dünyada fazla olan tek şey benmişim gibi. ben olmayınca daha huzurluymuş gibi hissettirdi. sahi öyle miydi yoksa bu da oyunun bir parçası mıydı? güzel günler göreceğime dair umut ışıklarım söneli çok oldu çiçeğim.

bu, ne derin bir tutkudur.. bu, ne sarsıcı bir ihtirastır.. bu, ne eksik bilmeyen bir arzudur.. bu, ne bitmek bilmeyen ölümsüz şiddetli bir sevgidir…

bir akşam üstü her şeyden bunalınca sana gelebilseydim

Başımı usulca dizine koyacaktım, dört gün dört gece susacaktım.

Yazmaktan yorulmadım ama bir satır da haberin olsaydı.