yaşıyorum sadece ölmek için.

yıldızlar uzak, sen yıldızlardan uzak.

Gözyaşlarım içime akıyor sanki. Nefesim göğsümün karanlığında can çekişiyor. Her soluk, biraz daha eksiltiyor beni. Yapamıyorum.

üşüyor titrek gözyaşlarım

özledim kendimi, eski bir dostu özler gibi.

nefes diye acı yutuyorum sanki

ihtimallerin heyecanına tüküreyim

Her zamanki gibi yine hiçbir şey yolunda değil. Yine boğazımda hayatın iki eli var. Öyle sıkıyor ki nefessiz kalıyorum. Hayal kurmak neyime ki? Peki ya ümitlenmek… Ümitlenmek benim için diri diri mezara gömülmek gibi. Uçsuz bucaksız bir okyanusun ortasında, yüzme bilmeden saatlerce çırpınmak gibi yaşamak. Ne kıyı görünüyor ne de sesimi duyacak biri var. Öylesine yoruldum ki… Artık gözlerimi kapattığımda beni hiçbir sabahın uyandırmamasını isteyecek kadar.

canımın acısından nefesimin akciğerlerimde can çekiştiği günlerden birindeyim yine. karanlık bir köşede kendimi sorguluyorum. ne yaptın kızım kendine diyorum. bunların, bu yaşadıklarının, çektiğin acıların, bileklerindeki prangaların, vaveylalarının tek sebebi ve sonucu sensin. senin kendine yaptığını kimse yapamadı sana.