Ne yaparsam olmuyor. Olmuyor eskisi gibi...

Çok yaralar sardı kalbim ama bu yara kapanır mı bilmem

Hani insan ailesini seçemez ama birisini ailesi yapabilir ya, bendeki yerini buna benzetiyorum.

Çok yaralar sardı kalbim ama bu yara kapanır mı bilmem

“Öğrendiğim en önemli şeylerden biri de şudur; Ne yapmış olursan ol, ne hissetmiş, kimi sevmiş olursan ol, arkasında dur. Korkularının bile arkasında dur. Göğsünü gere gere, elini masaya vura vura. Gerekirse yak ortalığı. Çünkü bunlar seni sen yapan şeyler. Kendinin arkasında dur.”

Bir hanımefendi diyor ki; 1919 yılı idi. İstanbul baştan aşağı İngilizlerin işgali altındaydı. Liseyi yeni bitirmiştim. Güzel bir kızdım. Dünür gelmeye başladılar. Biri avukatmış. Gösterdiler uzaktan, boylu poslu yakışıklı bir delikanlıydı, beğendim. Nişanlandık. Nişanlımı seviyordum. Mutlu bir yuva kurmak hevesi ile lamba ışığının altında sabahlara kadar oyalar örüyor, çeyizler hazırlıyordum. Ama çok geçmedi ki mahallede bir dedikodu yayıldı. (Ayşe’nin nişanlısı avukat değilmiş, ipsizin biriymiş, üstelik cami önlerinden tabut taşıyarak karnını doyuruyormuş) dediler. Alt üst oldum. Babam götürdü, uzaktan izledik, gerçekten de tabut taşıyordu… Yıkıldım. Nişanı atıp, ayrıldık. Aradan 5 yıl geçti. Evlenmiştim, Bir de çocuğum olmuştu. 1924 yılıydı. Artık ülkemiz özgürdü. Bir gün Beyoğlu’nda rastladım ona. Oğlum yanımdaydı. Beni görünce titredi, çeketini düğmeledi. Saygı göstererek durdu önümde. Vaktiniz varsa size bir çay ikram etmek isterim, dedi. Olur, dedim. Bir büroya girdik. Burası bir avukatlık bürosuydu ve kapıda adı yazıyordu. İçerde yardımcıları çalışıyordu. Siz gerçekten avukat mısınız, dedim. Evet, dedi. Peki, avukatsınız da neden cami önlerinden tabut taşıyordunuz, diye sordum. Durdu, başı öne eğildi. Beni affedin,dedi. İstanbul işgal altındaydı, Her taraf İngiliz askeri kaynıyordu. Her şeyi didik didik arıyorlardı. Biz de Anadoluya ,Milli kuvvetlere ancak,cenaze süsü vererek tabutlarla silah kaçırıyorduk. Bu ülke için hayati bir işti. Bunu size bile söyleyemezdim... BU VATANI CANLARINI VE AŞKLARINI FEDA EDEBİLENLERE BORÇLUYUZ.

bir köşe başında kesilmiş nefesim, kısılmış sesim.

Taşıdım hamal gibi ben kalbimi bunca sene

olur da yorulursan dizime kıvrılabilirsin ve en güzel kısmı da hiçbir şey anlatmak zorunda değilsin.

içimdeki imkansızlıklarda ihtimal aramaktan yoruldum

Allahu Teâla ile konuşacağın zaman O'na herşeyini anlatmaktan çekinme. En güzeli de ne biliyor musun? O, sen daha konuşmaya başlamadan senin ne söyleyeceğini biliyor ve buna rağmen seni dinliyor.

Ve hiçbir zaman yine mi sen demiyor

Ve her seferinde seni rahatlatıyor.

Ve varlığıyla sana güven veriyor.

Ve her defasinda yüzùnü güldürüyor..

Ve ne yaparsan yap, daima seni affediyor.

Ve seni seviyor..

Çünkü seni yaradanın sonsuz merhamet ve şefkati var.

ve daha bir sürü şey

Ya siz ne güzel insanlarsınız ya

YA BU ÇOK GÜZEL:“)

Muhteşemsiniz ♡

Hoşuma gitti

Rabbin seni terk etmedi. Sana darılmadı da.!*

🌼

Elhamdülillah Allhımız var.

Tamam bu savaşı sen kazanırsın ama unuttuğun birşey var; ben senin düşmanın değilim.

Cana geleceğine mala gelsin sözü benim için 20 tl ve üzeri eşyalarda geçerli değil

“Onuncu ayın onuncu günü Saat on buçukta yanmış mumum Otuz beş yıl olmuş İhtiyar bir çocuktur Güzel ruhum Okulu asıp oyuna kaçar bıraksam hala Ama çok düştü incindi yoruldu dinlenmeli kalbim doğrusu Sen doğum günü hediyem misin Diyelim ki hoşgeldin Peki beni çok sevecek misin Yoksa sen de her düş gibi çabucak kırılıp dökülür müsün Gözlerimden”