in_dreams_happy

Ciemność zna moje imię, ale nie mój koniec.

Pod skórą migają małe gwiazdy.

Potwory słabną, gdy na nie patrzę.

Oddycham — i to jest bunt.

Bo nawet to, co leczy, czasem po cichu nas niszczy.

Bo czasem nie ogień zabija,

Czasem zabija to, co miało ratować.

nie kochałam cię.

kochałam wersję ciebie, którą sobie wymyśliłam.

ogłuchłam od własnych nadziei.

ty nawet nie krzyczałeś.

codziennie winna

za ton, za ciszę, za oddech

czekam na znak

że nie muszę już przepraszać

też chcę żyć

nie tylko być „tą winną”

czy „przepraszam” zawsze wystarcza?

byłam kiedyś perfekcją,

dziś gorszą wersją siebie.

ale skoro pamiętam światło,

to znaczy, że wciąż gdzieś jest.

Szpital uczy czekania.

Między strachem a nadzieją

liczysz oddechy

i trzymasz się cudu,

Przeprosiny bez czynu to tylko słowa.

Zaufanie rośnie w gestach, nie w frazach.

Wybaczać można,

A jeśli po końcu jest cisza?

Bez bólu. Bez strachu.

Może nie pustka —

tylko odpoczynek

po zbyt długiej drodze.

Twoje myśli tu pasują…

Czekam.

Milczenie rani bardziej niż odrzucenie.

Miłość nie mieszka w słowach,

ale w czynach, których brak boli najbardziej.

Poczekam — bo jeszcze potrafię kochać,

Ludzie jak książki — pełni treści, których nikt nie czyta.

Cisza kryje ból, złość rodzi się tam, gdzie słów brak.

Nie zawsze warto walczyć o stracone.

Każdy musi odnaleźć swoją nieopowiedzianą historię.

Cisza mówi inaczej dla każdego. Jak ona brzmi u ciebie?

Coś we mnie waży więcej niż ja.

Perfekcja dusi, cisza izoluje.

Przeszłość boli, przyszłość drży —

a mimo to chcę ludzi,

bo może w nich jeszcze jestem ja.

A ty… co czujesz w tym momencie?

Świat błyszczy ekranem,

rozmowy milkną, ciepło znika.

Maszyny nie podrobią uczuć,

a my mijamy piękno każdego dnia.

Co zostało niewypowiedziane?

Twoja cisza też ma znaczenie…