PhotShot Blog

Na koncercie Bena Caplana mocno się nakręciłem na muzyczno-koncertowe fotografowanie. Kolejna okazja ku temu nadarzyła się całkiem niedawno na Jam Session w Klubie pod Jaszczurami. Było oczywiście świetne granie ale przede wszystkim nieukrywane emocje czyli to co fotografa na koncercie obchodzi najbardziej. Wielkie brawa dla muzyków!

Nie nazwałbym tego reportażem. Brakuje tutaj mnóstwa niezbędnych elementów - choćby szerszego planu, zarysowania kontekstu. Bardziej rozpatruję te zdjęcia jako kwintesencję fotografowania dla (mojej) przyjemności, luźne łowienie emocji w światłach sceny.

Muszę też wspomnieć o jeszcze jednym - mojej ukochanej 50D strzeliło na tym jamie 50 000 klatek. To połowa gwarantowanej wytrzymałości mojej migawki więc całkiem prawdopodobne, że i połowa jej "życia" ;)

Kliknij na zdjęcia, aby powiększyć

Muzyku! Jeśli robiłem Ci zdjęcia a nie widzisz się powyżej - napisz na [email protected] poszukamy :)

Do zobaczenia na następnym jamie! Kuba

Uwielbiam wczesnowiosenne fotografowanie, szczególnie kiedy sesja zapowiada się obiecująco, a pogoda nie spłata figla. Tak było tym razem - z Marysią i Wiktorem, moimi przyjaciółmi, którzy niebawem zostaną szczęśliwymi rodzicami :)

Sesja zaplanowana na papierze:

Efekty: (kliknij na zdjęcia, aby powiększyć)

Ach, wiosna! Jak Wam się podoba?

Zdrówko, Adam

Mięta Kiedyś powiedziałem, że dobre zdjęcia można wypracować w jedenaście godzin albo zaimprowizować w piętnaście minut. Do "Mięty" przygotowywaliśmy się co prawda nieco dłużej niż kwadrans, ale i dla mnie i dla Sylwii to definitywnie była sesja dla przyjemności :) Ze stylizacją pomogły nam dziewczyny z Twins fashion life. Do niej dopasowaliśmy miejsce - krakowski Łęg. Z asystą pomogła Natalia Gładysz/FotoN z nieodłączną Milę no i poleciało :)

Dwa spojrzenia - na fotografie, na zdjęcia… taki mamy z Adamem pomysł na PhotShot. Niestety Adam nie mógł pójść ze mną na wernisaż “Dziennik” Łukasza Kusia w krakowskiej ZPAF Gallery, dlatego zabrałem Konrada - kulturoznawcę, socjologa, dziennikarza, analityka kultury, miłośnika książek i nienormalnych filmów, a prywatnie - mojego współlokatora ;)  Po ciekawych dyskusjach, zarówno na miejscu i później, obaj napisaliśmy co myślimy.

Łukasz Kuś - "Dziennik" (Fot. ZPAF Gallery) Kuba Jeśli choć trochę znacie moje fotografie, wiecie że lubię prostotę. Potrafię docenić wartość zdjęcia strzelonego na środku nowohuckiego blokowiska, za przydrożnym barem przy A4’ce, czy pod obskurnym mostem w Katowicach - sam często takie robię. Zdjęcia pozornie zwykłych rzeczy w zwykłych, codziennych sytuacjach, a jednak coś w nich jest. Dziennik (np. fotograficzny) zdaje się bazować na podobnym mechanizmie - dokumentacji rzeczywistości. Wizualne zapiski codzienności, personalne notatki… No właśnie - personalne. Prywatne, osobiste, schowane, swoje, własne. Dziennik jako taki, w swojej naturze, zamyśle i pomyśle (to praktycznie jedno i to samo, w dodatku tworzy niepotrzebny rym cym cym) jest czymś prywatnym. I tutaj też widzimy niezwykle osobistą historię choroby - codziennego obcowania i walki z nią kogoś bardzo bliskiego. Historia ta jest jednak całkowicie niedostępna dla widza jej nieznającego. Ktoś kto nie poznał jej gdzieś indziej (wcześniej), nie pozna jej i tutaj. Zgodnie ze słowami autora - ponoć taki był zamysł koncept. Tu wchodzimy trochę w temat tekstu, który chcę niedługo napisać - dlaczego warto robić zdjęcia? Bo fotografie przypominają ich autorowi i uczestnikom, pewne sytuacje i zdarzenia – (w szerszym kontekście) szerszy kontekst. Jest on jednak znany w ogromnej większości tylko im - ludziom, którzy tam byli gdy pracowała migawka aparatu. Odczucia, wspomnienia, słowa, melodie, zapachy z nimi związane pozostają w naszej pamięci, a zdjęcia tylko je nam przypominają. Bo przecież kumpel z pracy, gdy jesteś po trzydziestce, nie widzi na zdjęciu, że Twój tata robiąc je, podczas Twoich 7 urodzin, puszcza do Ciebie oko. Ty to widzisz – pamiętasz. Za “Dziennikiem” Łukasza Kusia stoi zapewne mnóstwo takich puszczonych “ok”. Niestety nie zostały one puszczone do nas. Co nam zostaje z tej wystawy jeśli nie historia? Nie mogę ocenić jej fotograficznie, bo to by było jak ocenianie mojego Instagrama - w końcu to też swego rodzaju dziennik. Co ciekawe, wszystkie fotografie zostały zrobione Fuji Instax’em, a więc fizycznym pierwowzorem smartphon’owej aplikacji. Jestem oczywiście otwarty na wszystkie interpretacje, do mnie to jednak zwyczajnie nie przemówiło.

Historie z jesiennego sadu

Zima się kończy więc i my wychodzimy z zimowego snu (fotograficznego) - nareszcie "nowe" zdjęcia :) Nowe nie nowe - mamy trochę zaległości w publikacjach. Zaczynam więc od mojej, jeszcze jesiennej sesji w jednym z podkrakowskich sadów.

Do współpracy zaprosiłem Madę Bielaszkę, absolwentkę krakowskiej szkoły wizażu - Artystyczna Alernatywa. Z powodzeniem współpracowaliśmy już wcześniej, więc nie miałem obaw o efekty. Mada zgodziła się odegrać również rolę modelki (i kilka innych ;) ).

Koncepcyjnie

Koncepcja była dość prosta - jesienny sad czyli gasnące acz nadal miejscami bardzo intensywne kolory. Wszystko w (zaznaczonym z głową) klimacie etno.

Z mojej strony sesja miała oprzeć się o lookbook i portret. W pierwszej części sesji światło było na tyle sprzyjające, że zdecydowaliśmy się na fotografowanie przy świetle zastanym, pomagając sobie blendą.

Dwa rodzaje światła - dwie stylizacje.

Jesień to piękna ale mimo wszystko trudna do fotografowania pora roku. W tym przypadku przede wszystkim ze względu na zmienność pogody/światła. W związku z powyższym powstały dwa sety zdjęć - "ciepły" i "zimny".

Pierwszy zestaw zdominowało ciepłe światło i bordowy sweter. W tle na suchych gałęziach kontrastują pojedyncze żółte liście.

Drugi set to już bardziej stonowane kolory. Słońce zdecydowało, że już nam wystarczy czyli "ja sobie idę a Wy sobie tutaj radźcie" ;) Sesja przeszła z lookbookowej w bardziej portretową. Bordowy sweter zastąpiliśmy beżowym z kapturem. Na tym etapie dołączyły do nas Sara i Megi - dwa piękne owczarki niemieckie. Współpraca nie była jednak łatwa. Pomagający nam Marcin (na co dzień właściciel psów) musiał się nieźle nabiegać żeby czworonogi ustawiły się jakkolwiek sensownie ;)

Kilka zdjęć jeszcze chowamy więc od razu zapowiadam update'y :)

Credits

MUA, włosy, stylizacja i modelka czyli full service - Mada Bielaszka

Asysta i psy - Marcin Gumula

Fotografie - Kuba Sarata/PhotShot

/Kuba

Ręka w górę, kto nie zauważył outdoorowej kampanii Reserved? Wydaje mi się, że nie zobaczę lasu rąk - Reserved jest wszędzie!

Był kiedyś taki kawał: o Stalinie w gazetach, Stalinie w radio i w końcu strachu przed Stalinem w sowieckich konserwach. Ja boję się otworzyć lodówkę, bo może stamtąd też zaraz spojrzy na mnie młodziutka Cara Delevingne, krzycząc “Be inspired!”

Ale po kolei, zacznijmy od zdjęć.

fot. Mateusz Stankiewicz/reserved.com

Sesję prezentującą trzy nowe linie Reserved wykonano w Miami/USA. Nie ma co gadać, odpowiedzialny za nią Mateusz Stankiewicz i ekipa AFFOTO.pl, spisali się na medal!

Większość zdjęć wykonano w przestrzeni ulicy, czyli tam gdzie ciuchy będzie można najczęściej zobaczyć na co dzień. Całość dopełniają ujęcia w przestronnych wnętrzach.

Tegoroczną twarzą Reserved jest Cara Delevingne, brytyjska modelka o trzeba powiedzieć charakterystycznej urodzie.

Zaryzykuje stwierdzenie, że Stankiewicz fotografuje odważnie... no dobra - śmiało, ale z rozwagą. Nie boi się spojrzeć pod słońce, mocno przyciąć, pochylić kadr a nawet trochę pomalować światłem. W fotografii mody panuje dziś mocna dowolność (bardzo dyplomatyczne określenie ;) ). Mateuszowi udaje się tutaj jednak odnaleźć jakiś złoty środek. Podoba mi się to!

fot. Mateusz Stankiewicz/reserved.com

Trochę technikaliów. Stankiewicz fotografował robiącym małą furorę wśród profesjonalistów, nowym pełnoklatkowym Nikonem D800 (Adam napisz jak bardzo chciałbyś go dostać w łapy ;) ). Pochwały tego body płyną z różnych fotograficznych światków - podróżniczego, górskiego, a teraz jak widać także modowego.

Większość zdjęć wykonano przy świetle zastanym. Wiele ciuchów z kolekcji jest w modnych ostatnio odcieniach pasteli. Błyski lamp mogłyby tu trochę popsuć ciepły, stonowany klimat. Zresztą po co komu dodatkowe światło - na Florydzie nie brakuje chyba Słońca ;)

Więcej backstage'u tutaj:

Making of Reserved spring summer 2013 | feat. Cara Delevingne from Bart Pogoda on Vimeo.

Powstał więc świetny, ale przede wszystkim bardzo zróżnicowany materiał. Fajne ciuchy, Cara, Miami, słońce, interesujące, adekwatne do kolekcji plenery.

W takim razie, czemu piszę, że wiosenna kampania Reserved jest do bani? Bo nikt nam tych zdjęć nie pokazuje! Cara patrzy na nas z co drugiego bilboardu, ale w sumie zawsze z tego samego zdjęcia. Citylighty tej kampanii są wszędzie - dziś widziałem jeden na zamkniętym (!) przystanku. Problem polega na tym, że na żadnym z nich nie widać zdjęć z Miami. Reserved pokazuje nam suche lookbuki na białym tle. Czemu, ja się pytam? Przecież jest się czym chwalić!

Wszystkie zdjęcia można oczywiście fajnie pooglądać na stronie marki ale nikt mi nie wmówi, że strona, nawet najpopularniejszego brandu, ma większy (skuteczny) zasięg niż ogromna kampania outdoorowa w całym mieście.

Spece od reklamy w przestrzeni miasta, powiedzą pewnie, że taki teraz trend w marketingu - Mango robi przecież to samo. Citilight jako forma wymagająca czystego, prostego przekazu? Może i racja. Co nie zmienia faktu, że Reserved dosłownie zalewa nas zdjęciami na jedno kopyto. Jak to ma być inspirujące?

Jeśli chcielibyście poczytać o nowej kolekcji Reserved od modowej strony to polecam wpis na blogu twins fashion life.

/Kuba

_________________

W ostatnim wpisie, Kuba zwrócił uwagę na częściową utratę wyjątkowości cyfrowej fotografii. Wrzucił doskonały przykład duszy tkwiącej w tradycyjnym procesie wykonywania zdjęć. Dziś trochę o szukaniu ducha w cyfrze. Da się zrobić coś unikalnego, co nie umknie natychmiast przygniecione milionami śmieci? Co minutę na flickr.com jest wrzucanych ponad 6 tysięcy zdjęć, na facebooku pojawia się ich dziennie 250-300 MILIONÓW (!). Możliwości robienia i publikowania zdjęć przytłaczają. Nie oznacza to oczywiście, że fotografia została pozbawiona czaru, ale niewątpliwie trzeba się postarać, by coś wyjątkowego zostało znalezione i docenione. Jak sobie pomóc? Chociażby przez projekty, cykle fotograficzne, którym "cyfra" paradoksalnie - często pomaga. O co chodzi? Na pewno nie raz spotkaliście się z projektami polegającymi na codziennym fotografowaniu siebie (czy też miejsca) przez np. rok. Efektem był atrakcyjny i przede wszystkim maksymalnie kilkuminutowy film timelapse. Takie rzeczy w internecie często przybierają wirusowy charakter i pojawiają się w wielu miejscach, są zauważane i ciekawe. Sami oceńcie.

Jest poniedziałek, przed 23:00. Siedzę w łóżku. Piszę trzymając na kolanach netbooka. Na parapecie leży laptop z odpalonym Spotify. Obok telefon a w nim głos brata z drugiego końca miasta.

Z każdym dniem przybywa wokół nas technologi, mikroporcesorów i cyfrowego świata. Można się przestraszyć, nabawić bólu głowy albo zwyczajnie uzależnić...

W fotografii jest podobnie. Cyfrowa rewolucja się skończyła - teraz łatwość fotografowania przyjmujemy za standard. Często nie tyle zapominamy, że wcześniej zdjęcie było czymś wyjątkowym, co zwyczajnie o tym nie wiemy. I co z tym zrobić?

American Tintype from Matt Morris Films on Vimeo.

Amerykański fotograf Harry Taylor chyba znalazł sobie na to sposób - wygrzebał a co więcej opanował ponad stupięćdziesięcioletną technikę fotografowania - ferrotypię. Efekty jego pracy są zwyczajnie przepiękne. Moja ulubiona praca to portret brodatego gościa z kapeluszem (w filmie 02:04min).

Nie, nie lećcie do metalowego po blachę ani nie kombinujcie koloidu - no chyba że bardzo chcecie ;) Zróbcie po prostu czasem coś "analogowo". Bez połączenia z siecią ani mikroporocesora w środku. Ja biegam. Adam zrobił kiedyś camere obscure z klocków lego . A Wy co robicie gdy chcecie się odciąć?

Więcej o ferrotypii znajdziecie w angielskiej Wiki

/Kuba

Myśleliście kiedyś tak, że przydałby się Wam taki dynks albo wihajster? Tylko skąd by coś takiego wziąć, przecież na pewno nikt czegoś takiego nie produkuje... No i tu z pomocą przychodzą nasi znajomi z Materialination - potrzebujesz dynksa to sobie go wydrukuj! :)

Pierwszy raz spotkaliśmy się z na zeszłorocznym TEDxKraków gdzie stwierdziłem, że pracująca drukarka 3D jest po prostu idealna pod kinografikę ;)

Każda branża ma te małe rzeczy, które są całkiem przydatne ale niezmiernie szybko się gubią. Dla fotografów są to na przykład dekle do obiektywów. Ja zgubiłem już dwa - jeden w Gruzji drugi na Islandii :P

Chłopaki z Materialination zaproponowali, że wydrukują mi dekiel do mojej pięćdziesiątki. Jednak nie będzie to ot zwykła canonowa zatyczka do szkła - to będzie dekiel PhotShot'a :]

Efekt pierwszej próbnej przymiarki do photshotowego dekla poniżej a o dalszych pracach będziemy informować na bieżąco :)

Finalnie dekiel będzie (oczywiście) czerwony ale mi już się podoba. A Wy co myślicie?

#Kuba

_______________________________

Więcej o Materialination znajdziecie na:

ich stronie: www.materialination.com

i ich fanpageu: www.facebook.com/Materialination

"Some say...", że 21.12.12 Ziemia miała eksplodować i, że niby miał skończyć się nam świat. My wolimy podchodzić do końca kalendarza Majów jak do wcześniejszego sylwestra i ruszamy z nowym projektem.

Koniec świata! Nie ma już co oszczędzać i przebierać w półśrodkach - potrzebny nam kuloodporny sprzęt, który poradzi sobie nawet wtedy gdy zabraknie zasilania. Szarpnęliśmy się. Mamy aparaty na miarę naszych możliwości - jednorazowe Kodaki ;D Parametry wręcz powalają - obudowa z najlepszej jakości tworzywa (prawie uszczelniana), 27 klatek filmu o czułości iso800 do wykorzystania i oczywiście flash (z liczbą przewodnią prawdopodobnie ok 2m)! Jeszcze nie przebrnęliśmy przez rozległe instrukcje obsługi na odwrocie…

Koniec świata - 27 dni później - Unboxing from Phot Shot on Vimeo.

Przez najbliższe 27 dni obaj będziemy niezależnie fotografować nasz "postapokaliptyczny" świat. Po jednym zdjęciu na dzień. Całkowicie subiektywnie i bez przejmowania się spadającymi z nieba meteorytami (choć na to też jesteśmy przygotowani)

17. stycznia wywołamy i zestawimy z sobą oba filmy. Sami jesteśmy ciekawi co nam z tego wyjdzie. A Wy?

TEDxKraków vol 2

TEDxKrakw vol 1

TEDxKrakówLive

Jeśli jeszcze nie znacie konferencji TED (Technology, Engineering, Design) to powinniście bardzo szybko nadrobić te braki. TED to konferencje rozpowszechniające niesamowite pomysły a jednocześnie jedna wielka kopalnia inspiracji :)

W Krakowie prężnie działa lokalny TEDxKraków, który na przełomie lutego i marca zorganizował transmisję z globalnego TED2012 w Kalifornii. Jak zwykle zaprezentowano mnóstwo oszałamiających projektów. Między innymi ten opad szczęki - inteligentne latające miniroboty - zobaczcie sami!.

Powyżej kilka zdjęć z wydarzenia a więcej o idei TED oraz mnóstwo świetnych prezentacji znajdziecie na ich stronie - TED.com.

Nareszcie słońce :D

Nie ma chyba lepszego sposobu na niedzielne popołudnie niż hamak, kawa i dobra muzyka :)

No i po urodzinach - PhotShot ma już oficjalnie rok! :]

Ależ to był intensywny wieczór! Cały Betel nasz, Was całe tłumy a my biegamy od stolika do stolika żeby z każdym zamienić choć kilka słów :) No i jeszcze prezentacja - podsumowania i nowości.

Co działo się w sobotę wieczorem w Betelu na Pierwszych urodzinach PhotShot? :)

Adam zaczął od ekspresowego podsumowania minionego roku. Na pierwszy ogień poszedł nasz facebookowy fanpage. 656 fanów, 55 Piątkowych Kadrów, 9 Dwóch Spojrzeń i oczywiście Konkurs na dzień dziecka. Nie zapomniał też o warsztatach na Krakonie. Cały rok pracy z Wami i dla Was.

Później rolę prezentera (prawie że telewizyjnego ;) ) przejąłem ja (Kuba) i zająłem się nowościami i niespodziankami.

Zacząłem od zmian na naszej stronie. Nowy zestaw zdjęć i nowa kategoria - miejsca. Postanowiliśmy poszerzyć o nią nasze portfolio żeby dzielić się z Wami również wspaniałymi krajobrazami, które zdarza się nam czasem fotografować. Niezależnie czy jest to zaraz za domem, za rogiem czy na drugim końcu świata.

W prawym górnym rogu strony pojawił się również nowy odnośnik do Bloga ale skoro to czytacie to już go poznaliście ;] Będą się tu pojawiać szersze niż dotychczas, relacje z tego co robimy a dziać będzie się dużo. W roku #2 ukierunkowujemy się na projekty fotograficzne. Będą też warsztaty i nowe produkty foto. Krótko mówiąc - "będzie się działo"!. Pierwszy projekt już na wiosnę.

Dzięki ogromnej pomocy chłopaków z Untitled Kongdom mogliśmy Wam w sobotę zaprezentować PhotShot folio czyli nasze mobilne portfolio na platformę iOS (iPhone'y, iPady etc). Aplikację zgodził się dla nas przedstawić Piotr Zając - dyrektor i współwłaściciel Untitled Kingodm. O apce będziemy pisać więcej jak tylko pojawi się w AppStore. Obecni w sobotę mogli sobie ją pooglądać na krążących iPadach :) Więcej w tym temacie najpewniej już w przyszłym tygodniu.

Na prawie koniec nareszcie mogliśmy przedstawić efekty konkursu na dzień dziecka czyli sesję "Po latach" Kamili Kaźmierczak. Więcej na ten temat przeczytacie w osobnym poście.

Trzeba kończyć z pompą więc na finał zostawiliśmy największy smaczek wieczoru czyli kinografiki ;) Zajrzyjcie do chomika i poczytajcie czym to się je (kinografiki nie chomika ;D ) i o co w ogóle chodzi.

Kilka osób było zainteresowanych naszą prezentacją. Bardzo polecamy Prezi.com bo jak sami widzieliście daje spektakularne efekty. Zapraszamy do oglądnięcia naszej prezentacji TUTAJ

No i oczywiście nie możemy zapomnieć o torcie a raczej tortach - czterech! :D Dziewczyny jesteście wielkie! :D

I na koniec:

Kuba

Każdy pierwszy rok jest ciężki ale mam nadzieję, że teraz będzie już tylko z górki ;) Dzięki Wam serdeczne za wyzwania, którymi wypełniliście nam ten rok. Bez tego to po prostu nie byłoby to samo. Czekamy na więcej! Jeszcze raz Hi5!

Adam

Kiedy wpadliśmy na pomysł 'PhotShot' nie wiedzieliśmy na co mamy się szykować, jak zacząć i w którą stronę powinniśmy spoglądać. Po roku działalności, wypracowania sobie sposobów współpracy (wzajemnej jak i z klientami) mogę powiedzieć, że mniej więcej już wiemy :). Dzięki za wsparcie, nic daje takiego kopa jak słowa "fajne zdjęcie, Spazz!".

A jak Wam się podobało na naszych pierwszych urodzinach? Czekamy na Wasze opinie, sugestie i wrażenia w komentarzach i mailach oraz oczywiście na Facebooku!

Kliknij TUTAJ żeby skomentować lub polubić :)

Kinografika - Kamila

_________________________________________________________