Onur Susan

Çok net hatırlayamasam da tarihin 97 yılları civarında olduğunu biliyorum. Orta okuldayken bizim efsane oyunumuz Age of Empires’dı. Okul sıralarında stratejiler üretir, medeniyetlere nasıl savaş açıp onları fethedeceğimizi tartışır dururduk. Elimizde dergilerle ipuçları bölümünlerini yalayıp yutar, okulun son çıkış zili çalar çalmaz da çantalarımızı alıp, koşarak evin yolunu tutardık… Ders…

23 Mart 2025 tarihinde, en son sevdiğim müziklerle alakalı bir şeyler karalamışım. Ne ara bu kadar zaman geçti aradan anlamak güç. Zaman su gibi akıp gitmiyor, artık tanımlayamadığımız bir şekilde hızlanıp gidiyor. Son yazımda Hümeyra’dan bahsetmişim yine. Değişen pek bir şey de yok aslında. Arada hala en sevdiğim sanatçılardan biri olan bu güzel sesin plaklarını dinlemeye devam ediyorum. Ancak…

Her şey çok fazla dijitalleşmedi mi sizce de? Mobil cihazınızın ekranına dokunmaktan bahsetmiyorum… Herhangi bir objeye dokunmak, onu hissetmek anlatmak istediğim. Belki de objeyle bağ kurmak değil de istediğiniz şeyi elde etmek önemli olan sizin için. Mesela en basit örnekle; sevdiğiniz bir müziği dinlemek. Benim için o müziği dinlemek kadar, onu dinlemek için gerçekleştirdiğim eylem de bir o…

Rip nedir bilen ya da hatırlayan var mı? Bir önceki yazıma çok değerli arkadaşımın yapmış olduğu yorumu okuduktan sonra, hazır bayram iznimi de kullanıyorken, evde yalnız başımayken biraz nostalji yapayım dedim… Şimdi burada yeniden, bilgisayarla ilk tanıştığım günleri falan sizlere tekrar anlatmayacağım. Ara ara o dönemleri zaten anımsıyor ve tebessüm ediyorum. Fakat bilgisayarla ilk haşır…

Zaman su gibi akıp gidiyor… Arşivden, ilk çıktığında aldığım Apple Watch saatimin görselini buldum. Ne heyecanlı günlerdi ama. Şimdi bu ilk modelin üzerine on model daha çıktı. Neyse; zaman geçiyor… Tik tak, tik tak! Son dönemlerde yine kendimce ufak tefek çabalarla sosyal medya kullanımımı azaltmaya çalışıyorum. Tabii gözünüzde öyle uçuk kaçık kullanımlar düşünmeyin. Epi topu iki üç uygulama.…

Bir önceki yazımda kırkıma varmış olduğumu sizlere söylemiştim… Bu kırkına varma cümlesi bayağı saçma oldu. Kırk yaşıma bastığımı size söylemiştim, hatırlarsanız. O günden bu güne nasıl hissettiğimi merak ediyorsanız; farklı bir olgunluğa eriştim. Zaten bu yazının başlığından da bunu görüyor olmalısınız 🙂 Yıllardır belirli ritüellerimi elimden geldiğince devam ettirmeye çalışıyorum. Bazıları…

Eeee bu saatten sonra bahanem de kalmadı… Yok daha gün almadım, yok henüz dolu dolu olmadım, yok ucundan doldurdum tam doldurmadım, yok anne karnındaki süre sayılmaz… Hepsi hikaye oldu artık… Şakası yok, dün dolu dolu 40 oldum… Bundan sonra yaşımı soranlara ne otuz dokuz buçuk diyeceğim, ne de otuz dokuz onda altı, otuz dokuz onda sekiz… 40 oldum ben 🙂 Neyse… Hayat kırkından sonra güzel. (Kim…

Mayıs 2023’de başlık atmışım; Senin Allahın Yok Mu diye… Şimdi ne alaka dediğinizi duyar gibiyim. Aynı başlığı atmak istemedim. Bu sebeple Zalim başlığını attım. Ancak konunun 2023’de yazdığım yazıyla en ufak bir bağlantısı yok. Konu o kadar kısa ve öz ki; içimden yazmak geldi… Youtube’da dolaşırken Levent Yüksel’in Hierapolis Antik tiyatrosunda vermiş olduğu 30. Yıla özel konserin videosu geldi…

Thomas More Utopia adlı eseriyle tanıştırdı bizi bu kelimeyle… Eser 1516’da yazılmış. Tabii bizler dünyaya geldiğimizde kelimenin anlamını kavrayacak yaşa geldiğimizde hiç zorlanmadan benimsemesini bildik Ütopya’yı. Tıpkı bu devrik cümlem gibi ütopya da herkesin hayal gücü kadar zor ve derin… Hepimizin ütopik düşünceleri var. Kiminin çok daha fazla var. Çok şahit oldum. (Kendini bir şeyden…

Kısa bir ara vermek zorunda kaldım… Aslında amacım biraz kafa dağıtmaktı. Ne kadar başarılı olduğumu çözemedim. Kısa bir Montenegro tatili iyi geldi evet, ama tatil boyunca sürekli düşünme eylemi içinde kalmış olmam da pek hoş olmadı. Mekanlar güzeldi, yiyecekler içecekler güzeldi. Her şey çok yerli yerindeydi. Dönüş tabii ki sancılı oluyor. Kim tekrar kabuslar şehri İstannbul’a dönmek ister ki?…

İş yerimde zaman zaman ekip arkadaşlarımla beraber, kahve içmek için kulübün hemen bitişiğindeki kafenin terasına çıkarız… Özellikle havanın ısındığı şu zamanlarda bir başka keyifli oluyor. Bol bol sohbet etme fırsatı bulduğumuz bu zamanlarda konularımız da çok çeşitli olabiliyor. Ağırlıklı olarak işle ilgili konuları konuşuyor olsak da bazen hiç beklenmedik yerlerden beklenmedik fikirler ve…

Yazma motivasyonumu kaybettim… Bunun için takipçilerimden özür dilerim. Sizlerden ayrı kalmak beni üzüyor… Ama bazı dönemlerde kendimle kalmak da bataryamın dolmasına neden oluyor. İş hayatımda Mart ve Nisan ayı çok verimli geçti. Gidişata bakılırsa Mayıs ayı da istediğim gibi bitecek… Sonrası malum. Yaz geldi ve spor sektörünün durağan dönemi başlayacak. Belki de yazmak için bol bol vaktim…

Son yazımı 22 Nisan tarihinde yazmışım. Maalesef bir gün sonra, hepimizi korkutan deprem gerçeği kendini uzun bir aranın ardından yeniden hatırlattı. Ve o günden bu güne günlerimiz pek de keyifli geçmiyor… Hatta dün bile yeniden; “bakın ben buradayım” dermişçesine ufaktan kendini hissettirdi. Nisan ayında iş tempom da yoğun geçtiği için son bir hafta kafamı kaşıyacak vakit bulamadım. Bu sebeple…

Yine sevdiğim bir şarkı sözüyle başlık attım yazıma… Fotoğraftaki sinematik filtreyi de beğenmedim. Çok grenli ve yaşlı göstermiş beni. Ama nedense karanlık tonları hep sevmişimdir… Son yirmi günüm akıl almaz derecede problemlerle boğuşmaca şeklinde geçip gitti. Sadece benim değil tüm ekibimin başı çok şişti. Boştan sebeplerle, saçma sapan işlerle boğuşup durduk. Sanki hayat Alis Harikalar…

Dayasan başını omzumaKavuşsa elin elime,Bir olsa nefesin nefesimle…Aynı anda çarpsa ya kalplerimiz deİsmin iki heceBen hala sana deli divane…Bir hal hatır sorsan ya,Gelseydim bir kez olsun aklına,Sen artık yalnızca rüyalarımdaBazen de iki adım uzağımda…Ne de güzel olurdu,İmkansız olmasak…O rüyalarda,Başın omzumda,Dudakların dudaklarımda…İsmin iki heceKalbim sana deli divane,Ahlarım; sana…