Saçını sürekli kulağının arkasına atmaktan saçı kıvrılmış bi insanım ben.. Hayatta en kırıldığı yer neresi olursa olsun hep oraya dönen biri.. Sevgim o kadar büyük ki etrafındaki herkese çiçek açtırır. Ama kendi bahçesine hiç bakmayan, bi kez olsun kendi bahçesine gülmemiş bi kadın.. Evinin küçük penceresinden yine başkasının bahçesini izleyen ama kendi bahçesine asla zaman ayırmayan.. Ve kimseye belli etmeyen.. Hiç hayal kurmadım sanırım. Hatırlamak için çok çabalıyorum. Küçükken ne istedim ben hiç düşünmedim. Hep birilerinin itmesiyle ilerledim. Nereye gittiğimi, nasıl gittiğimi ve neden gittiğimi bilmeden ama çokta sorgulamadan.. Ne kadar uğraşırsam o kadar arka planda kaldım. Hayatım boyunca kimsenin ilk tercihi olmadım. Önceliği olmadım, en sevilen olmadım hiç ya da kimse beni uğruma ölücek kadar sevmedi. Her zaman sevginin ne olduğunu bilmeyen yaralı şifaya ihtiyacı olan insanlarla karşılaştım..
