My life, My crime

Przez ostatni rok bardzo dużo się działo w moim życiu. Miałam istny roler koster. Na zmianę działy się rzeczy przepiękne i cudowne oraz smutne i beznadziejne. Teraz jest okres umiarkowany czyli coś pomiędzy. Z jednej strony lubię jak coś się dzieje, a z innej nie chce aby działy się te złe rzeczy.

Dziś zadałam sobie pytanie dlaczego tak naprawdę nie doceniamy tego co mamy tylko czekamy na COŚ. Nie wiadomo na co i kiedy to przyjdzie ale nadal chcemy to robić.

Przez jakiś czas jeżdżąc do rodzinnego miasta chodzę z psami na spacery w miejsca gdzie mogę spotkać konkretnego chłopaka. Robię sobie odciski czekając na coś co może się nigdy nie wydarzyć. I po co? Ja nawet go nie znam. Tylko mam pewne wyobrażenie z dzieciństwa o nim. Często kładąc się spać myśle co by było grzybnym jednak go spotkała. Nie mogę zasnąć a kolejnego dnia nie mam siły na nic.

   Prawie całe życie byłam dla innych i zupełnie nie patrzyłam na siebie. Czasem z błahych powodów rzucałam wszystko i biegłam. Myślałam, że to jest super. Przecież pomagam i ktoś mnie zawsze potrzebował. Czułam się w jakiś sposób dowartościowana. Zadowalałam innych i myślałam, że siebie też. Ale po jakimś czasie doszłam do wniosku, że to tylko pozorne uczucie. 

   W pewnym momencie zaczęłam zauważać jak inni ludzie wykorzystują to, że jestem. Niestety przez robienie wszystkiego, tak jak inni chcą i zadowalanie ich nigdy nie poznałam do końca siebie. Zawsze ważniejsze było dla mnie to, co inni chcą. Nie umiałam postawić siebie przed innymi. Przeszłam małe załamanie, aż wreszcie zgłosiłam się do psychologa. Na terapii ciężko było mi się przestawić z inni na ja. Miałam mnóstwo pytań o siebie, na które nie umiałam odpowiedzieć. 

Pewnie każda z kobiet ma swój ideał. Nie zawsze ten ideał jednak okazuje się nim być. Mam wrażenie że dopiera jak poznamy siebie to jesteśmy w stanie określić cechy które mam mieć nasz wybranek. Wydaje mi się że znam się już na tyle dobrze że mogę się podzielić rzeczami które myślę że będzie miał mój przyszły mąż. Oczywiście mogę się mylić. Ale wiem że nie obniżę standardówtylko dlatego bo ktoś mi powie że są za wysokie. Znam swoją wartość.

1. Będzie mnie kochać tak mocno jak ja będę kochać jego. Nie mniej nie więcej.

2. Będzie miał podobne wartości jak ja- przede wszystkim  takie jak rodzina i przyjaciele

3. Będzie umiał rozmawiać.

4. Musi kochać ziwrzęta, a zwłaszcza mojego pieska. On też musi zaakceptować i pokochać mojego wybranka.

5. Powinien być pomocny i dotrzymywać dane słowo.

6. Powinien być ambitmy, pracowity, inteligętny i zaradny.

7. Musi kochać podróżować.

8. Powinien być odważny i chcący odkrywać nowe rzeczy.

9. Powinien robić mi niespodzianki raz na jakiśczas bo jeuwielbiam.

Do dziś nie mogę uwierzyć co się stało tydzień temu. Rozwiązała się sprawa nad którą myślałam już bardzo długo. Czasami nie mogłam jeść, a czasami spać. Nie mogłam się skupić na ważnych rzeczach.  Byłam coraz bardziej zdenerwowana i zirytowana, co dało się odczuć w moim towarzystwie. Odczuwali to zwłaszcza moi bliscy, a bardzo tego nie chciałam. To jeszcze bardziej mnie frustrowało, że nie jestem sobą i ranię coraz bardziej tych, na których mi zależy. Nie byłam już sobą.

A to, co się wydarzyło przerosło moje oczekiwania. Ale w ten pozytywny sposób. Przez parę lat bałam się, że stracę coś dla mnie bardzo cennego w życiu. Ale się tak nie stało. Wydaje mi się, że nawet zyskałam. Mniej się boję tego co będzie, bo wszystko dzieje sie po cos i to w odpowiednim dla nas czasie. Dowiedziałam się, że nie taki diabeł straszny jak go rysują. Teraz wiem też, że trzeba mówić o tym co myślimy i czujemy. No może z małymi wyjątkami ale raczej warto powiedzieć.

A co się stało? Otóż mój najlepszy przyjaciel, którego znam już 14 lat, domyślił się, że chcę od niego coś więcej i mi to napisał. Nie chciałam załatwiać sprawy przez telefon, dlatego zaproponowałam spotkanie jeszcze tego samego dnia. Na początku się bałam, ale po jakimś czasie zdałam sobie sprawę, że i tak chciałam mu to powiedzieć i że dobrze się stało. Już idąc na to spotkanie, byłam spokojna, bo wiedziałam, że cokolwiek się stanie to i tak wyjdzie mi to na dobre. Najpierw rozmawialiśmy o głupotach, aż w końcu się odważyłam. Kazałam mu słuchać i powiedziałam tak: Wiedź, że nasza przyjaźń jest dla mnie najważniejsza. Oczywiście chciałabym spróbować, ale nie kosztem naszej przyjaźni. Wszystko zależy teraz tylko od ciebie. Po czym podkreśliłam to jeszcze ze 3 razy, że przyjaźń jest cenniejsza. On powiedział, że z jego strony nic nie będzie. Ale nadal możemy się przyjaźnić. Wtedy pamiętam tylko, że się uśmiechnęłam, bo cały ciężar który nosiłam w sobie od ponad 2 lat nagle spadł. 

Od tygodnia chodzę szczęśliwsza. Dostrzegam dużo więcej rzeczy. Rzeczy, które kiedyś mnie cieszyły, znów mnie cieszą. Mam więcej energii, bo już jej nie tracę na smutek i łzy. Nie chodzę już ciągle poddenerwowana. 

Trochę mi z tym dziwnie, bo już uzależniłam się od myślenia i wymyślania wielu scenariuszy. Ale moje serce i dusza są oczyszczone i to jest najważniejsze. Mogę budować swoją przyszłość tak jak chcę.

Od dosyć długiego czasu kocham mojego najlepszego przyjaciele, ale nie wiem co z tym faktem mam zrobić. Codziennie zadaje sobie te same pytania. Czy on coś do mnie czuje? Czy mu to powiedzieć czy też nie? Jak powiem to co się stanie?

Często chcę zaryzykować ale boję się. Nie boję się powiedzieć tego, że go kocham, chcę żyć obok niego, wspierać go każdego dnia. Boję się tylko i wyłącznie straty go na zawsze. Że stracę osobę która wie o mnie więcej niż ja sama. Która sprawia, że się uśmiecham. Która mnie rozumie. Z którą mogę przegadać całą noc. Przy której wpadają mi szalone pomysły do głowy. Przy której świat jest lepszy. Którą kocham.

Ostatnio podjęłam decyzję o posiadaniu psa, o którym zawsze marzyłam. Lecz kiedy on się pojawił przez 5 dni żyłam w ciągłym strachu. Wymiotowałam, miałam biegunkę. Choć pies zachowywał się dobrze bałam się odpowiedzialności za jego wychowanie. Nie wiedziałam czy dam radę. W sumie to nadal nie jestem tego pewna. Ale go kocham i robię wszystko na co mnie stać. 

Ale w sumie to nie chodzi tylko o to. Ta sytuacja dała mi do myślenie. Uświadomiłam sobie wiele rzeczy. Gdzieś w liceum straciłam wewnętrzne dziecko, odwagę do życia i podejmowania spontanicznych decyzji. Wszystkie te rzeczy były dla mnie cholernie ważne. Więc w sumie dlaczego się tak stało? Sama nie wiem. Od paru dni się nad tym zastanawiam. 

Nie wiem dlaczego ale mam słabość do mężczyzn, których imię zaczyna się na K. Nie mam zielonego pojęcia, a bardzo bym chciała wiedzieć. 

Pierwsza miłość to Kacper, druga to Krzysztof, a trzecia to Kuba.

Pierwszej nigdy nie zapomnę. Z pierwszą się teraz przyjaźnie. Po jakimś czasie zrozumiałam jakie błędy popełniłam. Byłam za młoda, bałam się miłości. Pocałunków, seksu i innych rzeczy. Teraz wiem ze ten człowiek jest ideałem. Znam go od 10 roku życia, a nadal mnie zaskakuje i ciekawi. W jakiś sposób nadal go kocham i jestem o niego zazdrosna. Ale jeszcze tego nie odkryłam. Troszczę się o niego jak i kiedy tylko mogę. Pierwsza miłość nigdy nie mija zawsze pozostanie w moim sercu. Będzie wracać jak bumerang.

Druga miłość to ta głupia. Byłam tak zakochana, że nie zwracałam uwagi jaki on jest naprawdę. Jak bardzo mi przeszkadza ze coś robił lub nie robił. Pewnego dnia, kiedy powiedział mi, że czuje się u mnie w domu jak służący, zrozumiałam wreszcie, że to nie ten. Oczywiście nie żałuję niczego, bo wtedy byłam szczęśliwa. Kochałam go. Nasze rozstanie zrobiło bobrze nam obojgu. On nauczył patrzeć się na potrzeby innych, a ja dowiedziałam się czego chce.

Trzecia miłość. Cóż mogę o niej napisać. Zakochałam się bardzo szybko. Pewnie nawet nie zdaję sobie sprawy jak bardzo. Spędziłam z nim i naszymi rodzinami 10 dni. ale nigdy nie czułam się tak wspaniale. Czułam, że znalazłam bratnią duszę. Rozumieliśmy się, często mieliśmy ochotę na to samo, umieliśmy poprawić sobie humory tak po prostu. Jest tylko jedne ale ,więcej go nie zobaczyłam. Nie mogę o nim zapomnieć. Chciałabym aby ruszyć do przodu. Ale nie umiem.

Chciałabym zakochać się tylko raz w życiu. Pokochać tylko tego jedynego. Nikogo więcej. A jednak okazuje się ze przeciętnie człowiek zakochuje się 3 razy w życiu. Tylko po co? Po to żeby cierpieć? Płakać nocami? Żeby się czegoś nauczyć? Tylko czego? Żeby tęsknić za kimś, kto ma ciebie w dupie? Żeby codziennie rano patrzeć czy napisał, czy żyje i co u niego?

PO CO?

Ostatnio mam w głowie mnóstwo pytań. Naprawdę są one różne. Praca, rodzina, miłość, studia, przyjaciele, bratnia dusza, mieszkanie to nieliczne rzeczy nad którymi się zastanawiam.

Ale są trzy pytania, które zadaję sobie codziennie. 

1.Czy dobrze wybrałam? Myślę,że każdy zadaje sobie to pytanie dosyć często. Zwłaszcza po fakcie. Bo nas nie zadowala efekt końcowy. Myślimy sobie ze źle wybraliśmy. Ale czy to prawda? Myślę, że nie. A dlaczego? Bo w momencie, kiedy podejmowaliśmy decyzję byliśmy z niej zadowoleni wiec czemu mamy potem jej żałować. Musimy wyciągnąć wnioski, nie obwiniać się i ruszyć do przodu.

2.Czy jestem dość dobra? To pytanie codziennie mnie nurtuje. Czy jestem dobra? Czy na to zasłużyłam? Jeżeli coś dostajemy to znaczy że tak. Jesteś tak dobra, jak w danym momencie możesz być. A jeżeli to ci nie wystarcza to następnego dnia spraw żeby być lepsza zamiast się zadręczać. Powiedź sobie jestem najlepszą wersją siebie na dziś, podnieś głowę i ruszaj przed siebie.

Kiedyś myślałam że aby zacząć coś nowego trzeba mieć motywacje czyli drugą połowę, która by mówiła tak dasz radę. Że mozna je zacząć tylko od nowego roku. Ale to totalna bzdura. Teraz już wiem, że jeżeli czegoś pragniesz to wystarczy wiara w to, że dasz radę. Sama dasz radę bez nikogo. SAMA musisz być motywacją. Wystarczy myśl, cel, marzenie i uparcie trzeba do niego dążyć. Zacznij od razu, a nie od poniedziałku.