#przyjaciel

To był prawdopodobnie Sylwester roku 1997/1998. 

Moi rodzice, jak co roku pojechali na imieniny. Mieli wrócić przed północą, abym nie była sama i nie czuła się samotna witając Nowy Rok. Ja nie chciałam tam jechać - co to za rozrywka siedzieć ze starszymi przy stole w noc sylwestrową i to jeszcze na wiosce, gdzie o północy nawet nie słychać petard i nie ma czego oglądać. Kiedy byłam młodsza to jeździłam, nie mogli przecież zostawić dziecka samego, ale później już nie musiałam.

Postanowiłam słuchać muzyki na cały regulator - w końcu nikogo nie było w domu. Mając cztery głośniki w czterech rogach pokoju stereo było niesamowite! Stałam w ciemnym pokoju, w otwartym oknie, grzejąc się o kaloryfer pod parapetem i patrzyłam na nocny, zimowy krajobraz, gdzie co jakiś czas ktoś puszczał petardy. W pewnym momencie usłyszałam hałas - co to mogło być? Wyłączyłam magnetofon i rozejrzałam się po pokoju - niby nic się nie stało - a jednak coś się wydarzyło... Z powodu drgań od głośnej muzyki spadł z półki głośnik.

Nagle - dzwonek do drzwi! Kto to może być? Poszłam otworzyć i ujrzałam CIEBIE! To był jeden z nielicznych momentów, kiedy ucieszyłam się z Twojej wizyty. Pomimo romantycznej atmosfery trochę było mi nieswojo, że w taki wieczór jestem w domu sama... Mój chłopak "W" pojechał na imprezę do kolegi do innej miejscowości, a ja byłam za młoda, bym mogła jechać z nim. Ty za to skorzystałeś z okazji, że go mnie ma, aby móc ten wyjątkowy wieczór spędzić ze mną... sam na sam. Szkoda, że nigdy nie odważyłeś się powiedzieć mi tak NA SERIO, co do mnie czujesz. Mówisz, że bym Cię wyśmiała - to nieprawda! Nigdy nie lekceważyłam cudzych uczuć - jeśli bym Cię wtedy odrzuciła, to na pewno nie z pogardy i z pewnością spojrzałabym na Ciebie bardziej przychylnym okiem, może nawet prędzej zrozumiałabym, kim zawsze starałeś się dla mnie być - cichym przyjacielem. Zawsze mogłam Ci wszystko powiedzieć, a Ty nigdy mnie nie oceniałeś i niczego nie komentowałeś - starałeś się mnie rozumieć. I chyba byłeś pierwszą osobą, której powiedziałam o tym, że mam już za sobą mój "pierwszy raz"! Szkoda, że Ty mi nie powiedziałeś, kiedy u Ciebie TO się wydarzyło, to by wiele zmieniło w moim późniejszym podejściu do Ciebie...

Więc przyszedłeś do mnie z nadzieją spędzenia wspólnie tego wyjątkowego wieczoru. Kiedy weszliśmy na górę i stanęliśmy oboje w otwartym oknie, od razu zaproponowałeś, abyśmy słuchali muzyki na przemian: jedna strona kasety - moja, jedna strona - twoja. Miałeś ze sobą nową kasetę swojej ulubionej piosenkarki - Blumchen. Zgodziłam się. Postawiliśmy głośnik na swoje miejsce i włączyliśmy magnetofon. Jakiś czas słuchaliśmy muzyki patrząc razem przez otwarte okno. Na pewno dla Ciebie było to bardzo ważne, że mogłeś być tak blisko mnie, a ja Ci na to pozwalałam. Po jakimś czasie stwierdziłam, że trzeba zajrzeć i być może dołożyć do pieca. Poszliśmy razem do piwnicy. Dosypałam szuflę węgla. W międzyczasie przypomniałam sobie, że stoi tam piwo bezalkoholowe, które moja mama kupiła przez pomyłkę. Zabrałam to piwo dla Ciebie (ja wtedy nie lubiłam piwa - było dla mnie za gorzkie) i poszliśmy do salonu. Nie wiem, czy chciałam zabrać stamtąd jakieś słodycze, ale znalazłam pod stołem naszgo psa - kompletnie przerażonego hukiem petard, chociaż do północy było jeszcze kilka godzin. Próbowałam go uspokoić, ale nic nie mogłam zrobić. Olbrzymi pies uciekł do łazienki, do której nigdy nie wchodził i wskoczył do wanny - której bał się śmiertelnie, bo nienawidził kąpieli! Wszędzie, nawet tam słychać było wystrzały... zostawiliśmy go w tej wannie, bo nie było możliwości uspokojenia go.

Dom pogrążony był w nikłym świetle lampek choinkowych. U mnie w pokoju też zaświeciłam małe światełko. Nie pamiętam, co jeszcze robiliśmy tamtego wieczoru, ale dość wcześnie wrócili moi rodzice i mama zaczęła podgrzewać potrawy: bigos, mięsiwo, kluski. Chyba zawołała nas na kolację, chociaż ja już wcześniej zabrałam do góry trochę jedzenia na zimno. Po kolacji był toast - o północy! Nie pamiętam dobrze tego wydarzenia, ale wiem, że kieliszek z resztą szampana zabrałam na górę i ... upiłam się nim! Jednym kieliszkiem! Ty śmiałeś się ze mnie, a ja siedziałam na podłodze, naprzeciwko Ciebie (zawsze siadałam na podłodze) i strasznie kręciło mi się w głowie! Ja też śmiałam się sama z siebie z powodu mojej słabej głowy. Szybko mi jednak przeszło.

Po niedługim czasie zeszłam po coś na dół, a mama podpowiedziała mi, abym dala Ci na odchodnym jakiś prezent - w końcu były to również Twoje imieniny. Stwierdziłam, że nie mam nic, co mogłabym Ci podarować, ale moja mama już znalazła rozwiązanie. Ponieważ handlowała różnymi bibelotami, wyciągnęła niesprzedaną niewielką figurkę chłopca i dziewczynki na huśtawce. Dziewczynka chyba dawała buziaka chłopcu. Trochę mi to nie pasowało na prezent dla chłopaka - nastolatka, ale nie miałam lepszego pomysłu, ani niczego, co mogłabym dać jako prezent w zamian. Kiedy zszedłeś na dół i składałam Ci życzenia imieninowe, byłeś zmieszany i zawstydzony, tak samo jak podczas wręczenia prezentu. Nie wiem, co sobie wtedy pomyślałeś, ale pewnie i tak byłeś zadowolony za faktu, że COŚ ode mnie dostałeś. Podobno tą figurkę masz do tej pory - odnalazłeś ją niedawno - musisz mi ją przynieść, abym mogła odświeżyć tamte wspomnienia...

Ta prawdziwa: (na potrzeby bloga nazwijmy Ją "Ebony")

sama mnie odszukała. To był zarówno przypadek, jak i przeznaczenie. Dowiedziała się, że jestem fanką tego samego zespołu, co Ona i razem ze swoją koleżanką - też fanką, postanowiły przyjść do mnie, aby mnie poznać. Za pierwszym razem bały się zadzwonić dzwonkiem do drzwi, wołały mnie z ulicy po imieniu: "MONIKA!", niestety to nie jest moje imię. (Zastanawiający jest jednak fakt, że w późniejszym życiu inne osoby też czasami zwracały się do mnie "Monika", myśląc, że tak mam na imię. To naprawdę nieprawdopodobne! Widocznie to imię musi do mnie pasować.) Za drugim razem już zadzwoniły, ale nie było mnie wtedy na miejscu, byłam w szkole muzycznej. Po powrocie do domu mama powiedziała mi o tej wizycie. Dziewczyny zostawiły dla mnie numer telefonu do jednej z nich (stacjonarny - to był rok 1999), abym zadzwoniła, żebyśmy mogły umówić się na spotkanie. Pamiętam, że niesamowicie ucieszyłam się z tego, że ktoś chce mnie poznać, że to są fanki mojego ukochanego zespołu, byłam taka szczęśliwa i podekscytowana, nie mogłam się doczekać kolejnego dnia, aby zadzwonić! Dziewczyna, do której zadzwoniłam to była ta druga - koleżanka mojej późniejszej przyjaciółki. Była wesoła, towarzyska, otwarta i chętna do zapoznania się ze mną. W rezultacie umówiłyśmy się na spotkanie u mnie w domu, ale żeby czuć się bardziej komfortowo wśród nowych osób, zaprosiłam też moją "starą" przyjaciółkę, co jednak, jak się potem okazało, nie było dobrym pomysłem. Zapomniałam, że ona jest strasznie zazdrosna o każdego i że później może dyskredytować nowe koleżanki w moich oczach. (Tak też się stało, ale dopiero w dalszej przyszłości.) Dziewczyny przyprowadziły ze sobą jeszcze jedną koleżankę, która też słuchała naszego ulubionego zespołu, ale ta trzecia bardzo szybko odłączyła się od nas - fanek. Nie dlatego, że nas nie polubiła, tylko ona również miała bardzo zazdrosną przyjaciółkę i nie chciała jej rozzłościć i stracić, poza tym była od nas kilka lat młodsza i może nie miała z nami aż tak wiele wspólnego. To było nasze pierwsze spotkanie, które jeszcze niczego nie zapowiadało, ale przeznaczenie w ten oto sposób postawiło tą konkretną osobę na mojej drodze.

Ta fałszywa: (na potrzeby bloga nazwijmy ją "Pola")

Byłyśmy w jednej klasie, ale nie od razu się przyjaźniłyśmy. Przez pierwsze trzy lata podstawówki ja miałam inną najlepszą koleżankę, ona też miała swoje, ale nie pamiętam kogo, bo nie zwracałam na to uwagi, a nasza relacja rozwijała się stopniowo. Mieszkając na tym samym osiedlu chodziłyśmy ze szkoły do domu tą samą trasą i tak zaczęłyśmy się poznawać. W czwartej klasie byłyśmy już zżyte ze sobą, wszystko robiłyśmy razem, jak papużki nierozłączki. Wtedy nie była o mnie tak bardzo zazdrosna, może dlatego, że nie miała jeszcze konkurencji? Na moich imieninach, na Gwiazdce klasowej w IV klasie przez większość czasu tańczyłyśmy, szalałyśmy i bawiłyśmy się razem, byłyśmy jak tornado, ale ostatnio ktoś mi powiedział, że ona była taka szalona tylko przy mnie, że sama wcale taka nie była. Może jest w tym coś z prawdy? Ale to pokazały dopiero późniejsze lata naszej "przyjaźni"...

Ta prawdziwa: Ebony

dużo czasu upłynęło, zanim naprawdę Ją poznałam. Początkowo przychodziła do mnie zawsze w towarzystwie swojej koleżanki - fanki i nie miałyśmy okazji przebywać i rozmawiać sam na sam. Tak samo było, kiedy ja odwiedzałam jedną z nich - zawsze byłyśmy we trzy. Mnie to wcale nie przeszkadzało, miałam przecież swoją "przyjaciółkę", ale w końcu zdarzyła się sytuacja, kiedy Ona - Ebony pewnego dnia odwiedziła mnie sama, bez zapowiedzi. Pamiętam, że odkurzałam wtedy w moim pokoju i miałam rozgardiasz, ale przyjęłam gościa, chociaż nie byłam na to przygotowana. Nie pamiętam dokładnie, dlaczego przyszła do mnie  tak bez zapowiedzi, ale chyba chciała mnie o coś poprosić, o jakąś przysługę. To miało związek z jej korespondencyjną przyjaciółką, "M", która jednocześnie pisała listy  z moją "przyjaciółką" - Polą. Doszło chyba do jakiegoś nieporozumienia, Pola pisała nieprzychylne komentarze do "M" na temat Ebony, ale nie wiem już, jaki ja mogłam mieć udział w rozwiązaniu tej niezręcznej sytuacji. W każdym razie wtedy po raz pierwszy rozmawiałyśmy same, w cztery oczy, a ja bardzo chciałam jej pomóc. Później umawiałyśmy się na spotkania coraz częściej, a ja w niedługim, czasie po tym spotkaniu pomogłam "M" porozmawiać przez telefon z Ebony u mnie w domu, ponieważ ona nie miała podłączonego telefonu (stacjonarnego). Wyjaśniło się również, że nasza koleżanka - fanka, nie była aż taką bliską przyjaciółką Ebony, jak od początku mi się wydawało. Była po prostu jej koleżanką z klasy, a przyjaźniły się bliżej ze względu na wspólne zainteresowania muzyczne. Ta wiedza dała mi nadzieję na możliwość zyskania prawdziwej przyjaciółki, jakiej od niedawna potrzebowałam, bo Pola nie zawsze potrafiła nią być...

Ta fałszywa: Pola

od zawsze była o mnie zazdrosna, ale od kiedy poznałam moje koleżanki-fanki, stała się chyba bardziej zaborcza. Zwłaszcza w stosunku do Ebony. Nie przeszkadzało jej to jednak samej mieć swoje własne koleżanki, których ja w ogóle nie znałam. Oczywiście, ja wcale nie byłam o nie zazdrosna i może to właśnie jest sedno sprawy? Może ona - Pola chciała, abym ja też była o nią zazdrosna? Pewnego razu, kiedy mnie odwiedziła, zobaczyła na ścianie zdjęcie Ebony (miałam tam wiele zdjęć - kilku moich najlepszych koleżanek korespondencyjnych, Poli również). Chyba opanowała ją zazdrość, zaczęła komentować zdjęcie: że chuda, (jakby ona - Pola sama taka nie była), że wygląda jak tyczka, że jej kolegom z klasy w ogóle by się nie spodobała. Ja skomentowałam to mówiąc prawdę, że Ebony nie interesuje się chłopakami (tak było w tamtym czasie). Wtenczas Pola powiedziała: "krowa jedna, jak ją walnę to nie wstanie!" (wiem dokładnie, co powiedziała, bo mam nagranie, jak rozmawiam o tym z Ebony, niedługo po tym zajściu.) Nie wiem, co to miało znaczyć, co to miało wspólnego z zainteresowaniem lub nie płcią przeciwną, ale po tym incydencie miałam już dość Poli, jej zazdrości i ślepej nienawiści do każdego, kogo lubiłam....

 28.10.2025

"Najważniejsi w naszym życiu są zawsze ludzie,  ci najbliżsi nam…  A miłość i przyjaźń dodają naszej egzystencji  autentyczności i poczucia spełnienia.  Warto żyć, by kochać  i spędzać wartościowe chwile z bliskimi,  poznawać nowe miejsca,  odkrywać nowe książki, piosenki i filmy.  Tyle jeszcze niesamowitych momentów na nas czeka!"

Przepiękne i jakże prawdziwe słowa, napisane do mnie kilka dni temu, przez moją Przyjaciółkę. 

Tę prawdziwą... 

Ja również dziękuję za wszystko, za cudowne i niezapomniane chwile spędzone razem w dalekiej i bliskiej przeszłości, i mam nadzieję na kolejne, kiedy czas i przestrzeń pozwolą nam spotkać się ponownie...

Rozmawialiśmy ostatnio o tym, że przedstawiłam Cię koleżankom z pracy jako przyjaciela. Trochę Cię to zaskoczyło i zdeprymowało. Ironizowałeś z tego.

Uważasz, że słowo "przyjaciel" to za mało. Mylisz się! Myślisz stereotypowo. Dla mnie "przyjaciel" znaczy bardzo wiele! Więcej niż "mój facet", więcej niż "partner"! Żaden z moich poprzednich byłych nie był moim przyjacielem i właśnie dlatego z żadnym z nich nie zostałam. Bo dla mnie w związku najważniejsza jest PRZYJAŹŃ! Przede wszystkim, nie mogłam powiedzieć im wszystkiego, albo z powodu ich zazdrości, niezrozumienia, co mam na myśli, albo z powodu zbyt niskiej inteligencji, braku duchowości lub przesadnego egocentryzmu i nie interesowania się moim światem wewnętrznym.

Z Tobą jest inaczej. Chociaż nie zawsze rozumiesz co mówię (np. na temat astrologii) zazwyczaj wiesz, co czuję... Starasz się, słuchasz, możemy rozmawiać o naszych uczuciach, o naszej przeszłości, o tym co dla nas trudne! Poza tym pokochałam Ciebie właśnie dlatego, że od samego początku naszej znajomości próbowałeś być dobrym przyjacielem, obecnym, chociaż często lekceważonym przeze mnie. Później moje podejście do Ciebie się zmieniło. Sama stałam się przyjaciółką, nie wiedząc nawet jak, ani kiedy. 

Ta historia udowadnia pewną niepodważalną prawdę: 

Jedyny i zarazem najlepszy sposób na to, aby mieć przyjaciela, to jest po prostu samemu nim być!

Od zawsze mogłam na Ciebie liczyć, a teraz już wiem, że również na zawsze...

Nie wiem, jak wytłumaczyć fakt, że moimi facetami byli Twoi dwaj najlepsi kumple, przyjaciele z młodości. Jeden jeszcze w podstawówce, drugi - ten, którego mi podstawiłeś, po naszym epizodzie miłosnym, nie zmienia to jednak faktu, że z perspektywy czasu wydaje się to bardzo dziwne, jakby przeznaczenie maczało w tym palce... Za każdym razem, gdzieś w tym wszystkim byłeś TY.

Pierwszy z nich, Twój przyjaciel z podstawówki, a mój wcześniejszy chłopak, zaprosił nas na swoją 18-stkę. Wtedy nie byłam już z nim w związku, ale nadal utrzymywaliśmy przyjacielskie (i nie tylko) kontakty. Pamiętam, że przyszedł po mnie do mojego domu i razem poszliśmy do niego. Urządzał prawdziwą imprezę, pełno kolegów, znajomych, wśród nich Ty i jego dobry kupel z Bar-na. Byliśmy pierwsi, zanim inni zdążyli się zebrać. Pamiętam, jak ucieszyłeś się na widok jedzenia, gdy jego mama zaczęła wnosić przekąski, a my chyba już coś wypiliśmy, ja na pewno. Wiem, że trochę się upiłam i przytulałam się do mojego byłego już chłopaka, ale on nie miał nic przeciwko temu. Później zaczął zbierać się tłum gości, nieznani mi ludzie, leciała punk-rockowa muzyka, wszytko zaczęło się zagęszczać, byłam jak w transie, chciałam trzymać się blisko niego, bo nie znałam tych wszystkich ludzi, czułam się nieswojo w tym obcym tłumie, wśród punków i podobnego typu "elementów". Nie pamiętam, co tam się działo, byłam podchmielona, ale zdaje mi się, że chyba towarzyszyłeś mi przez cały czas w tym niepewnym środowisku, byłeś w pobliżu, a ja czerpałam z tego otuchę, gdyż mój były zainteresował się jakąś poznaną właśnie dziewczyną, wpisującą się w jego klimaty. Nie miałam mu tego za złe, tak się umówiliśmy już wcześniej, że jeśli poznamy kogoś, kto nam się spodoba, to po prostu wejdziemy w nowy związek, jednak w tym środowisku nie czułam się zbyt pewnie i nie miałam do kogo się odezwać, a on zadurzył się w tej lasce i tylko na nią zwracał uwagę. Ja niestety nie miałam z kim się bawić, rozmawiać, bo prawie nikogo tam nie znałam.

Po jakimś czasie, kiedy część osób była już upita i leżała po kątach, a inni rozeszli się do domów, postanowiliśmy się przejść. Byliśmy: mój były, ta jego nowa laska, TY, kilku jego najbliższych kolegów i jeden wasz wspólny znajomy. Poszliśmy na boisko naszej dawnej podstawówki, usiedliśmy na ławeczkach i rozmawialiśmy. Ten wasz znajomy zaczął się chyba do mnie przystawiać, ale ja nie byłam zainteresowana, nie chciałam mieć z nim do czynienia, szczerze powiedziawszy trochę się go bałam, był pijany i ogólnie obleśny, zarówno z wyglądu jak i z zachowania, z resztą w ogóle mi się nie podobał. W pewnym momencie postanowiłam iść w krzaki za potrzebą, a bojąc się, że on pójdzie za mną odeszłam po cichu i okrążyłam cały budynek, oddalając się jak najbardziej od towarzystwa.

Nagle usłyszałam szelest i kroki, zanim jeszcze zdążyłam cokolwiek zrobić, wystraszyłam się że to on poszedł za mną, ale z ulgą stwierdziłam, że to byłeś TY. Poprosiłam Cię, abyś mnie popilnował, aż się załatwię, byłam naprawdę bardzo wdzięczna, że poszedłeś za mną, byłam Ciebie pewna, wiedziałam, że Ty na pewno niczego mi nie zrobisz, że obronisz mnie przed każdym innym, że jestem bezpieczna w Twoim towarzystwie...

Kiedy wróciliśmy do domu na tą 18-stkę, mieliśmy się położyć i trochę przespać, niektórzy posnęli, nasz przyjaciel solenizant interesował się wyłącznie swoją nową sympatią, a ten obleśny kolega patrzył na mnie pożądliwym wzrokiem. Chyba też to zauważyłeś i zapytałeś, czy chcę iść do domu, powiedziałeś, że mnie odprowadzisz. Byłam Ci za to bardzo wdzięczna, bo impreza praktycznie się skończyła, a ja nie miałam co ze soba zrobić. Poszliśmy do mojego domu. Nie wiem, jak to się stało, że wszedłeś ze mną do środka i zostałeś. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie to, że naprawdę bardzo chciało mi się spać. Ty poprosiłeś, abym Ci włączyła na video naszą Gwiazdkę klasową, myślałam, że pójdziesz po obejrzeniu, ale nie miałeś zamiaru, a ja naprawdę już zasypiałam na siedząco.

Nie pamiętam, czy w końcu nad ranem poszedłeś sobie, a ja zdrzemnęłam się może 2-3 godziny, bo już wczesnym rankiem pod moim domem pojawili się mój były ze swoją nową sympatią, jego dobry kolega i chyba właśnie TY.  Praktycznie zarwana cała noc!

Nie wiem, co robiliśmy później, w tym momencie wspomnienie się urywa. Wiem jednak, że tamtej nocy cały czas miałeś mnie na oku, pilnowałeś, obserwowałeś z boku, uważny i gotowy pomóc w każdej chwili.

Już wtedy byłeś prawdziwym przyjacielem, cichym aniołem stróżem, za to z całego serca Ci dziękuję! I żałuję, że wtedy Cię nie doceniałam.

05.03.2015

Nie ma nic silniejszego od przyjaźni… prawdziwej przyjaźni. 

Nawet miłość nie jest silniejsza, bo sama w sobie może się ulotnić, a przyjaźń ją spaja. 

I nie chodzi nawet o to, żeby otrzymywać przyjaźń, lecz o to, aby ją dawać…