..

Bitirdim ama hiç bitmedi,hiç terketmedi beni, bırakamadım ardımda,gözlerim aradı,öyle anlar oldu ki ne kadar kızsamda tebessümle hatırladım onu, keşkelerim oldu, hala tanıyordum onu sanki, hala biliyordumne düşündüğünü hala biliyordum nelere güleceğini..

Her gün üstüne eklenen bir yorgunluk taşıyorum,yeterince her şey yolunda gibi davranırsam elbet yoluna girer sanmıştım. Elbet aydınlığa kavuşurum, kabullenmiştim kendimi sade bir hayat olsun daha neye ihtiyacım vardı ki.. öyle olmadı sırtımdaki kambur günden güne büyüdü belkide kafamı kuma gömmüşüm. Bir çok şekilde denesemde olduramadım.Şimdi yorgunum gözlerimi açamaycak kadar yeni bir güne başlayamayacak kadar.

Yüklenmiyorum kendime artık o kadar, Suçlamıyorum kimseyi, Kendim olarak ,kendimi kaybetmeden devam ediyorum, Belki karınca ezerek yürüyorum, Belki de örümcek. Hızımı bilmiyorum çünkü mesafeyi bilmiyorum. Yol olmadan yol bölü zaman diyemeyiz :)

Yüklerini bırakıp gitmişler ben; nerden geldi bu yük ? niye bana kaldı ?nereye koyacağım ? Satılır mı ? Atılır mı ? Benim mi ? Onun mu ? diye düşünüp durmuşum sonra çıktı karşıma aniden, yükünü tanımaz olmuş o bırakmış ve gitmiş, ben kala kalmışım. O an anladım bu kadar mesele etmemeliydim.

Vardım mı yoksa hala gitmekte miyim? Bu beceriksizlikle nereye gidebilirim?

Sıradan biri olmak neden korkutur bizi.. Parlamak mı gerek illa ki ? Bakıyorum kendime başkalarının olmak isteyeceği kişi değilim belli ,başkalarına imrensemde olmak istediğim kişi kendimim evet.Kendimin en iyi hali dışardan en çok alkış alacak olan hali midir peki? Sıradan olmanın nesi kötü? Sıradan ama huzurlu bir hayat istediğim.

Beni 1000 beğeniye taşıyan herkese tek tek teşekkürlerimi sunuyorum!

Tüm soğukluğumla kenara çekiliyorum.

Sonkez sondan öncedir son hep vardır.

Olabilirdim onlar gibi ama olmadım.