#ayakta

“Süleymaniye’deki asırlık sığla ağacına uğradım geçen gün. Şunu yazdırdı bana: “Bütün gün ayaktasın, yorulmaz mısın?” Konumuzla ilgisi nedir bunun? İhtiraslarımız, hırslarımız ve hınçlarımız bütün gün ayakta. Gönlümüz yoruldu, yoruluyor. Mübarek sözdür bu: “Göz uyur, gönül uyumaz.” Sanki gönlümüzü de uyutuyoruz. Gıdaları, eşyaları saklama ve koruma koşulları vardır. Kendimizi korumanın şartlarına dikkat etmezsek, çabuk bozuluruz. O halde soralım: Ne durumdayız?” #ağaç #asır #yazmak #ayakta #yorulmak #ihtiras #hınç #hırs #göz #gönül #gıda #ruh #eşya #koruma #saklama #alıntı #söz #öz #durum #mor #çiçek #dal #gökyüzü #leydivari https://www.instagram.com/p/CRR7T6jplUx/?utm_medium=tumblr

Düşenin dostu olmaz der kimileri. Sanki ayakta olanın dostu çokmuş gibi.

Bil istedim

Kardeşim durumu şöyle izah edeyim. Benim seni aramadığım kadar sen de beni aramadın . Olayın sen tarafına geçmeden önce bendeki kısmını anlatayım: 2018 yılı hayatımda yaşadığım en berbat yıl olarak tarihe geçti. Zaten sevdiğim kişi sayısı azken 3 eksildi. Ve bu yıl bana pek çok şey öğretti fakat listenin en tepesinde yer alan dersi söyleyeyim; başımın çaresine bakmak. Acının üstesinden gelmeyi değil acıyla yaşamayı öğretti. Bu süreçte en basitinden en karmaşığına her olayı tek başıma atlatmayı öğretti. Naaşlarını ben defnettim, kabirlerini ben ayarladım, kalanlarla ben ilgilendim. Senden herkes gibi olamanı değil herkesten farklı arkadaşlarım gibi olmanı bekledim. Manevi destek olman, motive etmen yeterliydi. Sonrasında araştırmayı yine tek başıma bitirdim. Ben çabaladım. Nasılları kavradım. Yeni bir işe girdim. Tüm problerin üstesinden yine tek başıma geldim. Öncesinde bir taş parçasıydım; ellerine almazlarsa sabit bekleyen veya ordan oraya atılan bir taş parçası, yapayalnız. Şimdi ise kaya olmayı, dağ olmayı öğrendim. Kaya oldum çünkü bana acı veren olayları yeri geldi ezip geçtim. Kendi çabamla tepeden yuvarlanıp yer değiştirmeyi öğrendim. Dağ olmayı öğrendim binlerce kişi binlerce kez uğraşsada dimdik ayakta kalmayı öğrendim, güldüm aciz suratlarına bakarak. Yıkılmamayı öğrendim, heybetli kalmayı... Ben bu dersleri öğrenirken yanımda olmanı, en azından sesini duymayı, destek olmanı bekledim. Oysaki sen de değişmiştin herkes gibi. Tanıdığım, güvendiğim insan değildin artık. Ben son damlama kadar verirken dara düştüğün zaman senden bunun yarısını istediğimde bahaneler ürettin. Ben de değiştim, daha çok güçlendim, daha çok kırıldım ama daha da sağlamlaştım. Ve daha da mutluyum artık. Hemde hayatımda hiç olmadığım kadar.