Po drugiej stronie lustra.

Niedźwiedź

Piotr Adamczyk.

Marek Aureliusz. 

Nienawidzę Ciebie i siebie. Siedzimy po dwóch stronach tego samego pokoju. Twarzą w twarz. Bez słów. Tylko rzucamy w siebie nienawiścią raz po raz. Lustro jest mocą, a pozór zbawieniem. Masz moją twarz, ale to ja będę Cię prowadzić na smyczy jak karmazynowego smoka. Jesteś jądrem ciemności, ale to otchłań mojego lodowatego serca jest większa. 

Może z tej okazji spróbuję być chociaż troszkę mniej nieszczęśliwa. Dziękuję, że jesteście.

Pieśń Wicca. 

Sukces nie istnieje w marności ludzkiego życia i nikt go tak naprawdę nie odniósł, albowiem jedynie sukcesem można nazwać coś co jest wieczne, niezaprzeczalne. Gdy zdasz upragniony egzamin na prawo jazdy, twierdzisz że odniosłeś sukces, nie myśląc o tym, że lada dzień może Ci je odebrać policja za zbyt nieodpowiedzialną jazdę. Możesz stać się kimkolwiek chcesz, ale jeden błąd sprawi, że odebrane Ci zostaną prawa do wykonywania zawodu, trafisz do więzienia. Sukcesem niektórzy nazwą wydaniem dziecka na świat, dopóki śmierć nie zajrzy do niemowlęcej kołyski. Jeden zły ruch a zostaniesz skreślony z listy studentów, wcześniejsze starania pójdą na nic. Ktoś może oszpecić Twoją piękną twarz. Również piękno uczuć jest nietrwałe. W drodze po jedno tracimy drugie i na końcu jesteśmy jeszcze mniej warci niż na początku. Nie wolno zapominać, że to kolce są mocniejsze od płatków kwiecia róży. 

Bazgrzę do Ciebie te zdania, aby się do czegoś przyznać. Nie mam planu, ani wyjścia, ani chwili oddechu od pogardy sobą, słów też już nie posiadam, tylko patrzę ponad domy, których nie ma i gapię się w okrągłą mordę księżyca. Jedyne co mam to strach. Ogromne przerażenie, że boski plan nie pokrywa się z moim i tracę wszystkie talenty. Mój umysł już nie jest chłodny, a serce nie jest już pancerną twierdzą. Już nie potrafię rysować, chociaż bardzo bym chciała. Staję się nijaka. Bez odbioru.