#twarz

I nie napiszę nic poza tym. Chociaż mną targa.

Postawiłam rysunek do pionu.

Odkąd nie ma cię, nie mam komu opowiadać, jak minął mi dzień. Nikt nie pyta, czy ból odpuścił, czy dobre miałem sny i czy świat wciąż jest taki sam. Jeszcze wczoraj siedzieliśmy przy stole, jedząc truskawki. Śmiałaś się, wspominając dzień w którym nauczyłem cię śmiać. Mówiłem słowa, których lubiłaś słuchać, a teraz błąkam się po ulicach jak bezpański pies. Oślepiające słońce odbija się w mijanych oknach. Przystaję przed jedną z wystaw, lecz twarz, którą widzę, jest mi całkiem obca naznaczona piętnem blizn. Czy to możliwe, że to nie wczoraj jedliśmy truskawki, śmiejąc się? Może to było dawno temu w tamtym mieście, w którym ludzie mówili w obcym języku, a zapach pomarańczy wdzierał się przez otwarte okna. Kiedy się odwracam, otacza mnie noc. Jej oczy błyszczą milionem gwiazd. Czy to świat zwariował, czy zwariowałem ja? Jak mam cię szukać, kiedy znów przestałaś się śmiać?

Manuel del Kiro

Potem wielu ludzi po prostu nie pamiętam. Nie dlatego, że mam kogoś gdzieś, wręcz przeciwnie; tylko dlatego, że kontakt był krótki, miał miejsce dawno temu itd.