Inny =\= Winny

Człowiek to bardzo ciekawy osobnik. Pokazuje to co chce, żeby ludzie zobaczyli. W ten sposób ludzie myślą, że jestem idealna, poukładana, że mam pomysł na życie, ale widzą tylko okładkę tego co jest wewnątrz... A gdyby tak pozbyć się okładki i zapytać czy teraz mnie zaakceptujesz? Czy zrozumiesz co mam ci co przekazania? Czy zniesiesz moje demony?Czy zrozumiesz strach, gdy budzisz się rano wyrwana krzykami z innego pomieszczenia. Strach, gdy masz iść i pomagać człowiekowi, który jest twoim katem z dzieciństwa, który za asertywność potrafił uderzyć. Czy zrozumiesz strach jaki powoduje upokorzenie wynikające z obowiązku pomocy swojemu katowi z dzieciństwa, gdy wiesz, że on jest za słaby by ci zrobić krzywdę, ale jego krzyk, głos potrafią wywołać u ciebie napad furi albo głęboki płacz i histerię. Czy zrozumiesz syndrom wychowania bez ojca i twój kat to twój jedyny wzór męski. Czy jesteś w stanie zaakceptować osobę, która jest wyniszczona, boi się choć tego nie pokazuje i może się wydawać, że jest odważna, to w środku się rozpada po raz kolejny. Czy zaakceptujesz myśl, że potrzebuję troski, miłości, choć nie potrafię tego okazać i wydaje się być oschła. Czy zrozumiesz gdy zobaczysz, że jedyne co umiem to radzić sobie sama bez pomocy, to i tak mi pomóż, bo Ci tego nie powiem, ale zrobi mi się miło. Czy zniesiesz osobę, która patrząc w lustro widzi potwora i jedynie roni łzy, bo nie wie co ma zrobić. Czy zostaniesz przy osobie, która jest nieprzewidywalna? Czy jesteś gotów zostać w życiu osoby, z ogromny bagażem wydarzeń i doświadczeń. Czy zaakceptowałeś ten blurb? Jeśli nie jesteś na to gotowy, to nie jesteś godzien czytać tej książki i wystarczy Tobie okładka. Poszukaj inną, która sprawi, że będziesz szczęśliwy.

Mogłabym się teraz zapijać albo narkotyzować, ale nie jestem najgorszym dzieckiem dlatego, że nie jestem taka jaką chcieliby mnie rodzice.

Wiecie co Wam powiem? To zabawne jak to z nami bywa. Udajemy tych pewnych siebie, jesteśmy radośni, dziewczyny nakładają makijaż, wszystko elegancko i pięknie. Jednak tak na prawdę nie widać po nas co przeżywamy wewnętrznie, to że nawet przyjaciół najbliższych oszukujemy, że jest spoko, bo przez komunikator łatwo ukryć emocje. Tak na prawdę nikt poza nami samymi nie wie jakie piekło wewnętrznie przeżywamy. Choć tego nie widać jesteśmy rozszarpani na drobne kawałeczki, które wbijają się w resztki duszy. Czujemy się jak pośrodku nicości nie wiedząc nawet w sumie po co istniejemy, co my tu robimy. Przeżywając tak dzień za dniem się zatracamy w tym wszystkim powoli umierając przez dni, miesiące, lata. Stajemy się szarymi ludźmi, ze zwykłej rzeczywistości i zapominamy o tym jak bardzo kiedyś kochaliśmy, jak marzyliśmy i co wtedy mogliśmy osiągnąć.

"No dawaj wbij ten cholerny nóż głębiej, przecież jeszcze żyje"