Nie mam kurwa siły zmienić swojego chujowego życia. Nienawidzę siebie za swoją wrażliwość, za swoją samotność, że ciągle płacze, ciągły smutek. Wszystkich kurwa zawodzę, zapominam złożyć życzeń urodzinowych znajomym, nie pytam co słychać, jak ktoś się czuje, nie umiem podtrzymywać rozmowy, a gdy ktoś mówi mi komplement, to mam wrażenie, że ta osoba sobie ze mnie żartuje. Nie pisze do osób, którzy mnie lubią, bo nie chce się narzucać.

Nie pamietam, gdzie odłożyłam telefon albo jakąkolwiek inną rzecz 5 pierdolonych minut temu. Nie mogę kurwa spać, nie mogę jeść, nie chce mi się pracować, spełniać marzeń, rozwijać pasji, rozmawiać z kimkolwiek ani przebywać wśród ludzi. Nie mam kurwa siły.

Boje się uczuciowo zaangażować, choćbym bardzo chciała w obawie, ze ktoś znowu mnie porzuci za brak chęci do życia, ciągły smutek i brak zaangażowania z mojej strony.

„Gdybys trochę schudła, byłabyś zajebistą laską” „Przesadzasz” „Ty sama za siebie nie możesz” „przestań zamulać” „Po co ciagle się smucisz?” „Wymyślasz” „Strasznie przykra jesteś” „Przestań być smutna, bo psujesz nastrój wszystkim wokół”

A w środku – tylko zmęczenie. Taki rodzaj ciszy, która potrafi zagłuszyć wszystko inne.

Nie chcę już walczyć o każdy oddech, o każdy pozorny uśmiech.

Chciałbym choć raz poczuć, że to wszystko ma jakiś sens.

Ale coraz częściej mam wrażenie, że ten sens po prostu… przestał istnieć.

I tak wiem że Ty też nie masz lekko.. wiem że nie jestem w tym sam.. ale często mam wrażenie że jednak beze mnie było by Ci łatwiej..