Op de trein begon ik alvast een beetje zenuwachtig te worden desondanks Hanne had gezegd dat ik ter plekke nog kon beslissen. Maar achteraf gezien had ik eigenlijk al besloten om het te doen. Waarom maakte ik anders die hele reis naar de kust? Om tot rust te komen deed ik, op traag tempo wegens de slechte internetverbinding, wat research naar wat me te wachten stond op mijn smartphone, dit had helaas niet het gewenste effect. Op internet vond ik talloze artikels: pechvogels die waren verdronken, groepen mensen die een serieuze boete moesten betalen en beroemdheden die in afkickcentra terecht kwamen. Misschien moest ik elders op zoek? Ik vond een forum vol mensen die hun, zowel slechte als goede, ervaringen deelden.
Eentje vertelde dat hij zich volledig één voelde met het universum na enkele keren kopje onder te gaan en hij was zeker niet de enige. Ik scrollde verder. Het woord zielsverruiming viel meermaals. Wat is dat voor een vage beschrijving, dacht ik. Iemand anders had een vriend die na een tijdje te zwemmen het water niet meer uit wilde. Gelukkig konden ze hem weer aan wal krijgen om hem van een mogelijke verdrinkingsdood te redden. Dat verhaal strookte al meer met wat mijn moeder mij soms vertelde van mensen die op de spoedafdeling arriveerden en men moest kalm zien te krijgen nadat ze veel te lang hadden gezwommen en soms wel een week onder invloed bleven. Wanneer er zulk geval arriveerde in het ziekenhuis vertelde ze er achteraf over en eindigde haar verhaal telkens met: Ga nooit, maar dan ook nooit, in de zee. Verdomme, dacht ik, nu heb ik nog meer stress.
Eenmaal in het station moest ik niet lang rondkijken vooraleer ik Hanne naar me zag zwaaien. Ze droeg een wit t-shirt, een blauwe short en flip-flops. We begroetten elkaar met een wederzijdse kus op de wang. Ze vroeg hoe mijn treinrit was en of ik al gegeten had, meteen gevolgd door de suggestie dat we altijd op de dijk iets kunnen eten, al is het maar een ijsje of een wafel. Daarna vermelde ze dat ze al heel de week uitkeek naar vandaag en voegde ze er met een knipoog aan toe: “Ik vraag me vooral af of je gaat zwemmen vandaag.” Ik lachte nerveus en zei dat ik nog twijfelde, maar dat ik leunde in de richting van het water. Eigenlijk slingerde ik in gedachte heen en weer tussen rustig ronddobberen en een helse verdrinkingsdood.
Hoe dichter we bij het strand kwamen, zag ik meer en meer mensen die eerder schaars gekleed waren en ik besefte dat ik wel hard moest opvallen met mijn jeansbroek en mijn hemd. Als ik niet meteen na mijn lessen naar de kust was vertrokken had ik me meer zomers gekleed. Ik had duidelijk mijn blauwe korte broek moeten aantrekken en het witte shirt dat ik toch net had gewassen. Hanne onderbrak mijn gedachtengang. “Jens wacht op ons aan de duinen, hij stuurde me net een bericht.” zei ze. Jens sprak op school wel vaker over de zee, terwijl Hanne het onderwerp tot een minimum hield. Hij had me, met zijn passionele monologen over het kustleven, overtuigd om op zijn minst naar de kust te reizen om eens een kijkje te komen nemen
We herkenden Jens van redelijk ver met zijn goed gebruinde huid, zonnehoedje, Hawaiiaans hemd waarvan geen enkele knoop dicht was, beige zwembroek en sandalen. Hij was al meer naar de setting gekleed dan ik, toch lukte het hem om op te vallen. Wanneer hij ons zag komen, wierp hij zijn armen in de lucht en rende naar ons toe, hij gaf me een vluchtige knuffel en een vuistje. “Blij dat je er bent, man!” zei hij. Daarna deelde hij mee dat we nog langs de winkel moesten voor een nieuwe zwembril, hij was de zijne kwijtgespeeld tijdens zijn vorige avontuur in zee.
We kwamen een souvenirwinkel tegen. Buiten stonden rekken met onder andere strandballen, schepjes, emmers om zandkastelen mee te bouwen, postkaartjes en zonnebrillen. De schok kwam toen we binnen wandelden. Persoonlijk vond ik het hallucinant, de hele winkel was overspoeld met dingen in thema van de zee. T-shirts met woordspelingen als: met jou wil ik in zee, zeeker weten, wees jezeelf en ik ben een zeeman. Petten met afbeeldingen van golven, vissen en ankers lagen op de toonbank. Daarnaast kon je alles kopen om eens fijn kopje onder te gaan. Achter de toog hingen zwembrillen en snorkels en je kon zwembroeken passen in pashokjes tegenover de toonbank.
Ik dacht dat de winkelier, die net leek op een oudere Jens zonder hoedje, met me lachte wanneer hij ons zag. Seconden later bleek hij gewoon een van zijn vaste klanten, Jens, te herkennen en, alsof de twee telepathisch communiceerden, koos een knalroze zwembril van zijn muur, toonde hem aan Jens en zette de creditcardlezer klaar. “Je kent me veel te goed.” zei Jens terwijl hij zijn pincode intypte. De winkelier begroette Jens bij naam en wat eruitzag als een geheime handdruk. “Je bent dan ook mijn beste klant.” antwoordde hij met een knipoog.
Op de korte wandeling van de winkel naar het strand wist Jens me te vertellen dat we op zijn vaste plek gingen zitten, bij de paal met de vis. Toen de paal in zicht kwam zag ik er ook twee politieagenten bij staan. Nerveus vroeg ik: “Is dit wel een goed idee met die politie?” Hanne wist me gerust te stellen. “Zolang de flikken je niet het water in zien gaan, ben je safe.”
“Dat is juist het leuke er aan,” vulde Jens aan, “een beetje extra spanning.” Hij grijnsde. Voor we ons neerzetten, plaatste Jens zijn hoedje op zijn buik en boog naar de bezwete agenten die hun best deden hem te negeren.
Na een uur of drie, toen de zon bijna onder was, verlieten de agenten hun post. Ik keek hen even verward na. “Wanneer het donker wordt, beseffen ze dat ze betere dingen te doen hebben denk ik… hoop ik.” verklaarde Hanne. Jens kon al niet meer stilzitten, maar het was nog wachten tot de agenten volledig uit het zicht waren. Of tenminste tot ze ons niet meer konden zien.
Toen het moment aanbrak, deed Jens zijn hoedje af, zijn sandalen en zijn hemd uit en zette het op een lopen. Hanne vroeg me simpelweg: “En?” Ik stond recht en bevestigde: “Waarom niet?”
“Doe je schoenen en je sokken uit,” zei Hanne, ze bekeek me nog eens grondig “en je broek.” Dit deed ik. “We gaan toch maar tot onze knieën nat worden. Als je het vanavond leuk vindt, zal ik je wel eens een zwembroek lenen, maar dat zijn zorgen voor later.”
Ik was nog nooit zo dicht bij de zee geweest. Met elke stap mocht ik die gedachte herhalen. Volgens Hanne was het water rustig vandaag. In mijn ogen was het een gigantische woestenij van lichtblauwe golven die schijnbaar uit het niets leken te vormen. De weerspiegeling van de zon op de tumultueuze vlakte vond ik mooi en gaf me wat rust desondanks mijn versnelde hartslag.
Ze stond nu tot aan haar enkels in het water en stak haar hand uit. Ik greep deze, nam eerst even diep adem en zette mijn eerste stap. Zelfs na alle beschrijvingen die ik gehoord en gelezen had kon ik met er nog steeds niets bij voorstellen.
Daar stond ik dan, in mijn onderbroek en mijn hemd, in zee terwijl Jens een paar meter verder op zijn rug rond dobberde en af en toe enkele seconden onder water ging en elders verscheen. Hanne keek me afwachtend aan. Ik beantwoordde haar blik door dieper het water in te gaan, tot aan mijn knieën. Het duurde even, maar ik begon het effect stilaan te voelen. Mijn spieren versoepelden en mijn hoofd voelde licht aan. Even sloot ik mijn ogen, werd meteen draaierig, en opende hen weer om mijn evenwicht niet te verliezen.
Jens kwam terug richting het strand gezwommen en bleef even bij Hanne en ik staan. Met een hand op mijn schouder zei hij: “niet slecht voor een eerste keer.” en plonsde verder tot op het droge en richting zijn kleren die nog aan de paal met de vis lagen.
De zon was intussen achter de horizon verdwenen. Hanne stelde voor om terug aan land te gaan. Onderweg naar onze spullen vroeg Hanne wat ik vond van mijn eerste contact met zeewater. “Voor herhaling vatbaar denk ik. Helaas weet ik niet of ik veilig thuis geraak, ik voel me nogal draaierig.” Zei ik. Hanne stelde voor dat ik op haar zetel kon blijven slapen. Om toch maar het zekere voor het onzekere te nemen accepteerde ik haar aanbod. Daarna bleven we nog even zitten wachten tot ik droog was zodat ik mijn broek en mijn schoenen weer kon aandoen.
blakekathryn
ellievsbear
andulkaphoto
