Thousand Hi-Fives

Zacznijmy jednak od początku. Na podstawie dzieła Ridleya Scotta powstały dwie gry. Pierwsza, Blade Runner,  wyszła w 1985 roku dzięki British company CRL Group Plc. Był to dość prymitywny shooter, w którym gracz wcielał się w blade runnera i ścigał replikantów by wpakować im w plecy jeszcze więcej ołowiu. I to w zasadzie tyle. Nie było w tej grze niczego głębszego, czego można by się było spodziewać po gradaptacji filmu.

Drugi tytuł to zupełnie inna historia. Również Blade Runner – by przykuć uwagę potencjalnych graczy – stanowił kolektywny wysiłek studia Westwood i ludzi zaangażowanych w produkcję filmu. Rozmiar przedsięwzięcia był zdecydowanie większy niż pierwszej gry, z aspiracjami sięgającymi odtworzenia samego filmu. W grze wcielano się w postać Raya McCoya, świeżo upieczonego gliniarza, który wpadł na trop morderców zwierząt (dla przypomnienia: zwierzęta w świecie BR są na wyginięciu; prawdziwe kosztują fortunę, dlatego ludzie inwestują w ich mechaniczne odpowiedniki). Jak przystało na adaptację, gracze mogli odwiedzić charakterystyczne lokacje z filmu – okazjonalnie spotykając nawet znajome twarze, ot Rachel czy Tyrella. Deckard jest jednak wielkim nieobecnym – nie tylko z powodu nie wyrażenia zgody przez Harrisona Forda na podłożenie pod niego głosu, ale także dlatego, że fabularnie McCoy był zawsze kilka kroków za nim. Niemniej grę traktuje się jako swego rodzaju sidequell – przedstawione w niej wydarzenia dzieją się równocześnie do tych z filmu. Zresztą dość wiernie je kopiując.

Przygotowanie gry bazującej na filmie nie należało do najłatwiejszych zadań. Przede wszystkim dlatego, że prawa do niego były rozsiane po wielu właścicielach, więc Westwood ruszyło z produkcją dopiero po kilku latach. By uniknąć problemów natury prawnej Louis Castle – główny projektant i reżyser – zdecydował, że historia w grze będzie różnić się od filmu, ale wciąż będzie funkcjonować w tym samym otoczeniu. Tym samym gra nie musiałaby odwzorowywać BR jak miałoby to miejsce w typowej gradaptacji. Oczywiście, to wciąż tytuł, którego trzonem jest łapanie replikantów, ale z 13 różnymi zakończeniami i ciągłym kwestionowaniem natury NPCów (jak i głównego bohatera) – to czy uzna się ich za replikantów, czy ludzi zależy od gracza i testów Voigta-Kampffa – gra pozostaje wierna filmowi  i poruszanym w nim dylematom.

Wizja Westwood była ambitna. Poczynając od pomysłu, przez design a kończąc na rozwiązaniach technicznych – patrząc z perspektywy 1997 roku, mieli przed sobą sporo pracy. Uzyskanie prawa do filmu było tylko pierwszym (małym) krokiem naprzód, ale niedługo potem okazało się, że umowa wykluczała wykorzystanie jakichkolwiek materiałów filmowych, nie wspominając chociażby o kultowej ścieżce dźwiękowej Vangelisa. Chociaż deweloperzy mieli możliwość ponownego obsadzenia aktorów w znanych rolach, praktycznie bezdyskusyjnie zaprzeczono, że Harrison Ford wcieli się w Deckarda. Niemniej w trakcie gry można usłyszeć Sean Young jako Rachel czy Joe Turkela jako Tyrella.

Mocnym wsparciem okazał się Syd Mead, który przygotowywał grafiki koncepcyjne tworzące fundament pod scenografię filmowego Blade Runnera. Artysta wysłał swoje prace do Westwood, ale szybko zorientowano się, że znacząco różniły się od tego co pokazał Ridley Scott. Prace Meada charakteryzowały się czystością, sterylnością i dopracowaniem, natomiast estetyka filmu była mroczniejsza, brudniejsza i bardziej „znoszona” (ale kolorystycznie grafiki stanowiły idealny suplement dla oświetlonego neonami, połyskującego od deszczu Los Angeles 2019 roku).  

Zmiany w filmie podyktowane były kwestiami finansowymi: jeżeli producenci zgodziliby się na wizję Meada to każda scenografia kosztowałaby fortunę, a film ostatecznie nie doszedłby do skutku; zamiast tego zdecydowano się na mniej perfekcyjny design. Westwood postawiło na analogiczne rozwiązanie. Każdy element gry miał być przetworzony z gotowych już materiałów i grafik, a nie tworzony od zera. Z początku główny grafik studia, Gary Freeman, zaczął przygotowywać dość futurystyczne projekty, ale mocno rozjeżdżały się z filmową wizją. Dlatego stonował i podszedł do tematu bardziej „industrialnie”. 

Dla porównania ostatecznego efektu rzuć okiem na otwierającą grę cutscenkę. 

Technologia wykorzystana do produkcji była jak na tamte lata dość zaawansowana. W dobie akceleratorów 3D i 128 MB pamięci RAM, przygotowanie gry bogatej w graficzne informacje było nie lada wyzwaniem. Podobno gdy deweloperzy powiedzieli Intelowi, że chcą stworzyć grę w rozdzielczości 640x480 z 65 tysiącami kolorów naśladujących rzeczywiste barwy, 16-bitowym Z-bufferem (odpowiadającym za głębię obrazu) i 6 kanałowym audio w jakości CD usłyszeli, że żadna płyta główna nie pomieści tylu komponentów. Jak mówił Castle: „Na tym etapie czuliśmy się z tym dobrze, bo nie wspomnieliśmy im jeszcze o 750 tysiącach poligonów przeznaczonych wyłącznie na postacie.”

Westwood wykorzystało własną technologię wokseli (pikseli z wysokością, szerokością i głębokością) zamiast standardowego 3D, gdyż wyrenderowanie wszystkich 140 lokacji w trójwymiarze było poza możliwościami PCtów. Już samo poruszanie kamerą zajmowało 60% wydajności systemu, ale dzięki wykorzystaniu wokseli gra była grywalna w pewnych 15 FPSach.

Ostatnim elementem była ścieżka dźwiękowa. Jako, że muzyka Vangelisa była poza zasięgiem, Frank Klepacki – kompozytor studia – musiał odtworzyć wszystkie melodie samodzielnie. Efekt jego pracy jest niemal identyczny z filmowym pierwowzorem, co potwierdza chociażby jego aranżacja Blade Runner Blues grająca w mieszkaniu McCoya.  

Koniec końców growy Blade Runner to ambitna produkcja, której nie udało się uciec od pewnych niedociągnięć. Rozwiązania graficzne okazały się ciekawym pomysłem, ale wokselowe modele postaci pozostawiały sporo do życzenia, natomiast sama historia przedstawiona w grze jednak zbyt mocno imitowała wydarzenia z filmu. Niemniej charakterystyczna, duszna neo-noirowa atmosfera i fakt, że graczom dane było doświadczyć świata wykreowanego przez Dicka i Scotta sprawiło, że gradaptacja stała się kultowym – ale niszowym – fenomenem. Niestety wszelkie oryginalne materiały zaginęły – jak łzy w deszczu – dlatego na remake lub reedycję gry raczej nie ma co liczyć. Ale jak powiedział Tyrell do Roya w kultowej scenie (tłumaczenie): „Im krótszy jest płomień, tym większy błysk. Twój błysk był jednym z najjaśniejszych. Spójrz na siebie. Mój syn marnotrawny. Nieźle się udałeś.”