bal'

Geç oldu, gece olalım.

Sadece saatlerce hüzünlü şarkılar dinlemek ve hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyorum. En azından o zaman rahatlarım. Ama bu sefer de bomboş hissedersem diye korkuyorum. Ağlarsam ağlarsam sonra hissizleşip susarsam diye korkuyorum. Boş bir kabuk gibi olmaktansa, hissiz olmaktansa bu acıyı çekeyim diyorum. O yüzden ağlamıyorum içime atıyorum hep. Sessizce çekiyorum acımı. Kimsenin haberi olmuyo. Bi buraya yazıyorum işte. Ama bazen öyle bir içime atıyorum ki fiziksel acıya dönüşüyor. İste o zaman iyice mahvoluyorum. Hem fiziksel hem ruhsal acı oluyo. Gel de ağlama.

Gülü seven dikenine de aşık oluyormuş...

Özlemlerimin arasında boğuluyor gibi hissediyorum. En garibi de ne biliyor musunuz? Hiç hissetmediğim duyguları, hiç görmediğim şehirleri, hiç duymadığım sesleri özlüyorum. Hiçbir eksiğim yok ama her şeyim eksik gibi. Ne tamamlayacak beni? Göğsümdeki devamlı sancı dinecek mi hiç?

O kadar yorgunum ki sanırım kelimelerim de bitti.