Bazen en güzel renkler, veda ederken ortaya çıkar.

kanatlar bi benim olsa özgür de olacağım. ama onlar bana ait değil, onların göğe değişini de bilmiyorum.

bi insan, tutsak edilebilir ama ne ardında olduğu demir parmaklıklar ona aittir, ne de kollarındaki prangalar. sonra “ben bi kanattan özgürüm,” diyorum. çünkü onlar bana ait değil, ben de onlara.

Not: Umut etmek için...unutmak gerekirmiş.