sana bir sır vereyim mi. kendimi yeniden doğuracağım.

ceylan, senden başka kimsem yok. senden başka dünya yok. yanlış olabilirsin. çirkin olabilirim. seni sevmelerime tek bir geçerli sebep bulamayabilirim. hatta arada bir sırtımı çevirebilirim sana. yine de; sana rağmen, bana rağmen; gidebileceğim başka bir yer yok.

kalbimde güzü bahar sandırdı.*

ona sorsan ben yokum.*

“ama sana karşı konulmaz bir hassasiyetim var. her zaman da olacak, hayatım boyunca.”

edip cansever’in dediği gibi ‘‘alıp başımı gitmek isterdim. isterdim ama kalırdım.’’

ben aşık oldum. sonra şunu öğrendim: dağlar da ufalanır.

Renkli kâğıtlara sarılı yalanlarla kandırıyorsan seni, şarkılar hep başa sarıyorsa kendini, uykular onlu, günler onsuzsa, yaşadığına değmişse yaşamadıkların, iskelelerinden sökülmüş vapurlar gibi kopmuşsan hayattan ve ismi akıyorsa gözlerinden. Bırak her şey bitsin. Artık bir yitiksin.

ben artık uyumaktan vazgeçtim. beraber sokak lambalarını izleyelim mi, kafadan iki buçuk saat var yanmalarına. ben yanalı çok oldu.

sen, falçata taşırdın zihninde. hangi hatıranda kesildiyse bileğin, tam oraya yerleşir kanardın. şiirlere el verirdi gözlerin ve sanki temizlerdi dudakların kuş kanatlarından petrol kokusunu. bilirdim, gözlerinde üç batık gemi ve bir teneke benzin. şehri yakacak gibi baktığından oracıkta kül olmaktan korkardım

sana nasıl düşman olunur bilmediğimden, ben hep kendimle savaştım.

olay sende başlamıyordu ama her şey sende bitiyordu. gelinebilecek son noktaydın. sabahın altısındaki rahatsız uyanıştaki hafif terlemelerin de seninle bir ilgisi vardı, hastane odasındaki bekleme salonlarının kokusunun da. gitmek istenilen yere koşu bandında koşmak gibiydin. - öpüyorum, öpüyorum, ama ruhuna asla ulaşamıyorum.

leyla; içinde olduğun her şey çok güzeldi, bunu açıklamam ama özetleyebilirim, yolun sonunda yoktun, sen yoldun. koştum.

“geri dönmek dediğin unutulan bir ağrıyı hatırlatmak gibidir” demiş ali lidar. geri dönme.