deli gömleğini ütüsüz de giyebilirsin. sana söz veriyorum, duyguların hakkında dünya böyleyken soru sormayacağım. uzun uzadıya sıralanan cümlelerimi bir kaldırıma tükürdüm, yanına öyle geldim. artık bir kavgam bile yok. uyu. eğer uyursan sabah olur. zaten sabah ve böyle şeyler hep olur.

gecelerce uykusuz kal.sokak ışıkları kaçta sönüyor sen de ezberle mesela.

Apaçık bir yangınsın, çünkü yanmıştık.

ben bu özlemi paltomu çıkardığım gibi çıkarabilir miyim bir köşeye İbrahim? bırakıp gidebilir miyim? gidemem İbrahim. bak şu sırtımdaki paltoyu çıkarıp atarım bir kenara ama bu özlemi atamam.

mürekkebim az, şiirlerimin yarım kalışı bu yüzden. zihnim dolu, yalpalamalarımın sebebi bu. çoğu zaman boğuluyorum, susmaktan. yatıştıramıyorum yüreğimdekileri ve bu özlem fazla. kelimelerim yetmiyor artık. çünkü yazdığım kadar konuşmadım hiç ben.

dünlerin hatrına bugünleri değersizleştirmekten yoruldum anne.

Varlığımın bir karşılığı olsun isterdim.

varlığımın bir karşılık bulmasını istedim. bir fotoğraf karesinde olmak, birinin anılarında olmak ve güzel hatırlanmak. küçük ve gösterişsiz bir hayatım var hatta sıkıcı da denebilir ama sonuç olarak bu benim hayatım ve yaşıyorum. yaşadığımın bir kanıtı olsun istedim. dalgaların kumsala uzanması gibi bir his. gitsem de geri gelmek istedim.

kendime tekme atıp kendimi, kendi evimden kovmak istiyorum. keşke yapabilsem. yakamdan tutup kendimi koysam kapının önüne. yürü git lan, nereye gidiyorsan git, bıktım senden, senelerdir pinekliyorsun aynı evin içinde, defol gözüm görmesin seni desem.

ey Tanrı nasıl söyleyeyim sana! yorgunum bedenimden, dertliyim dertli. senin büyüklüğünün kapısına her gece başka bir bedenin umudunu taşıyorum sanki.

lütfen Tanrım, izin ver; bir defalık sen olayım ben. büyüklenmek değil niyetim. sadece, kendimi affedeceğim.

bir ağıt misali, çok yaktılar bizi mehmet.

saçlarından çiçek tohumları dökülürdü, bizim evse bahçesizdi çok üzülürdüm.

ben bir seni bilirim, bir de göğsümün ağrılarını. bir yangının eteklerine düştüm. bak, dizlerim yandı. saçlarım yandı. göğsüm yandı, ama seni gizledim. kaburgam altına sinen ağrıların hasreti, uzun bir yolun vakitsiz bitişi yordu beni yıllarca. duy beni. duy da anlama. ben ne vakit başladığımı bilmediğim yollarda büyüdüm. bu bembeyaz kara sinen kan, senin dizlerine ağır gelir. üşütme geç içeri. göğsümün yangını, bir de senin kan kırmızılığın. ben ömrümü bu ikisi arasında yanılmakla geçirdim. anla beni. anla da susma n’olur.

kafama vebalı bi şiir sıktım, sen duymadın.

sen böyle gülünce, dünyada kötü şeylerin olduğuna inanasım gelmiyor. oturduğum yere yağmur yağıyor, en sevdiğim şarkı çalıyor radyoda. güldüğün günün akşamı babam erken dönüyor sanki işten. en sevdiğim yemekler yapıyor o günün akşamına. sonra her ve balkonu varmış kadar kederli gülümsüyor yüzüme. sen gülünce bana bir şey oluyor. iyi bir şey oluyor, kalkıp bir çocuğu öpüyorum yanaklarından.