deli gibi uykum var nermin, elimden hiçbir şey gelmiyor inan. ben her gün bir emevi asıyorum içimde. azalmıyorlar nermin. omzumda bir gülünç ağrısı. nereye gitsem, varır varmaz arıyorum seni kendime. yapacak bir şeyim yok. çok sağanak yağdın zarlarıma, beni içime kadar ıslattın nermin. zührevi bir felçsin arlarıma.

susmak yalnızlığın ana dilidir ömür hanım, şiiridir. beni konuşmaya zorlama ne olur.

yeşertirim sanıyordum, az kalsın ben solacaktım.

soluk soluğa eşiğine koştuğun tüm kapılara geç kalıyorsun.

sen hep gülerdin oysa, gülüverirdin. bir bakardım eğilmiş su içiyor, gamzelerinden kuşlar.

eğer başarabilirsem yaşamak istiyorum. yaşamam gerektiği gibi değil ama yaşamak istediğim gibi.

kendime tekme atıp kendimi, kendi evimden kovmak istiyorum. keşke yapabilsem. yakamdan tutup kendimi koysam kapının önüne. yürü git lan, nereye gidiyorsan git, bıktım senden, senelerdir pinekliyorsun aynı evin içinde, defol gözüm görmesin seni desem.

bir erkeğin kalbi fesat, habis bir şeydir meryem. bir ananın rahmine hiç benzemez. kanamaz, sana yer açmak için genişlemez.

geç kaldın, iffetim gitti elden. geç kaldın, günaha battım ben. sert rüzgârında hırpalandım aşağılanmanın, mum gibi eridim gittim ben.

ve bu benim, yalnız bir kadın. soğuk bir mevsimin başlangıcında, yeryüzünün kirlenmişliğini ve gökyüzünün yalın, kederli umutsuzluğunu ve bu beton ellerin güçsüzlüğünü anlamanın eşiğinde.

göğüs kafesim ağrıyor, piraye. göğüs kafesimi el birliği ile kırdılar. yapıştıramıyorum, elim gitmiyor, dokunamıyorum. kaburgamı benden çaldılar, piraye. denizimi kuruttular. deniz olmadan yaşayamayan bana, denizi çok gördüler.

ben, duvar diplerini giyineceğim!