ben, duvar diplerini giyineceğim!

masaya bir tabak fazla koydum, sırf yalnızlığım evde tek başına sıkılmasın diye. pastamın mumlarını üflerken tuttuğum dileklerin hepsi, çocukken balkondan aşağı attığım o renkli leblebiler gibi kayboldu havada. iyi ki doğdun didem, dedi içimdeki o huysuz üvey anne. iyi ki doğdun da, bu dünyanın tozunu yutmaya yetiştin.

göğsüne çöken başı, başına çöken eviydi.*

dünlerin hatrına bugünleri değersizleştirmekten yoruldum anne.

bir hırka aldım kendime, hüzün rengi. zaman geçiyor lale, diyor içimdeki o uzak fırtına. zaman geçiyor ve sen hâlâ aynı istasyonda, hiç gelmeyecek bir treni bekliyorsun.

rüzgâr perdeleri deliler gibi uçuruyor. sanki içeride sakladığım tüm o kırık tabakları ihbar edecek dünyaya. pencere önünde, saksıda can çekişen bir sardunya; işte benim payıma düşen çiçek. adı konmamış suçlarım gibi açıyor kırmızı kırmızı. bir kuş geçiyor gökyüzünden, telaşlı ve hür. ben patates soyuyorum, parmaklarımda eski yaraların sızısı. annemin dikiş kutusundan çalınmış bir yalnızlık bu. rüzgâr esse ne olur, kuş uçsa ne olur? ben bu evin karanlık karnında, kendi küllerimden yeni bir fırtına doğuruyorum.

bırak unutayım. nesin sen bir lahzadan, gözlerimi idrâk sahrasına açan bir lahzadan başka. bırak unutayım.

ama sevgilim, gözlerinde gökyüzü kalmış hâlâ.

konuşarak geçmiyor. insanın boğazında hayatın bütün yalnız harfleri, sadece uzaklara inanmaya başlıyor. dilsiz dudaksız uzaklara.

yeşertirim sanıyordum, az kalsın ben solacaktım.

yaran görünür değil diye vurulmadın mı sanıyorsun?

varmış gibi ya da yokmuş gibi yapmakta mahir bir ailenin çocuğuyum ben. ondan içime işlemiyor ilişkiler.