kim bilir kaç yüzyıldır sarılmamış kolların.

aylar oldu, aylar geçti. senden başka kimse bana sarılmadı.

sonraki baharlara erteledim seni sevmeyi, kalbimdeki yerini çiçeklerle doldur diye.

göğsüne çöken başı, başına çöken eviydi.*

bakma öyle, içimde duvarları uyuşturacak bir acı yatıyor aslında. ama bilmediğin bir dili konuşamazsın münevver.

illa içimi açıp tüm külleri eteğine mi dökeyim. ağrıyorum işte

senin kalbin temiz pak, benim eteğimde günah.

“seni seviyorum demedi ama şöyle bitirdi mektubunu; kanadından öpüyorum kalbimin kuşu.“

ali, ömrümün bütün baharlarını ruhuna adayasım var.

kalbimde güzü bahar sandırdı.*

saçlarından çiçek tohumları dökülürdü, bizim evse bahçesizdi çok üzülürdüm.

ağzından buraya bu şehre yirmi ölümcül günah ve iki yol uzadı. kan gibi aktım öyle yollardan, geçtim diyemem. geçmek bir çok cümlede farklı eylem olduğundan. geçimsizim ne zamandır. evdeyim, duruyorum desem yalan oluyor durmak bir biçim olduğundan. biçimsizim ne zamandır. yaşamsız. bulanık.