çok değil. bir sesini göresim geldi, bir de gülüşünden öpesim. çok değil. bir yüzünü sevesim geldi, bir de seni verene ölesim.

bakarsın bir daha yazmam, tek sözcük bile. yüzüm yağmurlar ortasında yitik ve sesim dipsiz bir uçurumun koynunda eriyip gider. ne mermere kazınacak bir sözüm var zaten ne de çağların ötesine taşıp gitme hevesim.

susmak yalnızlığın ana dilidir ömür hanım, şiiridir. beni konuşmaya zorlama ne olur.

masaya bir tabak fazla koydum, sırf yalnızlığım evde tek başına sıkılmasın diye. pastamın mumlarını üflerken tuttuğum dileklerin hepsi, çocukken balkondan aşağı attığım o renkli leblebiler gibi kayboldu havada. iyi ki doğdun didem, dedi içimdeki o huysuz üvey anne. iyi ki doğdun da, bu dünyanın tozunu yutmaya yetiştin.

yeşertirim sanıyordum, az kalsın ben solacaktım.

sakla beni. al. bağrına bas. teninle kaynaştır. koynunda unut beni. göğsünde fazladan bir kemik olayım. madem bu dünyadan topuklamak istiyorsun, beni de al, beraber ölelim. ölüp çürüyelim. herkes canlı canlı çürürken biz ölü çürüyelim. toprak olalım. toprak olunca hiç doğmamış gibi olalım.

başkalarının hikâyeleriyle doldurmaya çalıştığım içim bataklığa benziyor benim, her şeyi yutuyor.

ama bilmeni isterim ki, kırk şair gelse adını görünce hissettiğim serinliğe bir kelâm bulamaz.

soluk soluğa eşiğine koştuğun tüm kapılara geç kalıyorsun.

sen hep gülerdin oysa, gülüverirdin. bir bakardım eğilmiş su içiyor, gamzelerinden kuşlar.

eğer başarabilirsem yaşamak istiyorum. yaşamam gerektiği gibi değil ama yaşamak istediğim gibi.