bu bir kuyu derinliği mi yoksa çukur genişliği mi bilmiyorum. ama bazen ikisini de birleştirmiş gibi içim.

“kollarını aç, eve geliyorum” diyemediğim için bu saatte eve dönüşlerin bir anlamı yok. kucağınızda uyuyabilir miyim sevgili parkımın çok değerli bankı?

bakarsın bir daha yazmam, tek sözcük bile. yüzüm yağmurlar ortasında yitik ve sesim dipsiz bir uçurumun koynunda eriyip gider. ne mermere kazınacak bir sözüm var zaten ne de çağların ötesine taşıp gitme hevesim.

dedim, dünyada ne kadar pencere vardıysa, hepsinden çıktım ona baktım. her baktığımda ilk baktığımdan dört kere daha güzeldi.

seni ne yaparsan yap, ne kadar değişirsen değiş aynı hatırlayacaklar. boş boş bakardı, çok konuşmazdı ama bam teline basınca da susmak bilmezdi, dudaklarından küfür eksilmezdi, az gülerdi, çok kahve içerdi, hep gergin gibiydi, çocukları çok severdi, ellerini hep kollarına sarardı, garip bi kadındı. ne kadar çabalarsa çabalasın garip bir kadın olarak kalırdı.

her seferinde kendine takılıp düşen kadın.

tüm düzeni gömüp bir düzensizliği doğuruyorum içimde. bütün cümleler devrik, düşünceler savruk ve kalbimde devasa bir yarık. toparlamak veya iyileştirmek istemiyorum, bu düzensizliğin içinde yok olmayı diliyorum.

nilgün ve ben kendimize bir yer edinemiyoruz, kendimize bir yer.