-yaşıyor gibi hissetmek için

bazen her şeyi bir kenara itip kendimi balkondan atmak istiyorum.

koskoca evrende yerim yurdum kimsem yokmuş gibi yalnız hissetmek

sokağın en tenha köşesinde unutulmuş köhne bir binaya benzetiyorum kendimi uzun zamandır. bir zamanlar kapımın önünde top oynayan çocukların artık esamesi okunmuyor. pencerelerimin kenarlarına konulan çiçekler sahipleriyle beraber göçüp gitmiş. hiçbir şey yeşermez olmuş pencerelerimde. binanın içerisini dolduran şen kahkahalar yerlerini uzun soluklu sessizliklere bırakmış. çirkin, köhne ve küf kokan bir binaya dönmüş içim. güzel olan ne varsa gitmiş, bir ben kalmışım bir de o can yakan sessizlik. bir ben kalmış bir de o küf kokan çirkin bina. bir ben kalmışım, keşke kalmasaymışım.

garipsin ve güzelsin.

“sanki bileklerimden sıcak sıcak sızan kanlar var, ve sen halının kirleniyor olmasına ağlıyorsun gibi”

herkes için iyi biri olmaya çalışırken kendim için beterin beteriymişim

ben her gece canımın kırıklarını topladım da tek bir gece 'elim kanadı' diyemedim kimseye.

seni, sana rağmen. benden eksilttiğin ne varsa bilerek.

saçlarını küt kestirmiş, verdiğim kolyeyi hâlâ saklıyormuş.

özlemek yedi harf değil de yirmi yedi bıçak yarası sanki.

gurbet ne biliyor musunuz benim burada yerim yok ki dediğiniz her şey.

kimin gönlünde güzel bir yer edinsem fiyakalı biçimde mahvediyorum galiba ben hiç güzelliklerin kadını olamayacağım.

“ah, göğsündeki her yarayı merhametle öptüğüm. geç kalınan hiçbir hayat, hayat değildir. hayatın olmayı dilerdim”