mecnun inler, kanını leylâ'ya katmak için

tam her şey yoluna girdi derken, bir bakıyorum yolda bile değilmişim. üstelik, hiçbir zaman tamam edememişim hiçbir şeyi. yorulmuşum, adım atacak mecalim kalmamış. yoldayım ama yanlış istikamette. sahiden iyi gidiyor diye düşündüğüm her şeyi, ellerimle ziyan etmişim. ömrümü de

ölüm olsan dokunurum sana kendimden geçerim. diken olsan sarılırım sana, kanaya kanaya

hayatları annelerinin rahmindeyken çalınmışlar vardır sadece

esirgediklerine bir özür, bir bağış gibi dünya seni kattı ömrüme

bir sezgi bulutunun içinde, kendimi ölü madde gibi hissediyorum, yağmur altında uzanmışım, rüzgâr bana ağlıyormuş ve hissetmeyeceğim şeyin soğukluğu, şimdi yüreğimi sıkıştırıyor

konuşmuyorum, konuşamıyorum, neden? çünkü kalbimden dilimin ucuna kadar kan içinde içim

içimde; seni kaçırırsam, her şeyi kaçıracakmışım gibi bir his var

gönlüne had bildirememek ne zordu

sen şiir sanıyorsun kan geliyor ağzından

gözlerimden süzülen birkaç damla acıda senin sıcaklığın var

ve öyle acır ki için artık gözyaşların bile doğduğu gözleri hatırlamaz

tanrı beni senin göğsünde idam ediyor, ne yazık; bir cesetle nasıl yaşayacaksın?

sen düz yolda bile kendine kaldırım olur, yine de düşmeyi becerirsin

sen yaraya dikiş attığını sanırsın, aynı günün gecesi balkonda ellerin uyuşana kadar oturursun, yanında olsam sigaranı ben tutardım

sen, namlu sana dönük değildi diye kurşun sana saplanmaz mı zannediyordun? teniniz yarmaz, etini parçalamaz, kanını akıtmaz mı zannediyordun? sen yaran görünür değil diye, vurulmadın mı sanıyordun