writing

Είμαι γυναίκα, όπου κι αν πάω αυτό θα φωνάζω

Δεν έχω σκοπό το βλέμμα μου να κατεβάζω

Σε αυτο τον κόσμο που είμαι το αδύναμο πιόνι, ποιος θα με προστατεύσει όταν η ψυχή μου κρυώνει;

Όταν εκείνος το χέρι σηκώσει, ποιος θα είναι εδώ , να με δει που θα έχω βουρκωσει;

Όταν εκείνος σκληρά μου μιλήσει, σε ποιον θα μιλήσω για αυτή τη βαθιά μου τη θλίψη;

Όταν το δέρμα μου έχει μελανιές γεμίσει, ποιος θα με πάρει από εδώ πριν αυτός θυμηθεί και γυρίσει;

Κι ύστερα την ψυχή μου

Ποιος θα προσπαθήσει να την επουλώσει;

Και αυτά τα μεγάλα μου βάρη μπορέσει να τα σηκώσει;

Αυτές τις μεγάλες πληγές που εκείνος μου έχει ανοίξει, ποιος θα βρεθεί και θα μπορέσει απαλά να τις κλείσει;

Είμαι γυναίκα, καμιά φορά το ξεχνάω

Και αφήνω τους άλλους να μου φωνάζουν και εγώ απλά δε μιλάω

Είμαι γυναίκα και το σώμα μου είναι γρατζουνιες γεμάτο...

θεέ μου πως έφτασα τόσο χαμηλά; Πώς έφτασα τόσο στον πάτο;

Αγάπησα και νόμιζα ότι και αυτός μαγαπαει

Δεν ήξερα ότι η κατάντια του μέχρι εδώ θα τραβάει

Τα λόγια του ήταν πάντα βαριά

τα ξεστομιζε χωρίς καν να με κοιτά

Άραγε ντράπηκε ποτέ για αυτά που σκεφτόταν; Και απορώ τα βράδια του αν ήσυχος αυτός θα κοιμόταν..

Γεννήθηκα γυναίκα χωρίς να το διαλέξω,

δε ρώτησαν ποτέ ποιον δρόμο θα επιλέξω,

με έβαλαν μέσα στο σπίτι και εγώ έπρεπε να αντέξω

Γιατί; Επειδή είμαι γυναίκα πιστεύεις ότι δε μπορώ να τρέξω;

Γεννήθηκα γυναίκα και πλέον θα παλέψω

Δε θα σε αφήσω να μου κάνεις κακό, τα χρόνια μου πίσω θα ρθω να γυρεψω

Αυτά τα χρόνια που σε άφησα να με πατάς,

θα σου δείξω πως είναι και τώρα θα δούμε το πώς θα γελάς.

Σας βαρέθηκα όλους, τρανοί και μεγάλοι το παίζετε, λες και χωρίς τις γυναίκες κοντά σας νομίζετε θ'αντέξετε

Ο άντρας δεν έχει πάντα δίκιο αυτό το κατάλαβα τώρα , που είδα γυναίκες να χάνονται νωρίς πριν να έρθει η δική τους η ώρα.

Κάθε μήνα μετράμε και μια ακόμα ,

ποιοί νομίζετε τέλος πάντων πως είστε και δημιουργείτε αυτή την ατέλειωτη μπόρα;

Καμία καμία ποτέ ξανά μόνη

καμία δεν θέλουμε να υπάρχει σε ένα σπίτι που πάντα κρυώνει.

Καμία μονάχη όλες μαζί ενωμένες

Καμία μονάχη πάντα μαζί νικημένες.

..και εγώ συνήθως ήμουνα η πιο δυναμική

.. αυτό όμως δεν άλλαζε για μένα το χαρτί

..σου έγραφα και τα σβηνα όταν χάραζε η αυγή

.. σου έγραφα μου λείπεις, γύρνα πίσω, το πρωί

..και ύστερα κατάλαβα πως δε θα ξαναρθείς

..και πάλι σε συγχώρεσα ,το λόγο δε θα βρεις

..

Ήθελα αγάπη και πίστη, να ξυπνάω χαρούμενη κάθε πρωί

Να βιώνω τον πόνο και να γελάω στη χαρά

Αλήθεια θεέ μου πες μου, αυτά είναι πολλά ;

Σκέφτομαι, ίσως να μην προσπάθησα αρκετά

Αλήθεια θεέ μου ,ποιος ορίζει τι είναι πολλά ;

Πόσο κοστίζουν τα όνειρα οι πόνοι και οι καημοί ;

Πόσο κοστίζει να γυρίσω τον χρόνο να γίνω και πάλι παιδί ;

Πόσο κοστίζει να βλέπω τη μάνα μου τις Κυριακές ;

Κι ολα αυτά τα γέλια που σε κάνουν να κλαίς ;

Πόσο αξίζει να είμαι εδώ κάθε πρωί ;

Πόσο αξίζει να είμαι εγώ ;

Πες μου απλά μια τιμή.

Καμιά φορά με κοιτώ από ψηλά και με θαυμάζω

Κι άλλες φορές πνιγομαι , ξεχνώ και με δικάζω

Δεν είναι αυτός ο κόσμος που μου ταξανε ζωή

Δε σου αξίζει ο χρόνος μου

Δε σου αξίζουν τα χάδια μου

Τα φιλιά μου

Η αγάπη μου δε σου αξίζει

Δε σου αξίζουν τα όνειρα μου

Τα όνειρα μας , τα όνειρα που κάνω για μας

Δε σου αξίζει η αύρα μου , η γεύση των χειλιών μου και η μυρωδιά μου

Δε σου αξίζει η ώρα μου, το φαγητό μου και το κρεβάτι μου

Δε σου αξίζει ο έρωτας μου

Δε σου αξίζει η ενέργεια μου ούτε το πάθος μου

Ακόμα ακόμα δε σου αξίζουν τα λάθη μου

το γέλιο και ο καημός μου

Ο ουρανός η φύση μου και το κορμί μου δε σου αξίζουν

Δε σου αξίζουν οι φίλοι μου, η οικογένεια μου

Και κυρίως εγώ.

μαζί στα εύκολα

μαζί στα δύσκολα

Tzo

Ήθελα να γίνω δικηγόρος ή γιατρός,

Έτσι η εβδομάδα μας θα κυλήσει πιο όμορφα.. 💜

Tzo

Κάποιες μέρες δεν αντέχω τη σιωπή,

κι άλλες πάλι μόνο αυτή μ'αναζητεί..

Της μιλώ και μου απαντά χωρίς να πρέπει απαραίτητα να μιλά.

Άλλες πάλι τρέχω να ξεφύγω,

δεν αντέχω σου λέω τόσο ήχο..

Κι ύστερα το βράδυ αργά μέσα στο σπίτι,

είναι αυτή που θα σκεφτώ και δε θα λείπει..

Κάποιες μέρες με ενοχλεί χωρίς να φταίει,

μα είναι εκείνη που μου κρατά σφιχτά το χέρι..

Όλοι τη φοβούνται και κανείς δεν της μιλά,

μα όταν κουραστούνε της γελούνε δυνατά.

Και κάποιες άλλες δεν σε αντέχω βρε σιωπή,

μέχρι εκείνος να φανεί..

Να σε σπάσει μια στιγμή,

χωρίς να πρέπει να εξηγήσω το γιατί..

Πες του να έρθει, να με βρει

κι ας μη μιλά..

Απλά να βρίσκεται εκεί. {κοντά}