Fthna tsigara

Κάθομαι μερικές φορές και σκέφτομαι : να μπορούσα , λέει, να ξαναγυρίσω στο παρελθόν να τακτοποιήσω μερικά πράγματα, να αποτελειώσω κάποια άλλα.

γιὰ νὰ μποροῦμε νά ῾χουμε μία πόρτα, ἕν᾿ ἄστρο, ἕνα σκαμνὶ

ἕνα χαρούμενο δρόμο τὸ πρωὶ

ἕνα ἤρεμο ὄνειρο τὸ βράδι.

Γιὰ νά ῾χουμε ἕναν ἔρωτα ποὺ νὰ μὴ μᾶς τὸν λερώνουν

ἕνα τραγούδι ποὺ νὰ μποροῦμε νὰ τραγουδᾶμε

ούτε το μέγεθος που φοράς.

Δεν είσαι το βάρος σου

ή το χρώμα των μαλλιών σου.

Δεν είσαι το όνομά σου

Είσαι όλα τα βιβλία που διαβάζεις

και όλες οι λέξεις που λες.

Είσαι η κοιμισμένη φωνή σου το πρωί

Είσαι η γλύκα του γέλιου σου

και κάθε δάκρυ που κύλησε.

Είσαι τα τραγούδια που φώναζες δυνατά,

όταν ήξερες ότι ήσουν ολομόναχος.

Είσαι τα μέρη που έχεις πάει

και εκείνα που αποκαλείς σπίτι.

Είσαι ό,τι πιστεύεις

και οι άνθρωποι που αγαπάς.

Είσαι οι φωτογραφίες στο δωμάτιό σου

και το μέλλον που ζωγραφίζεις.

Είσαι φτιαγμένος απο τόση ομορφιά,

αλλά ίσως όλα αυτά να σου ξεφεύγουν

από τότε που αποφάσισες ότι είσαι……ό,τι δεν είσαι.