Αποχαιρετισμών σε ανθρώπους, σε φόβους, σε εκδοχές του εαυτού μας.

Έχω καιρό να γράψω τις σκέψεις μου,

μα κάτι τώρα άλλαξε μέσα μου.

Ίσως να φταίει η οργή,

που τόσο καιρό την εκφράζω αλλιώς,

εκτονώνοντας

— σωματικά.

Πριν τέσσερα χρόνια περίπου,

είχα γνωρίσει έναν άνθρωπο.

Δεν ήξερα αν αυτό το έλεγες αγάπη.

Ίσως ήμουν τόσο ενθουσιασμένη,

που δεν έβλεπα τίποτα άλλο

πέρα από αυτό.

Και αυτός ο ενθουσιασμός,

— για εμένα —

ήταν αγάπη.

Για εκείνον;

Δεν γνωρίζω

Έφτασα στο σήμερα.

Ο άνθρωπος αυτός

δεν έλαβε αγάπη από πουθενά.

Δεν τον κατηγορώ·

δεν ήξερε τι είναι αυτό το συναίσθημα.

Τόσο,

που δεν μπορούσε να το εκφράσει

ούτε συναισθηματικά,

ούτε πρακτικά.

Εγώ, από την άλλη,

έλαβα αγάπη αρκετή

— και λαμβάνω.

Και έτσι έφτασα στο σήμερα,

να γνωρίζω πια αυτόν τον άνθρωπο,

να έχω μάθει ήδη από τώρα…

Ότι τόσο καιρό ζούσα

σε έναν σπασμένο καθρέπτη

όσον αφορά τα συναισθήματα

του τότε εαυτού μου.

Κι όμως,

δεν μετανιώνω που είδα αγάπη

εκεί που ίσως δεν υπήρχε.

Γιατί αν ο καθρέπτης ήταν σπασμένος,

το φως που έπεφτε πάνω του