Çapraz Ataçlar🖇️

Bir şeye çok üzüldüğümde yüzümde mutlaka bir iz çıkar. O izin iyileşmesi üzülmem ile doğru orantılı olur. Şimdi ben aynadaki kıza bakıyorum. 1 haftadır geçmeyen izlerine. O izlere her baktığımda canımın ne kadar yandığını ama kendimi gülmeye zorladığımı hatırlıyorum. Bu sefer ki iz ne kadar sürede geçecek bilmiyorum. Bazen 1 gün sürüyor bazen 1 ay.. İnsanların ya da olayların bende bu şekilde etki bırakmasına kızıyorum. Bedenim isyan bayraklarını sallarken ben umarsızca ona yüklenmeye devam ediyorum.

Yüzümüzde görünür yaralar elbet iyileşir, peki ya görünmeyen yaralar?

Kalbim sanki bir zindanda gibi. Doğru sevgiyi bulana kadar mahkum edilmiş gibi. Gün sayar gibi her giden insanda kalbime bir çentik atıyorum. Sanıyorum ki her çentik beni doğru sevgiye yani beraatime yaklaştırıyor. Oysa yok oluyorum. Kalbimi özgür bırakacak olan sevginin bedelinin bu kadar ağır olmasını anlamıyorum.

Hiçbir suçu olmadığı halde müebbet hapis cezası alan bir mahkûmun, her güne ümitle uyanması gibi bekliyorum cezamın bitmesini. Günler günleri kovalıyor, her geçen gün ümidim tükeniyor. Günün sonunda belki de gerçekten bir suçum vardı ve bu müebbet hapsini hak ettiğime inanmaya başlıyorum.

Çünkü insanı en çok ümitleri öldürürmüş, bunu fark ediyorum.

Kabullenmek en büyük kurtuluştur, kabul ediyorum ve yüzümü gökyüzünden çeviriyorum. İçimde bir yerlerde ufak ümit kırıntılarımla kalbime çentikler atmaya devam ediyorum.

Her zaman önünden geçtiğim mezarlık bugün beni çağırıyordu sanki. Kendime bir bahane uydururak dedemi çok uzun süredir görmüyorum diyerek girdim içeri. Gün boyu yağan yağmur sonucu her yer çamur içindeydi. İşten çıkıp geldiğim için ayağımda topuklu ayakkabılarım var. Bata çıka her iki tarafı mezarlarla dolu yolda ilerliyorum. Gözüm başka şeylerde arıyor ama kendime itiraf edemiyorum. Aslında çok belli aradığım kişi.

Hiç tanımadığım dedemin mezarını buluyorum duamı okuyorum. Sonra dikilerek etrafıma bakıyorum. “Neredesin” diyorum fısıldayarak. İçimde bir cesaret hissediyorum. 1 sene geçti yapabilirsin yüzleşebilirsin diyorum. Onu aramaya başlıyorum. Tüm mezarlığı talan ediyorum bulamıyorum. Bulamadıkça cesaretim kırılıyor. Ona sesleniyorum “bana yardım et yolunu göster” diyorum. Bulamıyorum. Yapamayacağımı düşünerek geri dönüyorum.

Mezarlıktan çıkıp biraz ilerledikten sonra mezarlığın ulaşamadığım noktasındaki mezarlara kafamı çeviriyorum. Ve orada görüyorum ismini. Ne oluyorsa o an oluyor. Öldüğünü sanki o an anlıyorum. Çünkü her ne kadar öldüğünü bilsemde bir yerlerde nefes alıyormuşsun gibi hayatıma devam ediyordum. O mezar taşındaki ismini görünce orada olduğunu sindirmeye çalışıyorum. İçimden bir şeyler koparcasına bağırarak ağlamaya başlıyorum. Arabanın camını açıyorum. Uzakta kalan mezarına bakarak “sende beni bekliyordun ki beni çağırdın” diyorum. Kapının açma koluna gidiyor elim. Açamıyorum. İnemiyorum arabadan. Hazır olmadığımı, yüzleşemeyeceğimi anlıyorum.

Oysa bu anı hep kafamda kurmuştum. Mezarına gelip seninle dertleşecektim. İçimde kalan ne varsa söyleyecektim. Gençliğimde bende bıraktığın izlerden bahsedecektim. İlk aşkım oluşunu, ilk sevdiğim, ilk yıkılışım oluşunu anlatacaktım sana. Önce kızacaktım sana. 7 yıl boyunca olan korkaklığına kızacaktım. Sonra 7 yıl boyunca kıyamadığım gibi yine kıyamayacaktım yumuşayacaktım. Yine affedecektim seni. Sonra bu dünyadan gitmeyi sen seçtiğin için öfkelenecektim sana. Saçların ağarana, doya doya mutluluğu tadana kadar yaşaman gerekiyordu. Neden pes ettin diye bağıracaktım sana.

İşte tüm bu konuşmaları yapacak cesaretim olmadığını elim o kapı koluna gittiğinde ama açamadığımda anladım.

Umarım gelmedim diye bana gücenmiyorsundur.

Bir gün geleceğim ve konuşacağız, yüzleşeceğiz.

Bugün geçmişim benimle tatlı tatlı yüzleşmek yerine tokat gibi suratıma vurdu her şeyi..

Hayatım boyunca yaptığım her şeyin bir sebebi olduğuna inandırdım kendimi. Olacağı varsa olurdu dedim hep kendime. Şimdi dönüp bakıyorum da böyle diye diye kendimi yalnızlaştırmışım. Doğru olduğuna inandığım şeylerin aslında sadece kendimi kandırmak olduğunu bilmek içimde bir yeri derinden sızlattı.

Hayatımdan çıkan her insan için her zaman en iyisini diledim. Hak ettikleri mutluluğu bulmalarını ve kalbinin değerini bilecek insanlarla olmalarını diledim hep. Bu insanlar benden gittikten sonra bunları buldular ve ben hep onlar adına sevindim. Ama şimdi içimdeki derin sızı beynime bir alarm gönderdi. Onlar senden gittikten sonra iyiliği buldular diye.

Sorunu hep onlarda bulurdum. Oysa sorunun ta kendisi benmişim. Problem yaratan arıza çıkaran hep benmişim.

Bana sunulan çiçekli engebesiz yolları beğenmeyerek onları hep uçuruma karmaşık yollara sürüklemişim. En sonunda da yol çok karmaşık ben yoruldum demişim.

Şimdi o karmaşık taşlı yollarda uçurumun kenarında tek başına hayatta kalmaya çalışan bir çiçek gibiyim. Geri dönemeyecek kadar köklerimi salmışım toprağa.

Olduğum konumdan baktığımda manzara çok güzel ama yalnızlık çok can yakıcı. Sanki bu zamana kadar manzaranın güzelliğinden yalnızlığımı fark etmemişim. Oysa burada hava soğudu. Manzara artık tat vermiyor.

Hayatımda ilk kez daha önce hiç hissetmediğim bir duyguya nasıl karşılık vermem gerektiğini bilmez haldeyim. Bu üzülmek değil, bu ağlamak değil, bu sızı değil. Bu tarif edemediğim bir duygu. Anlatamıyorum. Film sahnesi gibi geliyor sanki duyduklarım. Sonra gözümde canlandırıyorum. Ne yaşamış olabileceğini, neler çektiğini, ne düşünceyle bu karara vardığını anlamaya çalışıyorum. Anlayamıyorum. Anlam veremiyorum. Zamanı geri sarıyorum. Yanına geliyorum. Ne düşündüğünü göremiyorum. Açık bir cam ve 2 saniyede film biter. Acaba atlarken korktun mu? Acaba düştüğünde canın acıdı mı yoksa bir anda azraile teslim oldun mu? Son gördüğün son düşündüğün neydi? Can çekiştin mi? Teslim olduğunda ne düşündün? Ne gördün? Derler ki mezara gömülürken kafa tahtaya vurduğunda anlarmış ruh öldüğünü, o zamana kadarda hayali bir şekilde dolaşırmış bedeninin yanında. Acaba bedenini gördün mü? Gördüğünde ben ne yaptım diye pişmanlık yaşadın mı? Kafan tahtaya vurduğunda ne oldu acaba? Bu gece kabirde ki ilk gecen. Kabirdeki ilk gece azap derler bilenler. İntihar eden biri için bu azap ne boyuttadır? Bu dünyada kendi içinde yaşadığın azaba göre daha mı azdır yoksa kabir azabın? Hayatın film şeridi gibi geçti mi gözünün önünden? O film şeridinde beni de gördün mü? Gördüğünde ne düşündün?

Bir gün bu haberi alacağımı biliyordum, ama konduramıyordum. Yapmaz yapamaz diyordum. Çünkü biliyordum seni, sen korkaktın. Ölmeyede korkarsın diye düşündüm. Yanıldım. Keşke yanılmasaydım. Bir insanın kendi canına kıyacak kadar bu hayattan vazgeçmesini hiç bir zaman anlamadım. Anlamakta istemiyorum. Ama ben seni iyi anlardım. Tanıdığım süre boyunca bu intihar hep senin yakandaydı. Sen hep onunla yaşadın. Belki 5 yıl önce olacaktı bu belki 10 yıl sonra. Ama bugün oldu. Olmamasını dilerdim. Ecelinle birlikte bu dünyadan git isterdim. Bu dünyada çektiklerinin mükâfatını öteki dünyada öde isterdim. Sen şimdi oraya çok büyük bir borç ile gittin. Allah’tan dileğim seni affetsin. Hesaplaşma günü geldiğinde elbet karşılaşacağız biliyorum. O güne kadar varsa eğer hakkım sonuna kadar helal olsun sana. Birde bende ki hakkın için azap çekme isterim. Umarım seninde bana hakkın helaldir. Seni ömrüm boyunca unutmayacağım.

Bu sana yazacağım son yazım.

Bugün itibariyle seni takip etmeyi bırakıyorum ve bıraktım da..

Hem içimde takibi bıraktım, hem gerçek hayatımda..

Son kez fotoğraflarına baktım. Çok sevdiğim gamzelerine baktım. Uzun zamandır bakmıyordum fotoğraflarına. Fakat hala ezberimdeki gibisin. Yüzün, gülüşün, kaşların, gamzelerin, kulakların, her şey milimine kadar zihnimdeki gibi.

Hep derdim ki beni kendinden kurtar.

Sen ne yapabilirdin ki bunun için? Benim seni kendimden kurtarmam gerekiyordu. Sana bağlı prangalarımı sökmem gerekiyordu. Tutsak olduğum o kuleden çıkmam gerekiyordu. Bu kuleden çıkarken yakışıklı prens olarak senin gelmeni bekledim. Oysa bir ejderha ile çıkıyorum şimdi. Yakıp yıkarak.. Geride tamamen küller kalana kadar yanarak.

Şimdi her şey avuçlarımın içinde bir kül tanesi gibi. Yıldızlara doğru üflüyorum o külleri.

Tek bir kül tanesi kalbime yapıştı kaldı. Bana rahatsızlık vermiyor, sanırım onunla yaşayabilirim. Beni almaya gelen ejderhamla da iyi anlaşıyoruz eğer merak edecek olursan. Bende yanıp kül olurum sandım ama küllerinden doğan bir anka kuşu gibiyim. Kendi gözyaşımla kendimi iyileştirmeyi öğrendim.

Sana veda ederken içimin acımasını, kahrolmamı, üzülmemi, ağlamamı bekledim. Hiç biri olmadı. Sessizce çıkıp gittin benden. Gelişin ve bende ki yaşayışın ne kadar gürültü koparsada gidişin çok sessiz.

Hep dilediğim gibi şimdi yine diliyorum, ömrüm boyunca unutamayacağım o gamzelerini kimse soldurmasın. Hep gül ki, gamzelerin hep gözüksün. Dilerim hep iyi ol, hep mutlu ol.

Bu yazımı sana ayırıyorum bal kavanozum🍯

Uzun zamandan sonra doğrusunu bulduğum sandığım tek insan olan sana..

Koyu’nun bir şarkısı var “Felaket”

Diyor ki şarkıda;

“Sana bağlandım bu bir felaket, kaçamam üstümde bir lanet. Dahada derine batıyorum çırpındıkça.”

Kısa sürede bu kadar isteyerek bağlandığım, içimin kabul ettiği tek insandın.. Bu felaketti, benim felaketim..

O çok sevdiğim yıldızlara dokunanileceğimi hissettiren bal yanakların..

Bu sefer oldu dediğim evrene teşekkür ettiğim sen, beni yine öyle bir çukura ittin ki. Yıldızlara dokunabilirim sanarken beni ait olduğum çukura gönderdin.

Olduğum çukurdan yukarı bakarak yıldızları izlerdim hep. Ne kadar çukur olursa olsun sen yinede yıldızlara bak derdim kendime. Hiç ummadığım bir zamanda hiç ummadığım şekilde geldin. Çukurda değilimde yıldızlara yürüyorum gibi hissettim. Ümit hissettim. Nefes hissettim.

Oysa bir rüyadaymışım. Senin hiç bir suçun yoktu, ben uyuyakalmayı tercih edip rüyalarda yaşamıştım. Hissetmeyi ben seçmiştim ben istemiştim.

Şimdi ben oturduğum yerden kendime kızıyorum. Hayallerime, içimi kıpır kıpır yapan kelebeklerime, hissettiklerime..

Senden sonra yasaklıyorum kendime bunları.

Gerçek dünyaya dönüyorum, olduğum çukurumu fark ediyorum ve yıldızlarımı söndürüyorum.

Şimdi ben gecenin karanlığında yıldızsız kalmaya mahkum edildim..

Delibalın fazlası zehir..

Sorunun ne olduğunu anlamak için kendimi yalnızlaştırdığım bir gün daha..

Uyuyamıyorum. İnsanlar giderken benden sadece hayallerimi, ümitlerimi çalmıyorlar. Uykumuda alıyorlar benden.

Her seferinde nasıl aynı yerden kırılabiliyorum diye soruyorum kendime. Ben nerede yanlış yapıyorum diyorum. Zamanında bir yerlerde kalp kırmış olmalıyım ki şuan tüm hesapları kalbimden çıkıyormuş gibi. Borcum öde öde bitmedi. Elimde ne var ne yok vermişim artık ruhumdan, bedenimden, hayallerimden ödüyormuşum gibi bir borç bu..

İnsanlara bu kadar her şeyimi vermeye hazırken nasıl her seferinde yarım bırakılıyorum? Hatayı nerede yapıyorum?

Her yolu denedim. Artık yollarım hep çıkmaza varıyor. Deniz kokusu çok uzak. Yollarımı denize çıkartamıyorum. Bu rutubetli duvarlar arasında nefes alamıyorum. Ruhumu sıkıştırıyorlar, neşemi kaybediyorum.

Hani iyileşiyordum?

Güçlü kalmaya çalışmaktan çok yoruldum. Dizlerimi kendime çekerek cenin pozisyonunda boşluğu izliyorum. Acı çekiyorum ama kimseye göstermiyorum. Kalbimin kırıkları artık boyumu aştı. Her nefes almak istediğim yerde sanki o kırıkları daha derine batırıyorlar.

Beni neden üzüyorsunuz?

Ya da bu sorunun aynadaki diğer karşılığına bakalım, ben size neden bu kadar ümit bağlıyorum? Her seferinde nasıl yanlış kalplere bu kadar bağlanabiliyorum?

Artık parçalarımı toplayamıyorum. Hatayı belki de başka insanlardan toplamasını bekleyerek yapıyorum. Onlar ise her seferinde dahada parçaya bölüyorlar beni. Kendimi hiç bir köşesi bir yere uymayan o puzzle a ait olmayan bir parça gibi hissediyorum. Uyum sağlamaya çalıştıkça kenarlarımın kağıtları parçalandı. Eskisi gibi pürüzsüz değil, jelatini yıpranmış renkleri solmuş bir puzzle parçası..

29 senelik şu ömrümde kendimi bildim bileli hep bir şeyler için savaş verdim. Herkesin savaşı kendine büyüktür, yıkıcıdır. Her savaşımda tek bir kurşunum kalana kadar cepede durdum. En sonunda rabbime döndüm “Ben dayanamıyorum artık, bundan sonrasını en iyi sen bilirsin bana yolumu göster” dedim ve o an bütün yollarım açıldı, geceler gündüzüne kavuştu. Bütün sorularımın cevapları önüme serildi.

Yine öyle bir savaşın içindeydim. Bu savaşı kazanıyor gibiydim. Ama içimde bir yerlerde oturmayan taşlar, içimi dimdik dimdik eden bir huzursuzluk vardı. Yine rabbime döndüm “Bu sefer kazanıyor gibiyim ama garip bir huzursuzluk var içimde, sen bana sebebini göster” dedim. Çok geçmeden arka cephemden saldırıya uğradım, sonra kan ter içinde uyandım. Anladım ki bu savaşımdanda onun bana gösterdiği yol ile çıkmıştım. O yaşadığım aydınlanma ile yazıyorum bugün bu satırlarımı…

İnsanlara güvenmeyi onları sevmekten hep bir adım önüme koydum. Güven olmazsa sevgi olmaz, güven kırılırsa sevgi de ölür dedim. İlk tanıdığım, hayatıma yeni giren insanlara güvenimin %1’ini belki %5’ini verdim. Bu iğrenç insanlar şu kadarcık verdiğim güveni bile yalanlarıyla kirlettiler. Bir insan neden dürüstlükten yana olmaz ki? Yalan insana ne kazandırır? Yalan benim için “Ben seni kandırabilecek kadar akıllıyım ve sen buna inanacak kadar aptalsın” demek gibi bir şey. İnsanların kendinde karşısındaki insanı kandırabilecek kadar hak görmeleri ne acizce..

Yalan söyleyen insanları hep anlamaya çalıştım. Nasıl bir psikoloji içindeler ki şuan beni aptal kendilerini zeki sanıyorlar dedim. Belki yalan söylemelerinin altında gerçekten mantıklı bir neden yatıyordu, belki de öylesine söylenmiş, kendine bağlamalık bir kaç sözdür. Atalarımız ne kadar güzel söylemiş “Yılandan korkmam yalandan korktuğum kadar”

Ninem her zaman derdi ki “Yalan, diğer bir yalana gebedir”. İnsanlar bir yalan söylediklerinde bunun o anlık yeterli olacağını düşünürler sonra o yalanı başka yalanla beslerler. Başladıkları noktayı unutarak zehirli sarmaşıklara bürünürler, benliklerini kaybederler..

Bu yaşıma kadar benliğimi korumama yardım eden, beni o düştüğüm çukurlardan çıkaran, çıkmaz sokaklarımı denize çeviren, yolumun karanlığını bazen sokak lambaları bazen gündüz ile aydınlatan Rabbime binlerce şükürler olsun🤲🏻

Öyle yoruldum ki..

Sanki kilometrelerce yol gitmişim, artık eve dönmek istiyorum. Ama evimi bulamıyorum.

Ev neresi? Ev kim? Ev nerede? Ev nasıl bir şey? Ev neye benzer?

Ev bir kişi midir yoksa bir nesne mi?

Ben uzun zamandır ev için yoldayım. Önce evi bir nesne gibi gördüm. Bulamadım. Sonra evi bir insan görmeye çalıştım. Her gördüğüm insana ev sen misin diye sordum. Biri evet benim dedi, sonra üzerimde ne varsa çaldı. Çırılçıplak yola devam ettim. Yolda ıslandım, dondum, yandım.. Tekrardan biri ile karşılaştım. Beni giydirdi. Üşüdüğümde ısıttı, yandığımda serinletti. Sonra yola başkasıyla devam etmek istedi. Beni yaraladı, dövdü, kanattı.. Kendimi topladım yola devam ettim. Biri daha geldi. Yaralarımı gördü. Üfleyerek tedavi etti. Benimle derdini paylaştı. Ben onun omzunda ağladım, gözyaşlarımı sildi. Göz pınarlarımdan öptü. Ağlama dayanamam dedi. Kalbimi verdim. Burası ev dedim. Evin ne olduğunu öğrendim, gördüm sonunda dedim. Sonra o kişinin maskesi kalktı büyü bozuldu. Yaşamak için kalbime ihtiyaç duyan bir cadıya dönüştü ve kayboldu. Artık kalpsiz, yalnız, kıyafetsiz, duygusuz, evsiz bir boşluk olmuştum.

Yanımdan insanlar geçmeye devam etti. Kimisine selam verdim, kimisi ile bir kaç cümle sohbet ettim, kimisine kafamı kaldırıp bakmadım bile. Evimi bulamadım, yolumu kaybettim.

Yüzüme insanlar güldü, kimisi çiçek uzattı, kimisi üstümü örttü. Hepsinde ev kokusu var gibi düşündüm yine yanıldım. Artık ev hasretim öyle bir noktaya gelmişti ki her önüme çıkanı ev görmeye başlamıştım. Her giden benden bir parça aldı götürdü. Eksildikçe eksildim ama asla yok olmadım, olamadım.

Şimdi ben tüm bu yaşadıklarıma, aldanışlarıma, aldatılışıma, yarı yolda bırakılışıma, kandırılışıma rağmen evime ulaşmak istiyorum.

Ama bir insana, ama bir nesneye..

Her ne olursa olsun dünyadaki en güzel şey eve varmaktır “her anlamda”

Bir umut vardı içimde, kaybettim yirmilerimde…

Der ve devam eder şarkı sözü,

Her şey ne güzel diyeceğime, kayboldum yirmilerimde…

Bir şarkı ancak bu kadar güzel anlatabilirdi yirmili yaşlarımı..

Yıllar önce yirmilerimin başında bir şeyler yaşayacağım umudunu taşıyan o kıza bakıyorum şimdi. Bir şeyler yaşayacağına veya bir şeylerin güzelleşeceğine inanan o masum kalbine bakıyorum. İçinde bir yerlerde umut filizini taşıyan ve onu büyümesi için her gün sulayan, gözü gibi bakan o kıza bakıyorum. O kız o filizi büyüttü büyüttü büyüttü bugüne kadar getirdi. Sonra bir gün oldu o kız hastalandı, yataktan kalkamaz oldu. Kalkamadıkça su veremedi o umut filizine. Filizi adı üstünde umut ya hani bekledi o küçük kızı. İyileşsin gelsin tekrar benimle konuşup suyumu versin diye bekledi bekledi. Kız iyileşmedi, filizi de küstü. Hem kendine, hem küçük kıza hemde adına küstü. Sonra bir gün kız iyileşti ama artık çok büyümüştü. Umut filizi aklına geldi. Filizi ölmüştü. Adını taşıyan bu filiz için umut beslemeye başladı. Ölü olan filizi beslemeye başladı tekrardan. Her gün konuştu onunla. Toprağını okşadı, kuru yapraklarına dokundu. Ama umut ölmüştü artık. Geri canlanması imkansızdı. Kız o gün tekrardan büyüdü. Umut etmeyi yasakladı kendine.

İşte yirmilerimin sonunun bana hissettirdiği buydu. Ölü toprağı boşuna sulamak için bile umut besleyen o kızın her şeyi kabullenişi gibiydi.

Yirmilerimin başında o hayal ettiğim evin, yuvanın, mekanların, huzurun, mutluluğun yirmilerimin sonunda olmayışına…

Yirmilerimin sonunda kayboluşuma..

Umutlarımın ölmesine..

Hayatta her şeyin bir dengesi var.bu dengelerin bir çoğu zıtlıklardan oluşuyor aslında. Doğumun karşılığı ölüm, siyahın karşılığı beyaz, doğrunun karşılığı yanlış, kavuşmaların karşılığı vedalar.. Bu zıtlıkların içerisine sarılmalar gizlenir. Doğduğumuzda annemiz bize sarılır, ölümde yine sarılmalar ile uğurlanır giden kişi. Yin Yang sembolünde de siyah ile beyaz birbirine sarılır. Doğru yaptığımız bir şeyin sonucunda sarılmalr ile ödüllendiriliriz, yanlış yaptığımız yada yanlış yapılan noktada acıyan noktalarımızı sarılmalar ile kapatırız. Birine kavuşuruz özlem ile sarılırız. Peki veda sarılması nedir? Bir insan neden veda ederken sarılır? Vedalar neden can acıtır? İnsan bir daha dokunamayacağını bildiği birine neden içine sokarcasına sarılır?

Hayatım boyunca vedalardan hep nefret ettim. Veda demek eksik bırakmak, bırakılmaktı. Bir insan zorla veya isteyerek neden eksik bırakılırdı ki? Bazı vedalar bizim tercihimizken neden bu yola sürükleniriz? Karşılığı olmayan belki en gerçek veda ölümken biz neden yaşarken öldürürüz birbirimizi? Hayatımızda yaşayacağımız vedaları belki de sadece ölüme saklamalıyız. En gerçek veda sonunda ölüm olan vedadır benim için. Veda anlamını o zaman kazanır..

Hayatımızın başlangıç ve bitiş noktası ilahi bir kudret tarafından belirlenmiştir. Bu ince çizgi üzerinde o çizgiyi dallandırıp dolaşmak ise bizim elimize bırakılmıştır. Kaderimizi kendimiz çizmemiz istenmiştir. Böyle kudretli bir kalemimiz varken biz hep canımızı acıtan tercihlerde bulunuyoruz sanırım. O kalem ile çizebileceğimiz nice güzel anılar varken rüzgarda uçuşan bir yaprak olmayı tercih edip oradan oraya savruluyoruz.

Hayat aslında tercih ettiğimiz şeylerin sonucunda onunla yaşamaya devam etmek zorunda kalmamızdan ibaret. Ama iyi sonuçlar ama kötü sonuçlar. Biz ki bu tercihleri kendimiz seçebiliyorken kime neye neden böyle öfkeliyiz? Aslında bizim tüm öfkemiz kendimize sadece bunu kabullenmek istemiyoruz.

Şimdi olduğumuz yaşı, yaşadıklarımızı, tercihlerimizi ve sonuçlarını bir kenara bırakarak düşünelim. Şuan neyi değiştirebiliriz? O kudretli kalem ile kendimize nasıl bir yol çizebiliriz?

Bir yerde okumuştum “Nereye ait hissediyorsan, ruhun hep oraya uçmanı ister”. Benim ruhum hiç bir yere ait hissetmiyordu. Ondandır ki ruhum oradan oraya uçarak ait olduğu yeri bulmaya çalışıyordu. Kanat çırpmaktan yorulmuş, güneşe kara yağmura direnci kalmamıştı artık.

Ruhumla birlikte artık kalbimde yorulmuştu. Kalbimde kül ettiğim insanların, anıların, kırıklıkların hepsi artık ağır geliyordu. Yana yana sönmüşlerdi her biri. Şimdi kapkara bir manzara içinde kalmıştım.

Öfkeli miyim? Evet bir çok şeye öfkeliyim. Beni yarım bırakanlara, kalbimi basit bir şeymiş gibi elinde tutup evire çevire bükenlere, yüzüme benimle dalga geçermiş gibi yalan söyleyenlere, beni inançla doldurup yarı yolda bırakanlara, sırtımı sıvazlayarak saplayacağı bıçak için yer arayanlara, aşkımı karşılıksız bırakanlara, sarılmalarımı eksik bırakanlara, gülüşlerimi solduranlara, kahkahalarımı hıçkırıklara dönüştürenlere, olduğum kişiliği zorla değiştirenlere, şarkılara anlam katacak ve o şarkılarda ağlatacak duygular besletenlere..

Tüm bu öfke hissiyatının altında yatan ve beni hırçınlaştıran tek duygu “kırgınlık” aslında. Öyle bir kırılmak ki bu; kalbinin tam içersinde en önemli noktasında bir delik gibi. Nefes aldıkça batan, yeni kırgınlıklar geldiğinde kabına sığamadığı için zehrini akıtan, o zehir ile birlikte beni bambaşka birine dönüştüren, içten içe beni, olduğum kişiyi körelten, hissizleştirecekmiş gibi olup daha derin hissetmeme neden olan, var olan hislerimi öldüren yerine hiç bilmediğim hisler filizlendiren, uzun uzun boşluğa baktıran, bana kendini zorla hatırlatan, acısını asla unutturmayan türden bir kırgınlık bu.

Hayatım boyunca bir eşittir bir mantığı ile hareket etmeye, her nedenin bir sonucu olduğuna, her siyahın bir beyaza denk geldiğine, her derdinde bir devası olduğuna inandım. İlk kez yaşadığım bu kırgınlığın, eksikliğin eşittir mantığını bulamıyorum. Nerede fazlam vardı da ben eksik bırakıldım? Nerede bir bütündüm de bu kadar parçalandım? Nerede üzüm bağları iken şimdi zehirli sarmaşıklara dönüştüm? Yoksa ben bir masalın prensesiyken kalbime batırılan iğne sonucu gerçek hayata mı döndürüldüm?

Eğer bu yaşadıklarım geçmişte yaşadığım herhangi bir şeyin sonucuysa ben bedelimi ödedim.

Eğer bu yaşadıklarım gelecekte yaşayacağım herhangi bir şeyin sonucuysa ben dersimi fazlasıyla aldım.

İnsan genelde hüzünlü, kırık, çöküşte, ağlamaklı, çaresiz, kimsesiz olduğu durumlarda daha çok yazası geliyor. Dağa taşa bağırası geliyor. Neden hüzünlerimizde yalnız kalmayı tercih ederiz de mutluyken tüm dünyaya duyurmak istiyoruz. Mutluluk tek başına anlam veren bir şey olmadığı gibi başka insanlara da bulaştırmak istiyoruz belki de. Sonuçta gülmek bulaşıcı. Hüznümüzü neden yalnız yaşıyoruz? Herkesin derdi kendine büyük ve acının boyutu kişiden kişiye fark gösterebilir. Bu sebeple hüzün tek kişiliktir. Seni çok iyi anladığını söyleyen, seni çok iyi tanıyan insan olsa dahi asla senin hissettiğin acıyı hissedemez. Sadece anlamaya gayret gösterir.

Ben çoğu zaman hüznümü, kırgınlığımı, çöküşlerimi hep iç dünyamda yaşadım. Dışarıya kahkahalar atarken iç dünyamda ki şimşeklerin sesini bastırdım. İnsanlarla birlikteyken hep gülümsedim. Çünkü bizim gibi sürekli gülen insanlar için bunu görmeye alışmış olan insanların “neyin var?” sorusunu sormamasını istedim. Anlatsam anlamayacaklardı, belki de küçümseyeceklerdi. Belki bana acıyacaklardı. “Üf buna mı üzüldün ya, insanların ne büyük dertleri var senin üzüldüğün şeye bak”diyeceklerdi. Bunları duymamak, kırıldığım noktalardan birdaha kırılmamak için dış dünyaya kendimi kapattım.

Sonra kendime bir dünya buldum. Yazmak ve okumak! Okurken okuduğum duyguya büründüm. Bazen ağlamamam gereken cümlelerde deli gibi ağladım. Hem okuduğum cümlelere hem kendi içimdeki fırtınalara. Rahatladım! Bunun yanında bir de yazdım. Konuşamadığım insanlar sanki karşımdaymış gibi yazarak kustum bir çok hissimi. Öfkemi, aşkımı, kırgınlığımı, hayallerimi, geçmişimi, geleceğimi… Yazdıkça rahatladım.

Şimdi geldiğim şu duruma bakıyorum. Yaşıma, yüzümde ufaktan başlayan kırışıklıklarıma, hafiften kendini hissettirmeye başlayan bel ağrılarıma. Ruhuma bakıyorum. Kendimi göründüğüm gibi seviyorum. Aynada gözlerine baktığım kızın içindeki yalnız ama güçlü kızı seviyorum.

Her yalnızlık kötü değildir. Bazı yalnızlıklar kendimizi tanımaya yönlendirir. Bazen iyi ki yalnız kaldım ve bugün olduğum güçlü karaktere büründüm.

Bir gün herkesin içindeki kendisiyle barışması, onu kabullenmesi ve büyütmesi dileğiyle..

Yazmaktan, konuşmaktan, düşünmekten, hissetmekten kaçarken yine içimi kusmak için kendimi burada buldum.

Dinlediğim bir şarkıda şöyle diyordu “içimde tuttuklarımın yükleri omuzuma kaldı”. İçimde, içimizde öyle şeyler biriktiriyor, öyle savaşlar veriyorız ki bunlar çoğu zaman dışarıdan hissedilemeyen sessiz çığlıklar olarak kalıyor. Birikiyor birikiyor omuzlarımızda bir yük olarak ömür boyu bize yük oluyor. Attığımız her adımda dahada ağırlaşıyoruz. Bir süre sonra adım atmak hareket etmek imkansızlaşıyor. Yerimizde saymaya başlıyoruz..

Omzumda ki, kalbimdeki bir yükü rahatlatmak adına çıktım yola. Mesafeleri aştım çıktım karşısına. Bütün yol kafamda kurdum. Ne söyleyeceğimi onun ne söyleyeceğini. Bir kitapta okuduğum gibi, bir filmde gördüğüm gibi senaryodan senaryoya atladım. Elbette bunların hiç biri olmadı. Akışında yaşadım, gördüm ve hissettim.

Tüm bunları yaşarken arka planda hep kendimi sorguladım. Ben ne yapıyorum? Neden buradayım? Bu soru işaretleri cevaplanmayacak mı? Ya yanlış yapıyorsam? Bir yandan kalbimden geçen dilimden akıp gidiyor bir yandan beynimde bir sürü yeni soru sekmesi açılıyor düşünme hızımı yavaşlatıyordu.

İnsan kaybedeceğini bildiği savaşa girer miydi? Ya da girmeli miydi? Bana kalırsa kaybetmekte bir nevi kazanmaktı. Çok sevdiğim ve bazı sorularıma cevap bulduğum bir söz var “ Haklı mı? Mutlu mu?”. Kaybedeceğimi bildiğim bu savaşta haklı mıydım? Mutlu muydum? Bu soruların yanıtlarını bir teraziye koyduğumda aslında kaybettiğim şeyin bana kazandırdığı çok fazla şey olduğunu gördüm. O yüzden her kaybetmek yoksunlaşmak demek değildi. Kayıp olmak demek değildi.

Elbette kaybettim, ruhumun bir parçasını bir bedende, bir ruhta, bir anıda, bir şehirde bıraktım geldim. Ruhumun anlaşılır tarafını kaybetmiştim. Bir daha anlaşılmayacağımı bile bile bununla yüzleşmiştim. Bir sarılma ile ruhların bütünleşip sessizliğin konuştuğuna şahit olmuştum. Bu aşk değildi. Bu sevgi değildi. Bu tarifsiz bir duyguydu, bağdı. İki ruhun birbirini bu kadar benimseyerek sarılması doğu üstüydü. Belki de ruh ikizi kavramı buydu.

Tüm bunların yanında yanlış olan, yanlış hissettiren şeyler de vardı. Aşk yoktu. Aidiyet yoktu. Cesaret yoktu. Kararlılık yoktu. Teraziye koyduğumda bunların yokluğu iki ruhun birlikte olmasına rağmen daha ağır basıyordu. O terazide yokluk daha ağır basıyordu. Yok olan bir şey nasıl olurda terazide ağır basabilirdi? Bazen iç dünyamızda ki terazimizde bulunan bazı yokluklar diğer kefede bulunan bir çok varlığa karşılık daha ağır basabiliyordu.

Bazı şeyler yaşanması gerektiği için yaşanır. Bazı savaşlar kaybedilir, bazı zaferler kazanmış gibi hissettirmez.

Ben bu yolda ne kazandım, ne kaybettim tartışılır. Çünkü bazı olumlu şeylerin etkisi yıllar sonra seni yıkabilir. Bazı olumsuz şeylerin sonucuda hiç beklemediğin bir anda seni güçlü kılar. Her şeyi zaman gösterir.

En son ne zaman birine sarıldınız? Öyle basit bir sarılmadan bahsetmiyorum. Böyle içine sokarcasına ama bir o kadarda zarar vermekten korkarcasına bir sarılmak bu bahsettiğim..

Sarılmak ile ilgili bir çok şey anlatılır, yazılır. En akılda kalıcı olanı sanırım kalple ilgili olanıdır. Hani şu sağdaki boşluğun karşı tarafın kalbi ile bütünleşmesi ile ilgili olan teori.

Bana göre sarılmak o an hissettiğin duyguyu karşı tarafın vücuduna, beynine, hislerine görünmeyen iplerle aktarmak. İnsan; sevgi ile, öfke ile, kırgınlık ile, hüzün ile, mutluluk ile, huzur ile, hayal kırıklığı ile sarıldığında bunu karşı taraf hisseder bence. Sanki arada görünmeyen bağlar kurulur ve bir kişiden diğerine bu duygulardan hangisi hissediliyorsa o aktarılır. Karşı tarafta bu duyguları alarak bu sarılmaya karşılık olacak şekilde sarılma biçimi belirler.

Ben uzun zamandır beklediğim, düşündüğüm, nasıl olur dediğim bir sarılma yaşadım. Bu sarılma içerisinde öyle şeyler hissettim ki hangisine nasıl karşılık vereceğimi şaşırdım. İlk hissettiğim özlemdi. Öyle bir özlem ile sarıldı ki bana karşı taraf sanki oda bunu hep beklemiş gibiydi. Buna bende karşılık verdim. Sarılırken sanki beni dahada sıkmak, bırakmamak ister gibiydi. Hem ürkek hem de kendinden emindi. Diğer hissettiğim duygu öfkeydi. Sanki onu bundan mahrum ettiğim için bana kızgındı. Buna da özür diler gibi karşılık verdim. Diğer bir duygu ise huzurdu. Saftı ve anlatılamazdı. Buna da gözlerimi kapatarak ve hissederek karşılık verdim. Diğer başka bir duygu güvendi. Sarıldığımız noktada güvende olduğumu, ona güvenebileceğimi bilmemi ister gibiydi. Sırtı sıvazlayarak “ben burdayım, burada güvendesin, burada kimse seni üzemez, kimse sana zarar veremez” der gibiydi. Bunada karşılık olarak derin bir nefes aldım ve güvende olduğumu bildiğimi rahatladığımı gösterdim.

Cesaret dediğimiz şey anı yaşamak aslında. İnsan bir cesaretle her şeyini kaybederken, bir cesaretle tüm dünyaları kazanabilir. Çok iki uç olarak örnek verdim farkındayım. Başlangıç ve bitiş gibi düşünürsek bu iki noktayı, yapmış olduğumuz cesaret ile minik şeyler kazanabilir ya da kaybedebiliriz.

Ben içimde savaş verdiğim, ölmeden önce yapmam gereken bir şey için cesaret gösterdim. Bu cesaretim ile henüz ne kazandım ne kaybettim bilmiyorum fakat yolun sonu nereye giderse gitsin iyi ki yaptım diyorum. Kaybetsem de kazansam da bu cesareti gösterdiğim için kendimle gurur duyacağım.

Bazen sonunu düşünmeden hareket etmek özgürlüktür. Bazen diyorum çünkü her şey için bu yapılmamalı. Ben sonunu düşünmeden çıktım geldim buraya. Sonunu düşünmeden attım o adımı. Anı yaşadım. Anda kaldım. Her şeyin bir ilki olur derler ben bu cesareti göstererek kendimde aşamayacağım sandığım şeyi aştım.

Şimdi dön aynaya bak kendine! Kazandığın ve kaybettiğin şeylerle sen bugüne kadar geldin. Kazandıkların yanında kaybettiklerin aklında.. Hepsi bugünkü seni oluşturdu. Yaşadığın ve yaşayacağın her şey için şükret. Ne kadar ömrümüz var bilmiyoruz fakat hiç bir şey için geç değil. Kalk ve cesaret gösteremediğin o şey için ilk adımı at. Anı yaşa. Bugünün bir daha gelmeyeceğini düşünerek o anın tadını çıkart. Asla ama asla yaptığın şeylerden pişman olma. Emin ol o yaptığın her şey gelecekteki karakterin için bir adım olacak.

İçimde öyle bir öfke var ki. Yaşadığım haksızlıklara, iftiralara, ihanetlere, beklentilerime, sevgime, yaşanmamışlıklarıma, ötelediklerime, olduğum yaşa, bedenime, kafamın içinde susmayan seslere, geçmişime, geleceğime..

Hayatımızı bir su gibi düşünecek olursak; bazen suyun yön değiştirdiği, yukarıdan aşağı akarken şiddetlendiği, çamurluklara denk geldiği, pis insanların çöplerini bıraktığı gibi uzunca bir yol sayabiliriz bu suyu.

Kimi yerde duru, sade, usul usul akarken, kimi yerde kirletilmiş, coşkuyla akarken yolunu kaybetmiş, pisliklere bulaşmış çıkmış sonu belirsiz bir akış içinde devam eden..

Şuanda hayatımın yukarıdan aşağı aktığı, akarken büyük sesler getiren, fışkırdayarak oraya buraya savrulan evresindeyim. İçimdeki öfke yüzünden suyun nereye savrulduğunu göremiyorum. Bu kadar gür ve coşkulu akması çok yoruyor. Akıyor ve sonunu göremiyorum. Hangi denize, hangi okyanusa bağlanacağını bilmiyorum. Belki de hiç bir yere bağlanmadan olduğu yerde tıkanıp kalacak.

Bu gürültünün içerisinde, suyun akışının manzarasına odaklanmaya çalışıyorum. Doğal güzelliğini görmeye çalışıyorum. Ben o akan suyun içindeki bir balığım şimdi. İnsan içinde olduğu durumu nasıl görebilir ki kendisine dışarıdan bakmadıkça?

Hayat bu şekilde su gibi akıp giderken ben o suyun içindeki balık olarak sadece savruluyorum. Suyun öfkesinin geçmesini, duru berrak zamanına kavuşmasını bekliyorum. Tabi bu yolculukta bir balıkçının oltasına takılmayı, pisletilmiş sularda zehirlenmemeyi umarak, kendimi akışa salıyorum.