𝓨𝓢𝓕06

Bu kaba zamanda değil ,

SöyLeyemediğim ne varsa İşte...

Ayrı şehirlerde, aynı gökyüzünde, aynı yıldızları seyrettik de, bir çıkmaz sokakta bile karşılaşmadık. O bana hüzün kokan şarkılar dinletti, ben duygu dolu şiirler yazdım. Yaşayamadığımız aşkın girdabında kaybolduk ne acı. O bana sitem etti. Bense sessiz çığlıklar attım, ah yar...

Öyle yarım kaldık öyle yaralı...!

Bazen çok şey istemez insan…

Hani biri beni çok sevsin, benim için yataklara düşsün, ölsün falan değil. Hatta durmaksızın ‘seni seviyorum’ demesine de gerek yok…

Bazen ihtiyacın olan tek şey telefonun alarmıyla uyanmamak.

Mesela ‘çay koydum, hadi uyan’ sesiyle gözlerini aralamaktan daha güzel bir uyanış olabilir mi?

Ya da gece üzerin açıldığında omuzlarına kadar battaniye örten birinin ‘seni seviyorum’ demesine gerek var mı?

Bazı davranışlar ‘seni seviyorum’ diye fısıldamak değil, tüm dünyaya bunu haykırmak gibidir…

Bazen işte böyle oluyor…

O kadar çok şey biriktirdim ki içimde… O kadar sustuğum, anlatmak istediğim, ağlamak istediğim o kadar şey var ki…

Ama bunlardan bahsedecek ne hevesim ne de gücüm var artık. Adının geçtiği herhangi bir cümle kurmaya bile isteğim yok. Adın bile batıyor inan. Duygularımı anlatabilseydim keşke. Neyle savaştığımı, nasıl direnmeye çalıştığımı, her geçen gün nasıl kaybettiğimi, acı çektiğimi ifade edebilseydim keşke… Ama duygularımın karşılığı yok hiçbir dilin sözlüğünde. Zaten sende de hiç olmadı. Ve inan en çok bu acıttı…

Hissettiğim onca şeye değer misin bilmiyorum. Ama insan üzülüyor yine de. Kolay mı sanıyorsun onca yıl emek vermeyi? Ama harcamak kolaydı öyle değil mi? Tek bahanesiz, tek nedensiz, hatta vedasız gittin.

Sen “ Allah’a emanet ol” derken, ben seni Allah’a havale ettim…

Ve nihayet olur da konusu olursam bir sohbetin; ‘yara’ diye bahset benden. Zira yüreğinde kanayacak eski bir anıyım artık,

'Zaten yalnızlığımın sebebi;

Kitaplarda tanıştığım ve benimsediğim insanları gerçek hayatta bulamayışım değil miydi?'

İnsanları hayata küstürme..

"Birinin kalbinde kendinizi hissettirmek

...Ve biliyorum ki;

İpleri dolaşmış uçurtmalar gibiyim

bu günlerde,

O köprücük kemiklerine

yuva kurup yaşayabilirim..