Saudade..

Kendimi karada yaşayan bir balık gibi hissediyorum.Nasıl ki balıkların ağlaması denizde farkedilmiyorsa benim gözyaşlarım da farkedilmiyor. Bu durumda kendime şu soruyu soruyorum. “Neden kaçıp gitmek istediğin yere halâ şans veriyorsun ?”

Gidişini izlememek için kaçtım , uyudum.Ama milyon seneryolarla rüyada her türlü gidişini izledim.Bugün biraz yorgun ve buruğum.

Bu şehrin iyi bir yanını görmüş değilim , geldin keşke öyle de gitseydin. Aramasaydın sesini bana duyurmasaydın , istemeseydin.Artık neden diye sormanın bir anlamı da yok.

şu an bir otobüste şehrime doğru geliyor , yine şehrime adım atacak , evimden gördüğüm yurduna gidecek , eşyalarını toplayıp kendini ait hissettiği yere geri dönecek bu bir şehir mi ? Yoksa başkası mı ? Evi olamadığı her zerreme çok kızgınım. Oysa bir Aralık gecesi evi olduğuma o kadar inandırmıştı ki.

Bazı şeylerin silinme vakti gelmiş , bugün buna inanıyorum ya da inanmak istiyorum. Aslında bilmiyorum. Doğru ve yanlışı ayırt edemiyor zihnim çırpınmaya çalıştıkça daha çok batıyoruz o dipsiz kuyuya..

Sesli konuşurken bile ağladığını belli etmemek mi aşk ? Ya da karsı tarafın hiç anlamaması ne ? Canımın yandığını görmemesi ne ? Hala kırmaya devam etmesi ne ? Söyleyecek gram sözüm kalmadı hayata , insanlara.Teşekkürler...

Hayatınıza hep birinin girmesini beklersiniz , beklersiniz bulduğunuzda hayatınızın aşkı sanarsınız hatta belkide öyledir tanısırsınız sevgili olursunuz çok mutlu giden bir ilişkide her şeyi batırdığınızı istenmediğinizi anlarsınız ama hala devam edersiniz sonra hayatınızın aşkı , size kör kütük aşık olan aşkınızdan ölen adamın sizi sevmediğini hissedersiniz , ‘hersey senin istediğin gibi oluyor farkındamısın’ dediğinde zaten içinde bir çok seyin koptuğunu anlarsınız ve sizin içinizden de kopar bir şeyler..Özellikle hayallerinizden vazgeçiyorsa.o bırakıyorsa sizde bırakın gençler ben bırakamadım devam ediyorum ama her gece hıçkırıklarla.ben nefes alamıyorum ama siz alın benim yolumun sonu yol değil ama sizin yolunuz taslı olmasın bırakın.