Hello! My name’s Aster and I’m from Greece. I’ve writing been fanfiction writing on and off for about 6 years now, but recently decided to try my hand at some original content. I’m a full-time cook, so writing has gone a bit to the side lately, but I’m still trying to write as much as I can. Don’t expect anything too fancy from this blog, as it was made mainly to keep track of what I’ve written and share them somewhere, and motivate me to write (and perhaps fight writer’s block, when it occurs).
My writing tag is #aster writes, and my main blog (for fanfiction and other stuff) is @poeticastrophile
Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
✓ Live Streaming✓ Interactive Chat✓ Private Shows✓ HD Quality✓ Free Actions
Free to watch • No registration required • HD streaming
Η εποχή που ευνοεί τις βόλτες στο κέντρο της Αθήνας, κάτω από τον πορτοκαλί ήλιο ενός καλοκαιρινού απογεύματος. Βόλτες σε περιοχές παλιές και γραφικές που σε ταξιδεύουν σχεδόν στο παρελθόν, με την ιστορία και τα κτίριά τους.
Η εποχή που ευνοεί τις γνωριμίες…
Τότε γνωριστήκαμε – σε ένα πάρτυ.
Δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο· θα του ταίριαζε ο χαρακτηρισμός του πιο τυπικού πάρτι που θα μπορούσε να κάνει ένα άτομο της ηλικίας μας. Είχε μουσική και χαμηλωμένα φώτα, και φυσικά, αλκοόλ. Κάποια άτομα χόρευαν στη μέση του δωματίου, κάποια άλλα κάθονταν σε καρέκλες με ένα ποτήρι στο χέρι. Όμως για κάποιο λόγο, η προσοχή μου έπεσε πάνω σου.
Είχες πιθανόν την πιο διακριτική παρουσία εκεί μέσα. Καθόσουν στην άκρη, με ένα τσιγάρο ανάμεσα στα χείλη. Δεν μιλούσες με κανέναν· αντί αυτού, το βλέμμα σου κοιτούσε το υπερπέραν, σαν να έψαχνες κάτι. Κάτι να σε κρατήσει σε έναν κόσμο που δεν είναι αρκετός για σένα. Οι συζητήσεις φαντάζουν ψεύτικες, και οι άνθρωποι επιφανειακοί. Δεν ήξερες καν γιατί ήσουν εκεί.
Έτσι μου είχες πει λίγο καιρό αφότου γνωριστήκαμε, καθώς καθόμασταν σε ένα παγκάκι εκείνο το Σαββατιάτικο πρωινό. Θυμάμαι εκεί κοντά βρισκόταν και ένας φούρνος. ‘Ηταν γωνιακός, ένας από αυτούς τους παλιούς. Περνούσες απ έξω και μπορούσες να μυρίσεις το φρέσκο ψωμί που έψηναν. Συχνά μπαίναμε μέσα και παίρναμε εκείνα τα κουλούρια που τόσο σου άρεσαν.
Κάποια στιγμή με ρώτησες αν ήθελα να πάμε σινεμά, θυμάσαι; Είχες πει για ένα ωραίο θερινό στου Ψυρρή. Πήγαμε, τελικά. Στο μέρος που είχε πρώτη θέση κάτω από τα άστρα, με το καλοκαιρινό αεράκι να φυσάει απαλά τα μαλλιά μου. Βλέπαμε κάποια πορτογαλική ταινία.
Αν ρωτούσε κανείς, αυτό είναι το μόνο πράγμα που θυμάμαι από την προβολή. Δεν μπορούσα να πάρω το βλέμμα μου από τα μάτια σου. Αυτά τα μελί μάτια που δεν έχω σταματήσει να σκέφτομαι έκτοτε.
Το ξημέρωμα μας βρήκε χωριστά.
Θυμάμαι σου άρεσε να απαθανατίζεις τους δρόμους της Αθήνας σε φιλμ, να κρατάς τις στιγμές και τις αναμνήσεις φυλαγμένες σε κάτι που θα μπορούσε να μπει ακόμη και στην τσέπη σου. Εσύ της φωτογραφίας, εγώ της συγγραφής. Μου άρεσε – και ακόμη μου αρέσει – να γράφω, και να δημιουργώ εικόνες με λέξεις, ακόμη και κόσμους ολόκληρους. Να προκαλώ συναισθήματα, ή και να εκφράζω τα δικά μου.
Το δεύτερο, στην προκειμένη. Μόνο εγώ ξέρω πόσα σημειώματα έχω στο συρτάρι μου κρυμμένα, σημειώματα που περιέχουν γραπτά που δεν θα δουν ποτέ το φως του ήλιου.
Γραπτά που μιλούν για τις σκέψεις τις οποίες δεν κατάφερα να μοιραστώ ποτέ μαζί σου. Γιατί δεν είσαι εδώ. Ξυπνάς κάπου αλλού τώρα, και δεν σκέφτεσαι πλέον την άδεια πλατεία. Την πλατεία μας. Και φοβάμαι. Δεν σου το είπα ποτέ, αλλά έχω την τάση να κρατώ λίγο πιο σφιχτά ότι αγαπώ για να μην μου φύγει. Εσύ όμως…εσύ φτιάχτηκες για να έχεις την ελευθερία σου, να πετάς μακριά. Ίσως για αυτό και ο κόσμος μου να σε πληγώνει, ίσως για αυτό πονας κοντά μου.
Οι φίλοι μου λένε πως τα πράγματα που γίνονται με κάνουν πιο ώριμη, αλλά δεν θέλω. Όχι ακόμη. Είναι πολύ νωρίς για να σε αφήσω, πολύ άκαρδο το να σε ξεριζώσω από μέσα μου τόσο εύκολα. Εσύ πάλι μου ειχες πει πως όλα θα είναι εντάξει, όλα θα πήγαιναν καλά. Κάναμε την τελευταία μας βόλτα με το αυτοκίνητο τότε, μα δεν το ήξερα.
Αν και δεν θα έπρεπε να περιμένω κάτι παραπάνω, υποθέτω. Θυμάμαι έλεγες πως ήμασταν σαν ένα ζευγάρι διαφορετικές κάλτσες.
Παρόλα αυτά, μαζί με εσένα έχασα ένα κομμάτι του εαυτού μου. Υποσχέσου μου πως θα το προσέχεις. Θα προσέχω και εγώ το δικό σου.
Κάποτε δεν πίστευα στη μοίρα. Ξέρεις, στις νεράιδες και τις κόκκινες κλωστές που ενώνουν τους ανθρώπους. Αυτό το κάτι που εγγυάται πως θα είναι για πάντα μαζί.
Πίστευα πως θα ήμουν καλύτερα κάπου αλλού, μια μοναχική ηλιαχτίδα ανάμεσα στα σύννεφα μιας καταιγίδας ενός ξένου ουρανού. Μα εσύ…εσύ μου έδειξες πως είναι. Πως είναι να αγαπάς και να αγαπιέσαι από τον ήλιο τον ίδιο. Μου έδειξες πως οι μόνιμες καταιγίδες είναι περιττές.
Η αλήθεια είναι πως παίξαμε παιχνίδια. Τα γνωστά παιχνίδια των πληγών —στόχος του ενός τα πληγώσει τον άλλον. Ακόμη και μετά από αυτά όμως, στο τέλος της μέρας, εσύ ήσουν πάντα εκεί όταν τα πάντα φάνταζαν θολά, και ένιωθα πως κανείς δεν με καταλάβαινε. Γιατί εσύ… εσύ ήθελες να με γνωρίσεις πραγματικά. Να μάθεις τα πάντα για μένα από εμένα. Χωρίς τρίτους να μπαίνουν στη μέση.
Και κάπου εκεί διαπιστώνω, όσο κλισέ και αν ακούγεται, πως εσύ είσαι ο άνθρωπος με τον οποίο θέλω να περάσω το "για πάντα" μου. Να του ψιθυρίζω τα "σ'αγαπώ" που έχω κρυμμένα στην άκρη του μανικιού τα κρύα βράδια που όλα δείχνουν σκοτεινά.
Being haunted by
the memories.
Merciless hunter chasing
me down
going for the kill.
But
I wonder
what is there to
hunt.
For there's nothing
in there
my heart collecting
dust.
They're hunting a
no one
nothing but
a wounded deer
waiting for the
final shot
to bleed out.
Το writing prompt που σου δίνω είναι να γράψεις για κάτι που σου συναίβει σήμερα, όσο basic και αν ήταν η μέρα
The ticking of the clock echoed, a reminder of the time practically chasing after them. They thinly chopped the potatoes, before dropping them into the boiling water. Just like their mother taught them.
Moments like this, Ash couldn’t help but think of the first time they stepped foot in a professional kitchen. At 17 years young, they had already learnt their first cutting techniques, waiting to be mastered.
Now, at 32, they feel more ready and sure of themselves than they did before. Their movements are swift and calculated; nothing like the inexperienced teenager a few years ago.
After making sure everything was under control, they went over to the pork. A quick glance at their list of spices was enough. Their finger slid through the lines, the pages ever-so knocked up and the handwriting messy. They knew exactly what they needed. The perfect mix of traditional and modern, something that would appeal to almost every taste. The prep cook had already made sure it was slowly cooking. Even in its current state, in the big, steaming pot, the bubbles bursting soundly, it was certain to make one’s mouth water. The cozy feelings its soft smell caused, could take them back to their first job as an intern, merely following instructions from more experienced individuals in the kitchen. This was Ash’s favourite recipe by now; courtesy of their first chef at the seasonal job they worked right after culinary school.
When the potatoes were ready, they took them out to prepare the puree. They followed the basic steps to making it, but added their own little twist; chives. Thinly chopping them up, they dropped them in. They were told that chives added flavour on the mashed potatoes on their second job; they’ve been adding them in since then.
After a while, Ash checked the pork; the kitchen fork could easily pierce it, and the meat was practically falling off the bone. They nodded to themselves; it was ready to be served.They grabbed a couple plates, and virtually covered an entire counter with them. With practiced ease, they added the mashed potatoes on the bottom in the shape they knew so well, followed by a generous piece of pork, covered in that thick, brown sauce that always left them wanting more. Then, they topped it off with some finely cut parsley.
Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
✓ Live Streaming✓ Interactive Chat✓ Private Shows✓ HD Quality✓ Free Actions
Free to watch • No registration required • HD streaming
Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
✓ Live Streaming✓ Interactive Chat✓ Private Shows✓ HD Quality✓ Free Actions
Free to watch • No registration required • HD streaming
Έτσι είναι η ζωή.
Σαν κουκλοθέατρο.
Ο καθένας καλείται να
παίξει ένα ρόλο.
Οι "καλοί" επιβραβεύονται,
οι όχι τόσο τιμωρούνται.
Οι κούκλες
πετιούνται στο κουτί.
Το κουτί των ανεπιθύμητων
μακριά, κρυμμένες από
το φως του ήλιου.
Έτσι δουλεύει ούτως ή άλλως.
Τα υπάκουα πλάσματα επιβιώνουν.
Τι και αν όμως
οι ανυπάκουοι επαναστατούσαν;
Τι και αν
έβγαιναν από το κουτί;
Τι και αν έδειχναν το δρόμο;
Έδειχναν πως
δεν χρειάζονται οι
ρόλοι
πως το να υποδύονται είναι
περιττό.
Και πως
ίσως
ο αυτοσχεδιασμός
είναι το μεγαλύτερο
βραβείο
που θα μπορούσαν να έχουν.
Hi,
it's been a while. How have you been? I hope you've been well. At least, a part of me does. The other...well, the other can't help but hope. Hope you are in the same place as me. That some that some things, places, scents still remind you of me.
Remind you of my face, voice, presence. How my hand used to feel nestled in yours, how tight and nice our hugs were.
How my lips felt against yours.
You see, the childish and vengeful part of me hopes you miss me a little bit. Miss the conversations, the shared laughs, everything. That walk downtown, our last walk. Our first kiss in that crowded cafeteria. You let me make the first move that day. My heart was racing at the thought of it.
I don't miss you anymore. Not you but the feelings? That's another story. The excitement, the shy glances, the handholding...everything. I miss it. I miss it so much.
...Okay, maybe I do miss you just a little bit. But it doesn't matter. Your mind is elsewhere and, besides, you weren't the one for me. Oh, well. It happens. But still, I can't help but think. The "what ifs" are eating me alive. This letter is getting quite long, and yet I feel I've told you nothing.
"It's not like you'll ever read it anyway" I'd like to say and yet...I wonder if, by some mircavle, the future wants us together. To go on dates and do all the things you'd call me sappy and cheesy for. To finally be able to call you mine.
I don't know. But for now, this stupid letter will have to do.
Aster
It's crazy how
much you are
like Summer.
Burning
hot sun yet
refreshing gentle
afternoon breeze.
Fleeting moments
touches and affairs.
Summer affairs.
Silly and unimportant
yet
they leave scars
behind.
The blazing sun is
burning my skin.
How much longer am
I to endure this?
Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
✓ Live Streaming✓ Interactive Chat✓ Private Shows✓ HD Quality✓ Free Actions
Free to watch • No registration required • HD streaming
Φοβάμαι.
Πως μια μέρα θα
λυγίσω.
Πως δεν είμαι αρκετά δυνατή.
Να μην γυρίσω
πίσω
στις αγκαλιές, αν
μου το ζητούσες.
Φοβάμαι
πως ότι νιώθω δεν
είναι παρά μια πόρτα.
Κλειστή, μα όχι
σφραγισμένη
επιρρεπής στο
ν'ανοίξει.
Με τα σωστά λόγια,
το σωστό άγγιγμα.
Φοβάμαι
πως θα κυλίσω
στα ίδια λάθη
επειδή δεν έχω καταφέρει
να την κλειδώσω.
There are so many ways
I could write about you.
I could compare you to
diamonds.
To the greatest treasures known to man.
I could compare you to
places, castles and palaces.
And yet
Yet.
I chose to compare you with stars.
For while being far away
unable to be bought
they're the most precious of them all.
Reminding me of
the very human essence.
Because aren't all people
made of stardust?
theartofmadeline
areudirty
blakekathryn
