ŞÖYLE ANLATAYIM ;

Baba açtığın yaralara yara bandı yetişmiyor.

Annem ağlar diye ölemedim.

Geçmiş öyle içine çekiyor ki geleceğim yokmuş gibi..

Kanadı kırık kuş merhamet ister.

Çocukluğumu babam, gençliğimi sen çaldın.

Beni hafifçe unutun.

Önce baban gider sonra kimsen kalmaz.

İnsan insanı affedince hürdür.

Artık öyle bi oldum ki “kimse beni sevmiyo” dediğimde içimden ben seviyorum diyemiyorum bile.

Hani demiş ya şair “Giden her zaman kaybedendir” peki hiç düşündün mü şair amca bunu yazarken “Kalan ne haldedir ?”

Bir baba dünyaları kaldırır da ; yükünü belli etmez.

“Dayanmak”ık içinde “yanmak” da var.

Zaman bütün hayallerimin ağzının payını verdi.

Kimseye kızmıyorum ama birileri kutlama yaparken bazıları bunları görüp ağlıyo olucak.

Ben babamın sesini unuttum.

Bu acı, yer çekimi gibi beni aşağı çekiyor.