Gidenlerin bir yandan kaldığı bir dünya bu. Adımlarımızın ileri yüzümüzün aklımızdakinde kaldığı.. Vazgeçmem gerektiğini bile bile hala bir umut taşımak çok garip şuan içimde. Ben hep umutlu bir kızdım ama umutta bir yere kadar. Öyle insanlar var ki defalarca kez kırmaktan, üzmekten çekinmiyor. Kırgınlığı, üzüntüyü bilip te bunu nasıl karşındaki insana yaşatabiliyor ki bir insan? Ben hep yaşadığım duyguları, hisleri kimseye yaşatmamaya çalıştım hep. Daha üzeceğimi, kırılacağımı anladığımda gittim hep mesela. Konuşsam yıkacakken o koca dağlara susarak gittim, kendime konuştum sadece. Sadece ben duydum. Gidesiye kadar çok çabaladım ama. Hep bir tık daha fazlasını zorladım, uğraştım, çabasızlığın pişmanlığını yaşamamak için. Şimdi ise elimden geleni yaptığımı biliyorum, çok çabaladığımı da biliyorum ama niye hala içimde bir acaba daha var? Ne bu kendimde ki eminsizlik.
Tek bir şeyin eminliği var üzerimde. Buda herkes gibi mazi olacak. Bir akşam güneşi ile unutulacak, tatlı güzel bir anı olarak kalacak bende yaşananlar. Zaman bu hisleri bünyeme alıştıracak, şuan ki kadar rahatsız etmeyecek artık beni. Bu kadar düşünmeyeceğim de belki hiç hatırlatmayacak bir daha bana.
theartofmadeline
kaledo-art
tangentwithtanner
janainaart
