edip cansever’in dediği gibi ‘‘alıp başımı gitmek isterdim. isterdim ama kalırdım.’’

seni sevmekten önce anlamak isterim. seni bir yaşam boyu bitirmek değil de sana hep, hep yeniden başlamak isterim.

“gülümsediğini görüyorum, ama üzgünsün.”

Kendimi o kadar yalnız, kimsesiz hissediyorum ki. Boğuluyorum

"İsteseydin çepeçevre sarardı seni kollarım, bir yuva gibi hissettirir, sığınacak tek limanın olurdum." diye düşündü kadın. Acı dolu bir tebessüm ilişti ardından yüzüne, o hiç sevilmemişti ki, sevildiğini sanmıştı. Yuva hissiyatını da bilmezdi ki. Ona biçilen mutluluk veya sevgi değildi belkide sevgisizliğin kadınıydı, kim bilir.

"yüreğini kolla aureliano, ölmeden çürüyorsun."

Yüreğini incitmişler senin küçük kız, hırpalamışlar. Yüreğim acıdı demişsin, bir darbe de onlar vurmuş. Sen çepeçevre sarmışsın yüreğini minik ellerinle, yinede çatlatmışlar. Sonra gelmiş biri çiçekler ekmiş çatlaklarına, elleriyle sarmış o çatlakları. Yüreğini söküp ona vermişsin, cânından çok sevmişsin.. Sonrası mı?Sonrası yine hüsrân, yine solmuş bir çiçek bahçesi.

İnsan insanın pişmanlığıdır

nasıl da atlatamadık hiçbir şeyi. nasıl da yerimizde sayıyoruz hâla ama.