öpmeye başladığımda yazılmış tüm şiirlerin tadı ağzımdan vücuduna bulaşıyor

aynı vaziyette bir daha tutuşmamayı diliyorum fakat bir o kadar tutkunuyum tüm bu yangının. ne kadar çok itiyorsa bir o kadar da çeken bir şeyler var bastırdığım. seni izlerken yakalanmaktan hiç korkmadım ama severken göreceksin diye aklımı kaybettim. kötü biri olmadığımı fısıldayan halini özlüyorum bir de kötü biri olmayan halimi. yine de yitirmeden avuçlarımda sana sakladığım şeyler var. kimsenin dokunmasına izin vermediğim, düşünürken bile bir başkasına değmeyen sözcükler. şehrin ve ağzımın tadı yok. nefesim tenine çarpmıyor. dudaklarını ıslatmıyorum. vücudunun hiçbir yerinde izim kalmadı. hepsine tamam, en azından gözlerimi kapat. sabah siktir olup gideceğim, bu gece uyut beni

bir dengem yoktu ama seni kurban etmedim

deneyimlemem gereken onca şey varken kendi sınırlarımı zorlamayı tercih ettiğimde bile senden uzaklaşmak seçeneklerden biri değildi. bir zahmetin ürünü diyemem fakat koşarken çok yoruldum. gözlerimi gördüklerime kapatamadım, yok sayamadım, sorgusuz kabul edemedim, güvenemedim. durmama sebep olan ne varsa gün sonunda içime işledi. sen dikişlerimi sararken gözlerine bakamadım. yatağında pek kalamadım. hayallerine katılamadım. kalbimi açamadım. aklımdan fikrimden uzakta bir anlam aramaya çalıştın. bir sıcak demir kadar yorgundum boş kalan ellerini bağışlayamadım. seni saramazdım sebebi de sendin bu yüzden en çok sana kızdım. meydan okumaların, susmaların, inatlaşmaların, öpüşlerin. artık hiçbirine katlanamıyorum. zihnine dahi başkası değerse oyun biterdi, oyun bitti

bu havaları ellerin cebimde geçirmeyi seviyorum, adımlarım hızlanırken ıslak bir öpücük beklemeni ve kahkahalarını, kahveden yanan parmaklarını. seni ve sonsuz kere seni

arkama baktığımda hissettiğim tek şey bulantı