sonra gittin birlikte kışlıkları naftalinleyecektik

zaman hâlâ uçup gidiyor ve bugün gülümseyen bu çiçek yarın ölüyor olabilir

imkanım olsa sana güzel bir geçmişte alırdım baktıkça burulmazdın gülerdin hep

muazzam bir ihtimalsin

insanın kelimelerini emanet edebileceği bir yüzün var senin

senin duygu radarına girmek için illa ölmek mi lazım behzat

senin gücün benden sevilebilecek bir adam yaratmaya yeter, unutma. bir insan nasıl sevilir hatırlamıyorum. öğret bana. tut elimden, gözlerimin içine bak, okula başlamış çocuğa alfabeyi öğretir gibi, kırk yıllık budiste namaz kılmayı öğretir gibi, sabırla öğret bana seni sevmeyi. merhameti ve şefkati elden bırakma. öyle bir bak ki bana, hırçınlığım gözlerinin buğusundan utanıp kendi kendini yok etsin.

ben çiçeklerin samimiyetine inanıyorum. ister tenekeye ekin, isterseniz en pahalı saksılara. emeğiniz kadar güzelleşiyorlar.

bana bakınca hiç mi içinden “bu sevgi heba edilmez.” demedin.

mektubunu aldım. yazını görür görmez çocuk gibi ağladım. o kadar hiç, o kadar boş, manasız, öyle haksız yere senden uzağım ki.

onun iki dudağı arasında başladı ve bitti benim her devrimim.

"şurama batan" diyor şair, "şurama batana özlem demeselerdi; bıçak derdim."