yüzünü yakın tut

Bu kadar huzurlu olacağımı bilseydim götünüze tekmeyi çok önceden koyardım.

Asla vazgeçemem sandığım şeylerden bu kadar çabuk ve güzel vazgeçişim bana da şok oldu

Bir insan sürekli mi hayal kırıklığına uğrar cümlesinin kanıtıyım.

Günaydın unutuldum mu şimdi ben?

Beni haber sunarken bi dinleseniz gülmekten ölürsünüz. :(

Yabancı bir blog var ne paylaşsam/rblesem beğeniyor. Acaba anlıyor mu yazılanları?

Bana yuva olan da, beni kapı dışarı eden de aynı kişi.

Aramızda ne geçerse geçsin seninle aynı yastığa baş koyma isteğine engel olamıyorum.

Herkesin gelip geçici olduğunu, en iyi tanıdığın insanın bile günü geldiğinde birden yabancı birisine dönüştüğünü, affedilmiş gibi gözüken her şeyin aslında bastırılmış bir yük olduğunu, ne olursa olsun kimseye sırtını yaslamaman gerektiğini ve daha sayamadığım nice şeyler öğrendim. Bunları öğrenmek genel anlamda her ne kadar hafifletmiş olsa da bazen insanın içine taş bırakabiliyor. Bazen kimseden bir şey beklememeyi kendine defalarca kez hatırlatıyorsun. Bazen üzüleceğini anladığın an kabuğuna çekiliyorsun. Hayat bu şekilde yaşanmaz. Böyle kimseye güvenmeden, inanmadan yaşanmaz. Ama içindeki o taşı da kaldıramıyorsun. Omzundaki o yükü de yok edemiyorsun. Şimdi kaldın mı böyle?