Örselenme
Icimde curumeye yuz tutmus bir saksi cicegi var. Suyunu gunesini eksik etmiyorum. Ama gel gelelim hava sartlari dis etkenler cicegimi halsizlestirdi. Rengi solgunlasti. Aylardir heyecanlanmiyorum, sevinclerim hep dozunda, uzuntulerim uzun ve yikici degil, mutsuzluklarim alalade,tebessumlerim yarim. Bunlari ne ifade etmeye calistim ne de sorguladim. Hissediyordum icimde bir bir ölen bir seyler var. Ben bunu degisme, yenilenmeye vurmaya calisiyordum. Fakat kazanimdan cok orselenmeye basladi bir şeyler. Eskisi gibi degilim. Yuzlesmem hakikatimi iyi bilenlerin soylemleriyle gerceklesti. Neyim oldugunu ben de bilmiyor,bilmek de istemiyordum. Ben sevindimi futursuzca sevinen, asik olan, uzuntusunu en dibini gorene kadar yasayan.. Hepsi ucup gitmisti. Tum duygular birbirine yakin, tum duygular oyle yada boyle ama hepsi alalade geçip gitmeye baslamisti. Basta doruklarda yasamadigim duygular adina sevinmistim. Zira kendime zararim dokunmaz olmustu. Velakin sonralari kendimden sıkılmaya basladim. Eskiden hissettiklerimi hissedememek beni uzuyor, bosluga savuruyor. Nedenlerini ararken cok deger verip cok kirilmalarim, cok inanip cok yanilmalarim ve bol sukut u hayallere rastladim. Pes etmeden deneyisler, cabalar artik beni bir takim seyler karsisinda kayitsiz yapmisti iste. Kendimi olaganca gucumle elestirdim. Ama size de bir kac sozum var. El birligiyle siglastirdiniz, dizginlediniz icimdeki tum duygulari. Tebrik ederim. Ugrasip didinen ekip calismasi halinde bir gruh olsa ancak boyle basariya ulasabilirdi. Tesekkurler. Yorgunum. Inanclarim yarim. Hep tutundugum icimdeki sese ulasamiyorum. Durumun farkinda olmak cozmek icin bir adimdir derler. Ama ben kalbimi ortaya cikarip artik hareket edemiyorum. Icimde curumeye yuz tutmus bir saksi cicegi var. Kokusuna, renklerine hasret kaldigim.. Ne yapsam nasil yapsam bilmiyorum. Cicegimin eski gunlerini ozluyorum.
