#siradan

#eskisehir de #batikent de @yilmazbuyukersen baskanin sehrinde #siradan bir #sokak ... . . . #23nisan #23nisanulusalegemenlikveçocukbayramı (Eskişehir Batıkent Mahallesi) https://www.instagram.com/p/COAlFLJFzQsid3kDXI8vpuMjEUX5Oik92MKQCY0/?igshid=ootznwyn6wau

DİKKAT EDİYORMUSUNUZ HER ŞEYE DÜKKANLARA,TAKILARA,GİYİME,INSTAGRAM RESİMLERİN HER ŞEY AYNI SANKİ KISIR BİR DÖNKÜ YARATICILIK SIFIR INSTAGRAMIN 10 POSTUNDAN 9 U AYNA SELFİSİ AYNI POZ İNSANA BİR ÖĞ GELİYOR BAŞKA BİR ÖRNEK RENKLİ SAÇ YA ABİ BIRAKIN ŞUNU YAPMAYIN HERKES YAPINCA OLMUYOR İŞTE SIRADAN DEĞİŞİK ŞEYLER ÜRETİM BİRİNİZDE KAZITTIĞINIZ SAÇI BOYAYIN YA DA DERİ ALTI DÖVME YAPIN.BİR ŞEYLER ÜRETİN TEK DÜZE GİTMEYİN.

Duygusuz yapilan her is; yarim olmaya, yarim kalmaya mahkum. Duygumu katmadan yazdigim her yazi, oflayarak yaptigim her yemek, sevmeden gittigim ders, oylesine kurdugum iliskiler kotu, tatminsiz sonuclu, siradan olmaya mahkum. Ben bunu biliyordum aslinda. Ne ara aklimin kuytu kosesine kacmis, hay allah. Tutkuyla yaptigimiz her ise selam olsun. O is ki elbet bir yanindan güzelliği yakalayacaktir.

View On WordPress

Icimde curumeye yuz tutmus bir saksi cicegi var. Suyunu gunesini eksik etmiyorum. Ama gel gelelim hava sartlari dis etkenler cicegimi halsizlestirdi. Rengi solgunlasti. Aylardir heyecanlanmiyorum, sevinclerim hep dozunda, uzuntulerim uzun ve yikici degil, mutsuzluklarim alalade,tebessumlerim yarim. Bunlari ne ifade etmeye calistim ne de sorguladim. Hissediyordum icimde bir bir ölen bir seyler var. Ben bunu degisme, yenilenmeye vurmaya calisiyordum. Fakat kazanimdan cok orselenmeye basladi bir şeyler. Eskisi gibi degilim. Yuzlesmem hakikatimi iyi bilenlerin soylemleriyle gerceklesti. Neyim oldugunu ben de bilmiyor,bilmek de istemiyordum. Ben sevindimi futursuzca sevinen, asik olan, uzuntusunu en dibini gorene kadar yasayan.. Hepsi ucup gitmisti. Tum duygular birbirine yakin, tum duygular oyle yada boyle ama hepsi alalade geçip gitmeye baslamisti. Basta doruklarda yasamadigim duygular adina sevinmistim. Zira kendime zararim dokunmaz olmustu. Velakin sonralari kendimden sıkılmaya basladim. Eskiden hissettiklerimi hissedememek beni uzuyor, bosluga savuruyor. Nedenlerini ararken cok deger verip cok kirilmalarim, cok inanip cok yanilmalarim ve bol sukut u hayallere rastladim. Pes etmeden deneyisler, cabalar artik beni bir takim seyler karsisinda kayitsiz yapmisti iste. Kendimi olaganca gucumle elestirdim. Ama size de bir kac sozum var. El birligiyle siglastirdiniz, dizginlediniz icimdeki tum duygulari. Tebrik ederim. Ugrasip didinen ekip calismasi halinde bir gruh olsa ancak boyle basariya ulasabilirdi. Tesekkurler. Yorgunum. Inanclarim yarim. Hep tutundugum icimdeki sese ulasamiyorum. Durumun farkinda olmak cozmek icin bir adimdir derler. Ama ben kalbimi ortaya cikarip artik hareket edemiyorum. Icimde curumeye yuz tutmus bir saksi cicegi var. Kokusuna, renklerine hasret kaldigim.. Ne yapsam nasil yapsam bilmiyorum. Cicegimin eski gunlerini ozluyorum.

Eskiden yol hazirligi denildi mi bir aksam onceden her seyim hazir nazir beklerdim yola cikmayi. Simdilerde yol nasil kaniksandiysa icimde biletimi almayi bile son dakikaya birakiyorum. Valiz hazirligiysa yola cikmadan bir kac saat once gerceklestirdigim oluyor. Varacagim yerlere heyecanim mi azaldi, yolculuga o kadar cok ciktim ki artik siradan bir hal mi aldi; bilmiyorum. Daha elimde somut hic bir veri olmasa da bu aksam yollarda olacagim diye umuyorum. Yine bana yollar..

Insan "farkli" oldugunun ne zaman bilincine varir? Bu sorunun cevabini bilmiyorum. Insan bu farkliligi hissedip dile getirmeye basladigi zamanla cevresi tarafindan yadirganmaya basladigi zaman ayni dilime tekabul ediyor. Basta bir ovunme, kendini begenme olarak algilaniyor bu farklilik siradan insanlar tarafindan. Zaman gecip farkli olan diğer insanlarla tanisip konustukca rahatlama yasiyor bu insanlar. Farkliligi ac deseler, bilmiyorum ilkin ne derim. Genel kurallardan biraz bagimsizlik, yazilip cizilmis gelenekler goreneklerden bir nebze uzaklik ve belki en buyugu ozgurluk. Farkli bir insana sorsalar, elbet oldukca memnumdur halinden. Hele ki kendine benzer insanlari gordukce daha da iyi hissetmeye baslar. Kimisi cevresini kucumser icten ice. O baska. Peki kendine benzer insanlarda uzak dusmeye basladiysa? Kendime gelince bir ego meselesi yapmaksizin farkli oldugumu hissediyorum. Su gunlerde bu beni rahatsiz bile ediyor ara sira. Belki daha az okusam, belki daha az ozgur olsam cok dusunmesem, cok sorgulamasam her sey daha kolay olacakti. Zaten cehalet mutluluk getirmez mi? Buna sonuna kadar inanip mutlu bir cahil olmayi istemezdim orasi ayri. Kim bilir. Hayatin normal standartlarda onume sunduklarina bende herkes gibi adapte olsam daha kolay olacakti eminim. Onda bir sey var demeyecekti tum o 'normal' insanlar hakkimda. Bir yanlariyla sevip diger yanlariyla tam oturtamayacaklar hicbir zaman beni kafalarina ve bu cok yorucu. Bu bir secim degil aslinda. Mutlu yada mutsuz olmanin bu durumdan sikayetci olup olmamanin hicbir onemi yok. Eger ufkun acilmissa bir kere, ait hissedememeye baslamissan kendini bir cok olagan seye artik elden bir sey gelmez. Bir secim yapacak olsam bilmiyorum hangisini secerdim. Siradan ve mutlu mu, yoksa karmasik ve nadir mutlu olan mi olmak isterdim? Icimde yalnizlasiyorum, disimda kalabalik ve sen sakrak. Icimden gecenleri goremeyen, yakin pencereden bile bakamadigim insanlara anlatmak oyle guc ki ve bunun icin direniyor olmak hala.