" ateş böcekleri girecek kadar alçacıktı penceremiz

hiç basamak yoktu sevinçlere

bin uykuyla dolu ve uykusuzduk

biz hep böyle güzeldik ve çocuktuk"...!

Çocukluğun biteceğini bilseydim,

Her ne pahasına olursa olsun oynardım...!

Seninle çok mutlu oldum. Çok. Çok sevdim seni. Yıllarca aşkımı sana, derdimi sana, nefesimi sana. O fotoğrafta gözlerinin içi gülen küçük kız, seninle yaşlanacağına inandı, yemin ediyorum öylesine değildi. “Sonsuza dek, birlikte.” diye imzalanan fotoğraflar. Biz ne çocuktuk, biz ne güzeldik. Birbirimizi mahvettikten sonra hayatlarımızı da mahvettik.

Ben bu hayatı hayat saymıyorum, bana inan. İnsanoğlu allahtan unutuyor. Her gün o fotoğraflardaki  hayatı hatırlasam, ölürüm. Şimdi bu yanılsamayı yaşarken mutlu sayabiliyorum kendimi. Kandırmazsan kendimi nasıl yaşarım?

Hayatın en güzel duygusunu doya doya yaşadım. İnanılmaz. :) 

Kutsanmış hissettim.

Ve yitti.

"Ne kadar ağır ilerliyorsun hayatın yörüngesinde;

sanki bir şeylerin yitip gitmesine mani olacakmışsın gibi

Bu tuaf, kaybetmekten korkmamalı insan.

Çünki kazandığın her şey sana ödünç verildi."