ŞenayElvan

Zihnin Sokaklarında

                   “Siz çok ters yürümüşsünüz.” dedi muhite hakim olduğunu anladığım beyefendi. “Burdan ya düz yürüyüp caddeye çıkacaksınız, ordan otobüse binebilirsiniz. Saatte bir geçiyor 7C. Ya da caddenin sonuna da doğru yürüyüp metro durağının ordan dolmuşa da binebilirsiniz” 

                    Buraya zaten yine birinin yol tarifiyle geldim, bir saattir yürüyorum. Çok yorgunum ama adama yansıtmama gerek yok, teşekkür edip tekrar ters yöne yürüyorum işte. Neyse ki geç kalmak diye bir şey yok. Hiç beklenmediğim bir yere gitmeye çalışıyorum. Yine de yol zül gelmeye başladı. Ayaklarımın altı yanıyor. Rahmetli anneannem bunun genetik olduğunu söylerdi. Annem aynı fikirde. Annemle epeydir konuşmuyoruz. Sevgisizlikten değil. Peki neden, şimdi ben de hatırlamıyorum. Büyürken ben çok değiştim sanırım, nasıl oldu bilmiyorum ama yavaş yavaş mecburen iletişime geçen iki yabancıya dönüştük. Oysa annesinin yol gösterdiği bir genç kadın olmak isterdim şimdi. Filmlerdeki gibi; annemin bir nasihatiyle ruhumu hafifletebilmek ve tüm ikilemlerimde annemin rehberliğiyle karar verebilmek isterdim.

                     Neyse, caddeye bir şekilde çıktım, otobüsün gelmesine çok var…Sanırım biraz durakta oturup dinleneceğim. Oturaklar dolu, bir yerde de kedi oturuyor. Kedi daha yorgun olabilir, hep bir yerlere gidiyor onlar, sanki acil bir işleri varmış gibi sokak sokak geziyorlar. Bu halleri hep komiğime gitmiştir. Benim kedim pek aceleci ya da oyunbaz değildi gerçi. İçinde bir asilzade ruhu taşıyan, miskin kedim Lila. Gerçek hayat arkadaşımdı. Çok erken öldü. Acaba yaşasaydı yine de ben böyle yollara koyulur muydum diye düşünüyorum. Aldığım çoğu karar yalnızlıkla mücadele edemeyişimden mi? 

                      Akılsız başımın cezasını çeken ayaklarım dinlensin diye burda uyuyan kediyi kaldıramam şimdi. En iyisi oturmadan metro durağına doğru yürüyeyim. Yoğun döner kokuları geliyor, umarım üstüme sinmez. Yorulduğum için tempomu düşürdüm, terli terli bir yere yetişmekten vazgeçiyorum. Yavaş yavaş yürürken de tüm insanları ister istemez inceliyorum. Önünden geçtiğim bu dükkandan ağır parfüm kokuları geliyor, bence içinde bu yüzden kimse yok. Soldaki bankta iki yaşlı dede sohbet ediyor. Nasıl bir hayatları oldu acaba? Bu kadar yaşamak zor gelmiş midir? Bana bu kadarı bile çok geliyor bazen. Kendimi yaşlı hayal edemiyorum.  Bana doğru yürüyen kız grubu var, kesinlikle gündemlerinin önemsiz olduğuna eminim. Bence tek konuları aşık olduklarını sandıkları erkekler. Aptallar… Ben de aptalım  gerçi. Hem de daha büyük bir aptal. Aşkın aptallığı gençken çekilir oluyor sonuçta. Akıllanmaya dair bir ümit oluyor insanın içinde. Ama benim gibi yolun yarısında bir kadın için hala dikiş tutturamamak, aptallığı açıklanamaz kılıyor. Ben aşık olduğumu ve aşık olunduğumu sandım kaç kez. Hep de hayal kurdum, hayallerimi yedi cihana da anlattım. Ve hayal kırıklarımı saymadan kaç kere devam edip yine, yine, yeniden; kaç kere kendimi rezil ettim? Şu anda da yine rezil etmeye mi gidiyorum kendimi?

                     Hayır hayır, panikliyorum; düşüncelerimi toplamam lazım. Terapide öğrendiğim gibi; etrafta olanları düşünmeye devam etmeliyim, kendi kuyuma düşmemem lazım… Evet metro durağına az kaldı, orda dolmuş bekleyeceğim. Döner kokuları geride kaldı, yanımdan beş sarı araç geçti. Ali’nin de sarı bir arabası vardı, satmasaydı keşke. O zamanlar evleneceğimiz için para lazım, o yüzden satıyor diye içten içe onunla gurur duymuştum. İşte beni oyalamayan, sonunda benimle aile kurmak isteyen, benden emin olan bir erkek. O aptal kızlardan değilmişim gibi hissettiğim ilk an. Ama evleneceğimiz için satmamıştı tabii arabayı... Ah bu her şeyi kendime bağlamam, basit her şeye bir anlam yüklemem. O parayla abisine iş kurdular. Neyse onun aile işleri beni ilgilendirmez. Kızmaya da gerek yok, olan oldu. Gerçi abisi o işi batırdı. Söyleyecek çok şeyim var beni ilgilendirmez diyip geçmek zorundayım. Biz evlenseydik en azından yuvamız kurulurdu ama...  Beni il-gi-len-dir-mez! Ali benden fikir almadı ki, gerçi alsaydı ne olacaktı, hayır, abine verme bu parayı bana evlilik teklif et nasıl diyebilirdim? 

                  -Pardon bu dolmuş Karanfil mahallesinden geçiyor mu? Tamam… Bir kişi alır mısınız?

                    Kalabalık dolmuşa zorla sığdım ama çok geçmeden en azından yer buldum, güzel. İnsan her şeye ne çabuk alışıyor, her yere Ali’yle ve arabasıyla gidince dolmuş hayatımdan çıkıp gitti sanmıştım. Şu an oturduğum yeri ise resmen benden önce bekleyen taliplerine fırsat vermeden kaptım. Bana “onu arama, yanına gitme, etme” diyenler oldu ama işte; Ali’nin de iyi yanları var. Bakkala bile arabayla götürürdü beni. Herkes sevgisini aynı şekilde gösterecek değil ya? Ne var yıldönümü kutlamak ona göre değilse? Hiçbir özel günü kutlamazdı ama birçok güzel huyu vardı. Beni çok merak ederdi mesela, korumacıydı bir kere. İnsan sevdiğini korumak ister. Şu an onun peşinde sokak sokak kaybolmam boşuna değil. Doğru olanı yapıyorum. Gerçek aşk için sonuna kadar gidiyorum. Tüm engellere rağmen vazgeçmedim. Gerçi, engeller ya bir işaretse? 

              Dua ederken hep Tanrı’m eğer doğru kişi o değilse bir işaret ver demiştim. Birçok işaret aldığımı inkar edemeyeceğim. Ama aynı Tanrı beni çok ama çok kusurlu yarattı. Kusurlu varlığım yüzünden kimse benim için doğru kişi olamaz. Beklentilerim yüksek ama başkasının da hiçbir beklentisini karşılamıyorum, zor ve yorucu bir insanım. İnsanların beni tanıması karşısında beklentilerinin yıkılması, kötü huylarım karşısında şaşkınlığı ve doğal olarak buna verdiği tepkiler… Bunlar işaret olarak değerlendirilmeli mi? Belki olması gerekendir ve benim değişmem gerektir diye düşünüyorum işte. Ali’nin son kavgamızdan sonra evi terk etmesi, telefonlarıma çıkmaması işaret midir? İşaret değil, ayrılan insanlar böyle yapar. Tamamen kesip atmamıştır belki, belki incinmiştir, aşk acısını yenmeye çalışıyordur sadece? 

             Ama barışmak için ona en sevdiği kitabın ilk basımını sahaf sahaf gezip binbir uğraşla bulduktan sonra, bu filmlere yaraşan jesti bir türlü bin engel yüzünden gerçekleştirememek.. İşaret olabilir mi? Kitabı bulduktan sonra satın alana kadar iki kere dolandırılmak, yeni evinin adresini güç bela bulmak; hadi buldum, adresi ararken kaybolup durmak.  Yani ona ulaşamamak... İşte belki bu işarettir, çünkü filmlerde daha kolay oluyor. Hala “belki” dediğim için, az önce yolda gördüğüm kız grubuna dahil edebilirim kendimi. Çünkü o kadar aptal hissediyorum.Aklım susmuş, kalbimin egemenliğinde sürükleniyorum.

               -Müsait bir yerde bırakabilir misiniz?

İşaretleri düşünmemem lazım artık, geldim işte, herhalde artık doğru muhitteyim. Neden aptal olduğumu düşündüm ki. Büyük bir jest ile hikayemizi yeniden yazıyorum. İleride belki çocuklarımıza anlatamayacağız, çünkü ayrılık utanç verici. Ama Ali, ben ve Tanrı bileceğiz ki bugün yepyeni bir geleceğe adım attık. Tanrı demişken, ben gerçekten inançlı bir insanımdır, son ana kadar da “bir işaret gönder” demeye devam edeceğim, yalnız Tanrı’m, lütfen anlayabileceğim bir işaret olsun. Hah, ezan da başladı, tam dua ederken bu iyiye işaret. Sevim Apartmanı… Bu sokak diyor ama burası sırf dükkan. Bir daha soracağım mecbur.

               -Sevim Apartmanı nerede acaba?

               Aman ne iyi, yine yürüyeceğim ama bu sefer uzak değil. Yürümek güzel şey aslında ama kafan boş olacak. Ya da kafanı boşaltmak için olacak, varacağın bir nokta olmadan. Babam çok yürürdü nur içinde yatsın, hatta yürümek için kendine sebep çıkarırdı, şimdi şimdi düşünüyorum, acaba kafası çok dolu olduğu için miydi? Babam son zamanlarda Ali’ye kızgındı. Belki bana da. Hep annemden duydum.  “Kızımı oyalıyor, kısmetini kapatıyor” demiş Ali için. Bana da belki hep benimle evlenmek istemeyen insanları bulup onlara taktığım için kızgındı. Bana olan kızgınlığını belli etmedi. Ve bizi bekleyerek öldü. Ali’ye kızgın olmam için bir sebep daha. Ne kızgınlık ama, elimde onun için seçilmiş eşsiz hediyelerle saatlerdir İstanbul adımlıyorum. Aşk, gurur, onur, hayal kırıklığı nedir? Hepsi içimde ama içimle dışım niye böyle tutarsız? Ben kimim; içim mi beni ben yapan, dışımda göründüğüm kadar mı varım? 

                  Kaçıncı zildi? Neyse kapı açık, bu da iyiye işaret… Asansöre mi bineyim, ter içindeyim, yürüyeyim mi? Yine kayboluyorum anlamsızca, ne fark eder! Daha fazla düşünmemem lazım, nefes alamıyorum. Terliyorum. Hızlıca kendimle sohbeti kesmek istiyorum, koşar adım çıktım merdivenlerden. İşte geldim; emin olarak geldim, kapısına geldim, beni görecek, sarılacağız ve her şey rayına oturacak. Hikayedeki tüm bilinmezlikler ve başka ihtimaller yok olacak, bugünden itibaren bir daha asla kaybolmayacağız ve kaybetmeyeceğiz. İşte çalışıyorum kapısını. Bugünden sonra hiçbir engelle karşılaşmayacağımıza inanarak…Tak,Tak.

                  -Merhaba, rahatsız etmiyorum umarım…

------------

Sen söyle bana ne olur, nasıl çıkacağım bu cendereden. Cendere dediğim de yaşamak tabii. Ben yaşamak taraftarı değilim, bakma öyle duruyorum zira bir kere gelmişim dünyaya - ne yapayım öleyim mi - istemem bunu şimdi. "Ya yarın daha iyi olursa?" merağıyla tutunuyorum hayata. Ama şunda zorlanıyorum, başaramıyorum anladın mı - yorgunum. Çok yoruldum tutunmaya çalışmaktan. Her şeyden az az kokluyorum. Bir demet çiçeğin zevkini doya doya çıkaramıyorum, gezdiğim vitrinler var görüyorum rengarenk. Kokladığım birkaç çiçek.

Halbuki hayalim bahçelerdi, en iyi sen bilirsin. Belki de sinirim kinim ondan işte. Bir bah.e istedim sadece. Devasa bir bahçe değil; seninle beraber azcık yürümek, iki ağaç gölgesinde gönlümüzü eylemek. Bir ağaç da bizim için dikmenin hayaliyle, berrak bir gecede nefes almak birlikte. Ama gerçek nefes - yani farkında olarak bedenimizin, birlikteliğimizin ve bahçemizin. Küçük de olsa, biliyorum ağaçlarımız meyve verirdi - çiçeklerimiz renkleriyle baş döndürürdü, kediler etrafımızda dolanırdı, bacaklarımıza sürtünürdü - gıdıklanır gülerdik. Beslerdik onları, evleri olurduk. Kuşlar bir öterdi, anlardık ki bizi seviyorlar. Buydu benim hayata dair ümidim. Yaşamaktan anladığım buydu sevdam.

İnsanın kendi canı kanı bile yetip de göremiyor insanın aklını. Kalbini tam anlamıyla kimseye anlatamıyorsun, doğru bu. Ben kalbimi açmaya öyle uğraştım ki o bahçeye senle girebilmek için. Biliyorum hakkım değil ama kızıyorum işte sana; neden, neden anlamadın be beni... Neden beni görmedin...

Bir bahçeyle hayatımın kurtulabileceğini anlasan, yapmazdın böyle. Bence beni anlasan yapmazdın. Değil mi... Buna inanıyorum. Bilerek beni inciteceğine inanmak istemiyorum.

Çok kızgınım mutluluğum, çok kızgınım.

Ha sana ha kadere, ha Tanrı'ya - ha kendime. Bi gün anneme, bi gün babama... Var oluşuma kızgınım. Daha başka olur muydu, ne yapsaydım daha iyi olurdu inan bilmiyorum. Öğrenmek öyle isterdim ki. Hayatımın en güzel gününü yaşamak için ne yapmalıydım; işte 2 bira içtiğimde sorduğum soru bu. Uyuyamadığımda karnıma giren ağrı bu. Gözlerime dolan yaşlar bu.

İsterdim yuva kurmak, yuva olmak. Ben o kadar çok rüya gördüm ki telli duvaklı oyunlar oynadığım. Küçük kızıma akıllar verdiğim ne hayaller kurdum. Sor bana ben memnun muyum şimdi. Sor hadi. Yüreğin yerse çık karşıma. Her şey istediğim her şeyin tam tersi. Hayat çok boktan. Hiçbir şeyim yok. Yorgunum.

Anlatamam, anlatamam işte her şeyi baştan. Ne yaşadığımı söyleyemem. Çok yorgunum.

Bilirsin demek isterdim ama bilseydin biz hala yan yana olurduk. İçimi açtım sana, görünen resim bu evet ama bak bu tablo kaç katman, gel gör dedim. Bazen utandım ama çoğu zaman da utanmadım; bu aşksa dedim her şeyimle ben seninim. Her şeyinle sen benimsin.

Ama bir savaş başladı aramızda.

Tam hatırlamıyorum, nedendi ve sebebi neydi - neden sürüp gitti. Oysa barış imzalamak da var isteyenlerin kaderinde. Kanımızın son damlasına kadar vuruşup kendi bildiğimizi okuduk. Sana ben haklıydım da demem, sen ne doğruydun da diyemem. Sana sadece kaybettiğimizi ilan edebilirim. İkimiz de artık sadece geriye dönüp bakınca görebiliriz birbirimizi. Sadece hatırlayabiliriz o kalp çarpıntısının verdiği parmak uçlarımızı uyuşturan heyecanı. Oysa her gün o heyecanı senin için yaşamaktı dileğim. Her sabah gözlerine bakabilmek, ordan yarınlara güvenebilmekti.

Sanma ki her şey daha iyi... Sanma işte.

Elbet öyle görünecek.

O kadar olsun tanı beni; hayatın yakasından tutarım ben. Alacaklarımı hesap eder alana kadar didiklerim kaderin veresiye defterini. Var bir mutluluk alacağım. Sana veda etmenin yükünü kadere verdim ben. Belki daha mutlu olacağımdır diye diye eskitiyorum günleri, bir gün gerçekten daha mutlu olacağım.

Yol yürünür gider, tamam geçer işte hayat; ama keşke be.

Keşke işte. Nasıl olurdu birbirimizle değil de dünyayla savaşsaydık bir olup? O hayatı düşünmekten uyuyamıyorum bazen.

Neden kötü olduğumu deli gibi göstermek istiyorum bilmiyorum. Belki de aslında yardım istediğim için. İçten içe hep istedim ki, ne kadar üzüldüğümü, nerelerden kırıldığımı bilirlerse insanlar değişirler. Benim de hayatım değişir. Ama gördüm ki bu hep ters tepti ve artık kötü hiçbir hissimi paylaşmamaya çalışıyorum. Kimse kötü olduğumu görmesin, kimse üzüldüğümü bilmesin. Ben hep mutlu, sağlıklı, havalı süper bi' insan gibi görüneyim. Bu çok canımı sıkıyor bazen. Yalanı yaşıyorum diyorum. "Bu Instagram postu kocaman bir yalan."

Ama bir yandan da şöyle diyorum "Fake it untill make it." :D

Hep kötü hissetmekten, kırılmaktan, hep baştan başlamaktan çok yoruldum. Sürekli yenildiğim bir oyundayım. Keyif de alamıyorum artık. Sürekli başa dönüp umutlanıp hayal edip sonunda yıkık bir halde baştan başlarken buluyorum kendimi. Üstüne bir de bu yaşananları da unutamadığım için, var olan hayatımda sürekli geçmişi hatırlayıp, kırgınlıklarıma kırgınlık ekliyorum. Kalbimde sayamadığım yara bandı. Hala atmaya çalışıyor garibim.

Belki ya belki şaşırırım diye yaşamaya devam ediyorum işte. Keyifli neşeli bi' insanmışım gibi, hayatımdan memnunmuşum gibi rol yaparak.

Harika.

Süper bir yaş 29 etkinliği bu. Hayatına bakıp bakıp "meh" diyip içip içip uyumak. :)))

Çok öfkeliyim ya. Öfke bitince de üzgünüm. Her şeyden herkesten bıktım.

selam.

evet bitti yine. bitişlerin ustasıyız artık. Yaş 29.

yıpranacak, üzülecek canımız kalmamış. her zamanki gibi, ayrılık acısını ilişki içinde paralanırken yaşadık bitti. yine ben hak etmemişim evlenip mutlu olmayı.

kanıtlandı ki ben eğlenilecek kadınmışım. :D 2 sene, 5 sene, 10 sene; tüm yıllar birlikte geçsin ama nolur imza atmayalım diyen insanlarla çıkıyorum hep. bu da ben noksanlığım demek ki. artık değerimi düşürmeyeceğim daha fazla. gerçekten yeter.

Geçen aylarda bir yarışmaya bi hikaye göndermiştim. Amaç kazanmak değil de yazmaya alışmak aslında. üzerinden baya zaman geçtiği için bence artık burda da paylaşabilirim. Paylaşıyorum.

KUŞLAR

Kazandıklarımız, kaybettiğimizi hissettiğimiz anların incisidir.

            Bugün kolaylıkla söyleyebilirim bunu. Çünkü ben incimi buldum. Oysa yakın geçmişte bir ölümle dalgalanmıştı içimin denizi ve ölüm, herkesin kaybettiğini bildiği andır. Ben, “yeryüzündeki meleğim” diye sevdiğim, özel mi özel bir kadını; anneannemi kaybetmiştim. Tüm ölüm töreni gelenek göreneklerimizi atlattıktan sonra, anneannemin yaşadığı evde, gerçek hislerimle baş başa kaldım. Çocukluğumun en mutlu anlarının olduğu bir sığınaktı burası. Gece kabus gördüğümde kaçtığım yatağın üstünde oturmuş, benim çocuğum için örülmüş patiklere bakıyordum. İçimde hüznün yanında öfke vardı. Ölmesine yakın bana “mutlu musun?” diye sormuştu ve ben “mutluyum” demiştim. Ona söylediğim son yalandı bu. Bana bakışından mutluluğuma inanmadığını anladım. Benim gerçeğimi benden iyi gören özel bir kadındı o. Etraftakiler evi satma planları yaparken, ben sadece patiklere bakıp bu geleceği ona yaşatamayan kendime, doğmamış çocuklarıma kızgındım. Gittiği için anneanneme kızamadım, yeterince beklemişti.

             Beklemek hep hayırlı sonla, güzel haberle kardeştir bizim ailemizde. Sonu kötüye çıkmaz. Hatta anlatılan bir hikaye vardır: Mutlu bir ailenin genç delikanlısı, askere gitmeden önce ailesinden tek bir şey rica etmiş. “İsterim ki ben gelene kadar hiçbir şey değişmesin. Söz verin bana. Kız kardeşimi sakın ola bensiz evlendirmeyin. Ahıra yeni hayvanlar girmesin, bahçemizde yeni ağaçlar yeşermesin. Geldiğimde hiç gitmemiş gibi mutlu olmak isterim. Olur da dönemezsem bakın göklere, ne zaman kuzgunlar dolaşır; o zaman dönmeyeceğimi bilirsiniz.” Evin biricik oğlunu üzmek kimsenin içinden gelmemiş. O gün yemin vermişler ve askere uğurladıkları oğul dönene kadar hiçbir şeyin değişmemesi için uğraşmışlar. Bir gün gökte uçan kuzgunu görmüşler.  O günden sonra ailenin önüne olmadık fırsatlar çıkmaya başlamış. Köy ağasının oğlu kıza talip olmuş, annenin yaptığı gözlemeler pek sevilmiş de iş tutsun diye konu komşu ısrar eder olmuş. Baba yolda iki küp altın bulmuş. Oysa kuzgunu görmenin hüznünü, hala oğullarını bekleyerek yenmeye çalışan aile, tüm fırsatları reddetmiş. Hala hayatlarını değiştirmeden yaşamaya çalışıyorlarmış. Ve bir gün, oğulları gerçekten çıkagelmiş…  “Hüznünüzü gören kuzgun, benim Azrail’imdi.” demiş oğlan. “Hüznünüzü yenmeniz için karşınıza nice keyifler çıkardı, ama sizin bana olan sadakatinizden öyle etkilendi ki canımı bağışladı, savaştan kahraman bir asker olarak geri döndüm. Bekleyişiniz, canımı kurtardı.“

       Oysa benim için beklemek anlamsızdı, kimsenin ömrü uzamamıştı. Ağlayarak yıllardır saklanan sandığı boşaltmaya başladım. Masa örtüleri, sabahlıklar, sabunluklar, patikler ve arkasında adres olan bir fotoğraf…Fotoğraftakileri tanıyamadım. Genç bir kadın ve oğlu sandığım bir erkek çocuk duruyordu yan yana. İçimde bastıramadığım bir merak yüreğimi kurcalayıp duruyordu. Ne bulursam bulayım iyi hissedeceğime inanarak adrese adımlamaya karar verdim. Belki bir dost görecektim, acımı paylaşacak bir akraba, maddi kaygılardan uzak, anneannemin sevgisinde buluşacağım bir insan.

          Böylece çıktım yas evinden. Önce otogara gittim, iki saatlik mesafedeki köye bir bilet. Bilmediğim bir yerde indim, hava soğuk. Aldırırım sanmıştım ama aldırmadım, çünkü kalbim sürekli yanıyor ve yangın kanımda geziyor. Önce hüzünle, sonraysa heyecanla yoğrulan bir alev topu kalbim. Köyü buldum ama hangi evin kapısını çalacağım, nereye çıkacağım bilemiyorum. Gördüğüm insanlara adresi ve fotoğrafı gösterip duruyorum. Filmlerde herkes herkesi hemen tanır ama ben yorgun düşerek sonunda bir taşa oturuverdim. Bir kuzgunla göz göze geldik. Sanki o an ölüm haberi almışım gibi, ağlamaya başladım.

          “İyi misiniz hanımefendi? Üşümüyor musunuz? “ diyen bir ses ve omuzlarıma düşen bir sıcaklıkla kaldırdım kafamı. “İyiyim.” dedim ve elimdeki fotoğrafı gösterdim yeniden. Umutsuzluğuma doğan ışık işte o an geldi: “Bu fotoğrafın aynısı bizim evimizde var. Buyrun, sizi misafir edeyim, konuşalım.” Aradığım köy evi, şefkatli bir yabancıyla bana gelmişti. Bu yabancının adı Barış, Barış’ın evinde tanıştığım kişi ise babası Muhsin Bey idi. Eve geldikten sonra, Muhsin Bey beni sobanın başında ağırlarken konu geliş sebebime geldi. Fotoğrafı gösterdim. “Saklamış mı bunu…Onca yıl…Ah Kıymet abla…” diye iç geçirdi. “Yanlışınız var, Kıymet diye birini tanımıyorum, bu fotoğraf anneannem Sevim Hanım’ın sandığından çıktı.” dedim birazdan öğreneceklerimi hiç hesaba katmayarak. Muhsin Bey anlatmaya başladı:

          “Bu fotoğraftaki çocuk benim, yanımdaki ise ablam Ayşe’dir. Senin anneannenin de gerçek adı Kıymet’tir… Ben fotoğraftaki yaşlardayken, abim askere gitmiş ve uzun süre habersiz bırakmıştı bizi. Sonra anneannen çıkageldi. Abimi tanıdığını, bir gönül bağları olduğunu söyledi. Abimi son gördüğünde, abim ona bizi bulmasını söylemiş. Kıymet abla kimsesizdi, abimin emanetiydi. Bağrımıza bastık elbette. Beraber bekledik abimi. İki sene sonra, bu sefer kesinkes, şehit olduğu haberi geldi. Abimin tabutu bize hiç gelmedi. Kıymet abla ilk önce öldüğüne inanmamıştı; ama abimin bir silah arkadaşı bize son mektubunu teslim edince…”

           Bir sessizlik oldu. Muhsin Bey’in gözleri doldu. “Başınız sağ olsun.” dedim, çok sıkıştırmak istemeyerek. “Teşekkür ederim kızım… Ama buraya kadar Allah’ın taktiri, bir şey diyemezsin. Kıymet ablanın hikayesi inan gönlümü yaralayan.” Bir iç çekti ve devam etti: “Abim, son mektubunda ne zaman dönerim bilinmez, ama mutlaka döneceğim, bekle beni diye yazmış. Sevdadan biliyorum ama, Kıymet ablayı yazdıkları mahvetti. Son satırlarında demiş ki: “Ölürsem, kuzgun olup göğünü bulurum, o zaman gitmekte özgürsün. Kuzgunu göremezsen bil ki mutluluğumuzun habercisi kırlangıçlar yoldadır, yuvalarını yuvamıza yapacaklar ve bir ömür birlikte olacağız.” Kıymet abla o günden sonra ya kuzgun ya kırlangıç; birinden birini göreceğim diye göklerin delisi oldu. Evden kaçardı sık sık, köyden dağlara gider abimden haber arardı. Ayşe ablam her defasında peşinden gitti. Annemler deli diye artık onu evde istemiyordu. Bizse ona kıyamıyorduk. Bazen kırlangıç gördüğümde Kıymet ablanın yanına doğru kovalardım, yakalamak isterdim onları. Her defasında “bunlar benim değil ki.” derdi. Ne aradığını artık bilemez olmuştum. Zaman geçti, Ayşe ablam bir gün evlenip gitti. Ardından Kıymet ablayı gittiği yerden getiren olmadı. Ben çok aradım, çocuk aklımla nereleri bildiysem gidip seslendim ama…Bu elindeki fotoğrafı o zaman çektirdik. Jandarmaya, polise ve bir de abimin silah arkadaşına verdik bir umutla. Arkasına adresimizi yazdık, Kıymet abla bizi görürse güvenir, kim olsa yanında bize gelir diye. Bir gün fotoğraflarımızdan biri geri geldi. Yanında bir fotoğraf daha.” Konuşurken, bir yandan duvardaki bir çerçevenin arkasını açtı. Fotoğrafın arkasına gizlenen ikinci bir fotoğraf çıkardı. Anneannem, dedem ve annemi gördüm. Arkasında bir not vardı. “Ayşe ve Muhsin’e. Merak etmeyiniz. Bir kırlangıç yuvası gördüm.” “Ne oldu, nasıl oldu bilemedik; hemen fotoğrafımızın arkasına şimdiki adresimizi yazdık ve aynı adrese gönderdik. Haber gelmeyince kalktık, mektubun geldiği adrese yani Bursa merkezdeki evinize gittik. Kimse yoktu.”  Bursa’yı duyunca şaşırdım ama belli etmedim. Ne annemin ne benim Bursa hatırası yoktu.

         “Onu aramaktan ne zaman vazgeçtik biliyor musun, Kıymet ablaya ve abime yakışır şekilde; Bursa’dan döndüğümüzde evimiz üzerinde uçan kuzgunları gördüğümüz zaman… Anlayacağın, Kıymet’in ölümü ve Sevim’in doğumu kuşun kanadındaydı, dolanıp durdu üstümüzde yıllarca…”  Her şeyini bildiğim sandığım sırdaşımla işte bu şekilde yeniden tanıştım. O gün, Barış’ın hazırladığı yer yatağında yatarken bir saniye bile uyuyamadım.

             Ertesi gün, biraz aklımı başıma toplamak için Barış ile köyün çevresinde gezdik. Muhsin Bey’lere dönerken, çitleri mavi bir ev gördüm. “Barış” dedim, “Ne güzel ev, neden boş burası?” “Kimseyi tutamıyorum çünkü.” dedi Barış, bir yandan bahçe kapısını açarken. Barış anlatırken bahçeyi turlamaya başladık. “Gelen elbet gidiyor, Ayşe halamın eviydi burası. Kuzenler yurt dışına yerleşince son zamanlarda çok kiracısı oldu. Organik yaşamaya çalışan iki beyaz yakalı vardı en son. Bir sene kalabildiler.” 

              Barış anlatıyor, ben etrafı inceliyordum. Evin kuytusunda, anneannemi gördüm. Kıymet’i ve Sevim’i. Bir kırlangıç yuvasındaydı. “Barış” dedim; “Ben burda kalacağım.”       

o kadar hiçbiriyim ve o kadar değersizim. öyle dipte hissediyorum ki kendimi. hiçbir meditasyon ve terapi bu hissi enden koparamıyor bu hissi. öyle mücadele ediyorum ki kendi içimde. öyle hastayım ki.

öyle bıktım ki uğraşmaktan.

İzmir'deyim.

Öyle basitce değil ama.

Tam 9 sene önceydi. Buna benzer bir odadaydım, tek bir farkı vardı. Denize bakıyordu balkonum. İlk yüzüğümü o zaman taktım parmağıma, ilk kez o zaman duydum evlenme kelimesini. Biri bana dedi ki, "bunu evlilik provası say."

Saydım.

Bu güzel hayal hiçbir zaman gerçekleşmedi. Tam 9 yıllık bir enkazın altına girdim bu otel odasının kapısını açarken.

Keşke ben daha iyi biri olsaydım ve aşk gözümü kör ettiği gibi kör kalsaydım. Keşke aşkım kendime olmasaydı ve hiçbir şeyin fazlasını istemeseydim.

Her şeyin fazlasını isterken elimdeki aşktan oldum ve bugün fazladan sahip tek şey berbat hikayeler, kalp kırıklıkları.

Zaman geçtikçe mi gözümde güzelleşiyor yoksa, bilemiyorum.

Şunu anladım; bir şeye yeterince üzülürsen, bir gün üzülemediğin bir güne uyanacaksın. Dinmeyen gözyaşı yok. Sızılar daim ama o kalpteki ilk yangın bir gün sönebiliyor da. Halbuki sönmesin diye ne uğraşmıştım.

Şimdi dönüp bakıyorum ve anlıyorum; ben de cahilmişim. Ben de kendimi tanıyamadan, hayatı anlayamadan ne çok yüreği ateşe vermişim. Bugün bakıyorum da o afetlerden sağ çıkan hep başkaları oldu. Ben kendi kendime yenildim.

Uzun bir zaman, bunları düşünerek bugünümü yaraladım. Hatalarımla yaşadım. Pişmanlıklarımda piştim. Ama bir gün geldi ve değiştim. Ne olduysa oldu, yaşamak istedim. Devam etmek, yeniden keyif alabilmek ıslanmaktan ve yeniden sevebilmek. Yeniden, sevilmeye layık olabildiğimi düşünmek. Çünkü ben öyle yollardan geçtim ki ne sevildiğime inanabildim ne sevebildim. Hırpalanmış geçmişimi kucaklıyorum ve artık orada yaşamıyorum.

Hayal kırıklıklarımı hissetmiyorum demek değil bu, her birinin mezarı ayrıdır kalbimde. Gömdüğüm hayallere ağlarım bazı geceler, bir kadeh şarap içer ve kokulu bir mum yakar; mum eriyene kadar hayalimle vedalaşırım. Bazı hayal kırıklıkları çok tanıdık, yine de alışamıyor insan. Her vedanın sancısı kendine has.

Sessizim artık.

Eskisi kadar isyanım yok olanlara. Anladım, büyümek kabullenişmiş. Hayata devam etmek demek kalbinde sayısız mezar açsan da her gün uyanabilmek;bir gün gömeceğini bilsen de o hayali kurmak demekmiş.

Elimde değil işte.

Bir hayalim var. Hala kuruyorum onu. Hiçbir işaret göremesem de bir minik mum alevi kadar umut, her gün o bir hayali yaşatmaya devam ediyor.

Zaman nasıl geçti, ne kadar değişti her şey.

“20 yaşında ben böyle olurum”

“25 yaşında sahip olacağım hayat böyle olacak!”

“Artık 18 yaşındayım, hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Artık her şey benim istediğim gibi şekillenecek. Ben hazırım, hayat beni bekliyor”

Ve ne hayal kırıklıklarıyla geldik bu yaşa düşe kalka. İnsan yaşarken olması gereken buymuş gibi hissediyor. Yani diyor ki, evet bu yaşta bu olur. Evet, herkes bunu yaşıyo.

Ama geriye dönüp bakınca “ben bu zamanı böyle hayal etmemiştim ki” diyorsun. Mesela, ben iş yerinde sıradan bir çalışan olacağımı hayal etmemiştim. Bir ilişki yaşadığımda mesela, çok çok çok çok ama çok sevilecektim. Acayip bir sevgi ki bana karşı anlayış ve merhametin sonsuz olduğu. Ama gerçek hayat öyle mi; bir yere kadar sevilirsin ve o yerden sonra terk edilirsin. Ya da ne bileyim, gelir sarılır sanıyorsun ama kapıyı çarpıp gidiyor. Çünkü öğreniyorsun ki büyüyünce, kimse kimseyi o kadar da sevmiyor...

Beni sevmek ne zor şey bir de. Neden zor. 

Bir evlat neden böyle büyütülür de bu hale gelir. ama durun - son cümlemi silelim hafızadan. anne babayı suçlayacak yaşta da değilim. kendimden sorumlu olduğumu anladığım kadar büyüdüm. anladım aşkın bir kere olduğunu, ebeveynlerin de insan olduğunu ve herkesin kendi yarasına baktığını. kaybettiklerimi anlayacak kadar aklım başıma geldi ve zaman çok geçti.

benim için tek bir şey var artık nefes alabildiğim, önüne bak diyorum - elvan; asla arkana bakma. asla.

devam et.

olanlar oldu ve önemli değil, içindekiler seninle birlikte mezara gömülsün. anıların senin belleğinde yaşasın. hayallerin senin kalbinde var olsun. olmayana üzülme artık. önüne bak elvan, önüne. yarın belki daha güzel olur. belki bir sürpriz olur, şaşırırsın. belki olmaz, ama sen bekleyebilirsin o sürprizi. sana kim karışabilir... içini kim bilebilir....

neden bu kadar karnım ağrıyo, nefesim kesiliyo, titreme geliyo bana bizi düşünürken

söylesin birisi ben ölüyo muyum, bu normal olamaz

bittiğini düşündüğüm an, bi' atak geliyo bana - bi' çarpıntı bu geçmeyen

bu böyle olamaz ya

ben ölüyo muyum

bitiyo alt tarafı ve yola deva; daha önce de bitirdik devam ettik. yine devam edicez. bu kadar.

Yuva kurmak isterken yuvam dağılıyo yine. çok yoruldum. aşk acısı çekmeye bile enerjim kalması 28 yaşındayım. hayatıma devam etmek istiyorum.

sevgi berbat bi' duygu, çok zarar veriyo. çok can acıtıyo yani bu nedir ya...

Büyüdükçe akıllanmadım. Yaşlandıkça farkına varmadım. Giderek kafayı kırdığımı hissediyorum. Dalga geçtiğim için özür dilerim Merve Boluğur; ne hissettiğini iyi anlıyorum. Gerçekten deli gibi bir şey oldum.

13 yaşında bir ergen gibi canımı acıtan herkese laf sokmak istiyorum hala. Sosyal medya benim elime üzgünken-kızgınken asla geçmemesi gereken bir şey gerçekten. Herkese lafları sokup sokup çıkıyorum... İnsanlar nasıl olgunlaşıp içlerine atabiliyor asla anlamıyorum. Beni haksız yere kovan patronumu ifşa etmek, edemesem de hak ettiği lafları söylemek istiyorum mesela. En laf dokundurmadığım halimle bile LinkedIn profilim deli bir teyze gibi.

Beni üzen ve ah ettiğim bazı insanlar var...

Geçenlerde "umarım sen de mutlu olmazsın" dememe ramak kalmıştı. Neden, neden istiyorum bunu...

Ya da üzdüğüm birine hala demek istiyorum ki "tüm o zamanlar için özür dilerim" Neden, neden demek istiyorum bunu... Geçmiş zamanın özrü neyi düzeltebilir... Düzeltmek istemiyorsun bile.

Kendi hayatımı kuramadım mı? Hala yanıtını veremiyorum. Geçmişten kopup bugüne gelmek istiyorum artık. Ama bu sefer de bugünün sorunları var karşımda. Yoluna koymam gereken bir hayat var elimde. Hayatımı kazanabilmem gerek, insanlarla doğru ilişkiler kurmam gerek. Bir ilişki yürütmem gerek, ailemin beni düşünmemesi gerek, doğru arkadaşlıklar kurmam gerek, 27 yaşımdayım artık. 10 sene önceki gibi kolay değil üzülmek. Üzülüp de her şeyden vazgeçme imkanım yok. Kedim benden mama bekler. Ev sahibim kira.

Tek başıma kendim takamıyorum tek taşımı da. Hastalanıyorum, korkuyorum, üzülüyorum. Tanrı herkesi çift yaratmamış belki ama hayatı çift kişilik yaratmış. Kolay değil 10 sene önceki gibi aşk acıosı çekmek. Aşk ne, galiba artık onu bile tanımlaymıyorum. Gerçekten, aşk ne? Bir anda gelen ve tüm bedenini, zihnini geçiren yangın mı? Yoksa yavaşca seni saran güvenli, sıcacık bir sağnak mı tutulduğun?

Davranışlarımın, hislerimin üzerinde düşünmeden yaşamaya başladım. Ama bir yandan da çok düşünüyorum. Düşünmemem gereken her şeyi düşünüyorum her zamanki gibi. Geçmişi ve geleceği. Ama asla bugünü değil.

Ben büyümenin altından kalkamadım.

Yeni nesil gerçekten hiçbir şey bilmiyormuş. Daha iyi bir hayat kurduğumu sandığım her kararımın üzüntüsünü taşıyorum ve sorumluluğuyla yüzleşmek de zorundayım. Kimseye suç atamıyorum da... Hayat hangi yıllar çok güzeldi... Ya da şimdi de güzel de yine mi kaçırıyorum, yine mi saçma sapan dertlerle boğuşuyorum... Anlayamıyorum artık. Sadece sürekli panik ve stres doluyum; sürekli olmamışlık - becerememişlik hissi var ve mutsuzum. Aklım, kalbim; tüm hayatım bana ait değil gibi. Sanki öylesine bir şeyler yaşıyorum. Gerçek ben, saklanmış sanki dışarı çıkarsa işkence görecek gibi.

Ne yaşıyorum nasıl yaşıyorum hiç farkında değilim.

Günler öylesine geçiyor işte.

Saçma.

Kendimi severdim ama sevdiğim hiçbir şeyi sevmiyorsa sevdiğim.

Bu yollar nereye çıkar, bu ömür nerede, nasıl biter? Hep iki kişi yaşlanma isteği içimde. Sarılma, sığınma.

Gerizekalısın ya elvan. iliyosun bu hayatta herkes çift yaratılmamaış işte, bazıları yalnız ölecek. İstediğin kadar kaç yalnız ölmekten ama seni sevmek öyle zor ki. Her bir özelliğin öyle dikenli, sana dokunmak öyle zehir ki. Kim girse hayatına içinde öfke birikiyor yalnızca.

oysa ben sevgi yeşertmek isterdim ama ben sevgiyi parça pinçik ederim. gaddarım, acımasızım. acınmayı bekliyorum hala yalnızca.