Czasem nawet krzyk nie jest w stanie wyrazić, co myślimy ani jak się czujemy...

Już czas zapomnieć o tym co było, czas zapomnieć o Tobie. Bardzo boli to, że tak szybko zastąpiłeś mnie kimś innym. Znowu siedzę i nie mogę powstrzymać łez. Żałuję, że na ostatnim spotkaniu nie powiedziałam Ci jak bardzo Cię kocham może wtedy to wszystko inaczej by wyglądało, ale już nie cofne czasu. Dziękuję Ci, że chociaż przez chwilę mogłam być szczęśliwa. Może jeszcze kiedyś się spotkamy, ale wtedy odwrócę głowę w drugą stronę żebyś nie widział jak bardzo za Tobą tęsknię.

Podobno największe miłości to te, których nigdy nie było. Te skrywane gdzieś w głębi serca i powstałe jedynie w naszych głowach. Te najcichsze, prawie niezauważalne. Te nigdy nieodwzajemnione. Te, które ukradkiem tak bardzo nas zabijają. Czy żyję wyobraźnią? Troszeczkę. Na pewno mniej niż kiedyś. O wiele mniej niż wtedy, gdy zamykanie oczu i wyobrażanie sobie Ciebie obok, sprawiało, że mogłam oddychać. Mniej niż wtedy, gdy ten drugi świat wydawał się być o wiele lepszy niż realny. To już nie jest tak jak kiedyś. Już nauczyłam się oddychać, robić rano herbatę tylko dla siebie i żyć – tak po prostu żyć, bez Twojej obecności. Tylko od czasu do czasu zamknę jeszcze oczy na chwilkę i zobaczę Twoją uśmiechniętą twarz, ale naprawdę – tylko czasami.