#uczynki

To, co robimy ze strachu, nie ma wartości moralnej. Można stać się dobrym człowiekiem tylko wtedy, gdy próbowało się być dobrym i próbowało się być złym. I gdy bycie tym pierwszym sprawiło więcej frajdy.

Okazywanie miłości, jak potem zrozumiałem, to coś więcej niż dwa słowa wymamrotane przed zaśnięciem. Miłość trzeba bez ustanku podsycać, pielęgnować choćby drobnymi codziennymi gestami.

Wielu ludzi gorąco pragnie, aby Jezus zamieszkał w ich sercach. Wyobrażają sobie jednak, że powodem, dla którego tak się nie dzieje, jest to, że są zbyt niedoskonali, by mógł zaszczycić ich swoją obecnością. Takie rozumowanie prowadzi ich do podejmowania bezskutecznych wysiłków zmiany na lepsze, dzięki którym staną się godni, by przyjąć Jezusa. Zapominają o tym, że Chrystus przychodzi do ich serca nie dla tego, że ono jest bez grzechu, lecz własnie po to, aby uwolnić je od grzechu.

Ten, kto kocha naprawdę, kocha w milczeniu, uczynkiem, a nie słowami.

Jeden bezinteresowny czyn wyzwala kolejne.

W imię Prawdy! C. D. 564